Na dzisiejszym koncercie Airis Quartet i Krzysztofa Zbijowskiego w ramach festiwalu Trzy-Czte-Ry (w ko\u0144cu dotar\u0142am) forma u\u0142o\u017cy\u0142a si\u0119 bardzo konsekwentnie. Tym razem nie dzi\u0119ki Maciejowi Grzybowskiemu, lecz wykonawcom.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ot\u00f3\u017c zacz\u0119\u0142o si\u0119 od zam\u00f3wienia utworu na ten sk\u0142ad u Anny Ignatowicz-Gli\u0144skiej (m\u0142ody krakowski kwartet i starszy od nich klarnecista wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105 ze sob\u0105 od paru lat), mo\u017cna wi\u0119c by\u0142o uzupe\u0142ni\u0107 program o kwintety lub kwartety. Maciejowi Grzybowskiemu zale\u017ca\u0142o na wykonaniu Recalling a Serenade<\/em> z 1995 r., utworu napisanego dla Kwartetu \u015al\u0105skiego i fi\u0144skiego klarnecisty Kari Kriikku i prawykonanego na festiwalu muzyki kameralnej w Kuhmo (pi\u0119kne miejsce, by\u0142am tam kiedy\u015b). Muzykom narzuci\u0142o si\u0119 zamkni\u0119cie programu Kwintetem klarnetowym<\/em> Mozarta. A skoro utw\u00f3r Szyma\u0144skiego nawi\u0105zuje do Mozarta (cho\u0107 bardzo dyskretnie), to \u0142adnie si\u0119 to spi\u0119\u0142o. Po\u015brodku wspomniane prawykonanie, okolone z jednej i drugiej strony kwartetami w swoich czasach awangardowymi: przed – I Kwartet smyczkowy<\/em> Pendereckiego, potem – 6 Bagatel<\/em> op. 9 Weberna.<\/p>\n\n\n\n Nowy za\u015b utw\u00f3r, w programie nazwany Suit\u0105<\/em>, obecnie nosz\u0105cy nazw\u0119 4 nowele<\/em> (jest taki utw\u00f3r Bairda, ale zupe\u0142nie inny), nawi\u0105zuje do tradycji, ale w zupe\u0142nie inny spos\u00f3b ni\u017c w utworze Szyma\u0144skiego, cho\u0107 pierwsz\u0105 z nowel, w kt\u00f3rej klarnecista gra, jakby \u015bpiewa\u0142, na tle pizzicato na\u015bladuj\u0105cego akompaniament lutniowy, odebra\u0142am jako pewne nawi\u0105zanie do tej techniki. Og\u00f3lnie jest to utw\u00f3r przyjemny w s\u0142uchaniu – Anna Ignatowicz-Gli\u0144ska lubi pisa\u0107 muzyk\u0119 repetycyjn\u0105, zwykle w bardzo \u0142agodnym wydaniu.<\/p>\n\n\n\n By\u0142o wi\u0119c do zaprezentowania kilka stylistyk – plus jeszcze Mozart na koniec. Podczas tradycyjnej rozmowy pokoncertowej cz\u0142onkowie kwartetu opowiadali, ile im daje wykonywanie muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, jak bardzo ona ich rozwija i jak\u0105 daje im frajd\u0119. To si\u0119 czuje. Wszystko by\u0142o \u015bwietnie wykonane, ale szczeg\u00f3lnie uj\u0105\u0142 mnie dzi\u015b Webern, grany z pe\u0142nym zrozumieniem, co wcale nie tak cz\u0119sto si\u0119 zdarza. A fina\u0142owy Mozart by\u0142 po prostu balsamem na dusz\u0119.<\/p>\n\n\n\n PS. Odkry\u0142am, \u017ce ca\u0142y chyba komplet pami\u0119tnej rejestracji utwor\u00f3w Szyma\u0144skiego jest na… V Kontakte, tutaj Recalling a Serenade<\/em><\/a>. I mn\u00f3stwo r\u00f3\u017cnych utwor\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnych mo\u017cna tu znale\u017a\u0107. Rosjanie jak zawsze piraci, ale co si\u0119 da pos\u0142ucha\u0107, to nasze.<\/p>\n\n\n\n PS 2. Dopiero si\u0119 dowiedzia\u0142am, \u017ce za par\u0119 dni odb\u0119dzie si\u0119 festiwal Kwartesencja, ograniczony w tym roku tylko do dw\u00f3ch koncert\u00f3w: tego<\/a> i tego<\/a>. Na oba koncerty wst\u0119p wolny.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na dzisiejszym koncercie Airis Quartet i Krzysztofa Zbijowskiego w ramach festiwalu Trzy-Czte-Ry (w ko\u0144cu dotar\u0142am) forma u\u0142o\u017cy\u0142a si\u0119 bardzo konsekwentnie. Tym razem nie dzi\u0119ki Maciejowi Grzybowskiemu, lecz wykonawcom.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11029"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11029"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11029\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11031,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11029\/revisions\/11031"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11029"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11029"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11029"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}