IX Symfoni\u0119 „Z Nowego \u015awiata”<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka.<\/p>\n\n\n\nJak wynika z moich poprzednich wpis\u00f3w, nas\u0142ucha\u0142am si\u0119 ostatnio tego dzie\u0142a w wykonaniu Filharmonii \u015al\u0105skiej. Najpierw na inauguracji Konkursu im. Fitelberga pod batut\u0105 Yaroslava Shemeta, potem podczas konkursu, poniewa\u017c znajdowa\u0142o si\u0119 w regulaminowym zestawie, wreszcie na warszawskim koncercie laureat\u00f3w, na kt\u00f3rym prowadzi\u0142 je zwyci\u0119zca – 23-letni Chi\u0144czyk Jong-Jie Yin. Ju\u017c tu m\u00f3wi\u0142am, \u017ce to dzi\u015b zupe\u0142nie inna orkiestra ni\u017c kiedy\u015b, bardzo zdyscyplinowana, a jednocze\u015bnie dba\u0142a o szczeg\u00f3\u0142y, i to zaszczepi\u0142 w niej obecny szef.<\/p>\n\n\n\n
Orkiestra Filharmonii Narodowej nie mia\u0142a ostatnio najlepszego czasu i w\u0142a\u015bciwie trudno powiedzie\u0107, dlaczego, ale wida\u0107 by\u0142o, \u017ce Krzysztof Urba\u0144ski wycisn\u0105\u0142 z niej, co si\u0119 da\u0142o. Imponuj\u0105ce to by\u0142o zw\u0142aszcza w Koncercie na orkiestr\u0119<\/em> Lutos\u0142awskiego, piekielnie trudnym, je\u015bli chodzi o zgranie – mo\u017cna by\u0142o mie\u0107 obaw\u0119, \u017ce orkiestra nie da rady, ale w ko\u0144cu jednak da\u0142a. To, co pisa\u0142am kiedy\u015b o dystansie emocjonalnym Urba\u0144skiego, pozostaje w pewnej aktualno\u015bci, cho\u0107 jego dyrygowanie jest nieodmiennie bardzo precyzyjne i eleganckie. Wszystko, co wa\u017cne, jest pokazane.<\/p>\n\n\n\nCo za\u015b do symfonii Dvo\u0159\u00e1ka, to uderzy\u0142o mnie co\u015b, czego w utworze Lutos\u0142awskiego nie by\u0142o: jaka\u015b p\u0142asko\u015b\u0107 temat\u00f3w (zw\u0142aszcza w przypadku drugich, \u015bpiewnych temat\u00f3w), brak kszta\u0142t\u00f3w frazy, wszystkie nutki takie same. Bardzo nie lubi\u0119 takiego grania, ale wida\u0107 dla dyrygenta nie jest to tak wa\u017cne. Jeden by\u0142 wyj\u0105tek: s\u0142ynne solo ro\u017cku angielskiego z II cz\u0119\u015bci, i tu dyrygent dopu\u015bci\u0142 si\u0119 eksperymentu: pos\u0142a\u0142 wykonawczyni\u0119 na balkon, sk\u0105d zagra\u0142a owo solo – zagra\u0142a naprawd\u0119 \u0142adnie.<\/p>\n\n\n\n
Przygl\u0105danie si\u0119 temu, co Urba\u0144ski robi na scenie, jest przyjemno\u015bci\u0105. A czy przyjemno\u015b\u0107 mia\u0142a r\u00f3wnie\u017c orkiestra? Zapewne tak, bo inaczej gra\u0142aby gorzej. Ciekawe, jak wygl\u0105da\u0142y pr\u00f3by, ale wida\u0107 uda\u0142o si\u0119 zmotywowa\u0107 muzyk\u00f3w – wyra\u017anie si\u0119 starali.<\/p>\n\n\n\n
PS. Nie wspomnia\u0142am tu o czwartkowym koncercie NOSPR, przez kt\u00f3ry nie posz\u0142am na Trzy-Czte-Ry, ale g\u0142upio pisa\u0107 recenzj\u0119 z koncertu, kt\u00f3rego s\u0142ysza\u0142o si\u0119 tylko kawa\u0142ek, i to z komputera przez s\u0142uchawki. Zdecydowanie, mimo i\u017c s\u0142uchawki mam przyzwoite, nie odebra\u0142am tego, co odbiera si\u0119 na sali, a co jest tak wa\u017cne zw\u0142aszcza w przypadku takiej kompozytorki jak Marta Ptaszy\u0144ska, u kt\u00f3rej orkiestra jest zawsze bardzo barwna – tak\u017ce w Trzech wizjach wed\u0142ug Dantego<\/em>, koncercie podw\u00f3jnym na saksofony, fortepian i orkiestr\u0119 (soli\u015bci: Magdalena i Bart\u0142omiej Du\u015b). Mo\u017ce kiedy\u015b jeszcze b\u0119dzie okazja pos\u0142ucha\u0107 tego na \u017cywo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Dawno tu niewidziany Krzysztof Urba\u0144ski przypomnia\u0142 si\u0119 w Warszawie dwoma du\u017cymi dzie\u0142ami symfonicznymi – by\u0142 to koncert bez solisty, bo za gwiazdora robi\u0142 dyrygent.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11032"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11032"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11032\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11033,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11032\/revisions\/11033"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11032"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11032"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11032"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}