Dawno Sokolov go tu nie gra\u0142. Mozarta i owszem, ale inne utwory. Z dzie\u0142 tych dw\u00f3ch kompozytor\u00f3w sk\u0142ada\u0142 si\u0119 program niedzielnego wieczoru w FN.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce co\u015b, co mnie absolutnie zachwyci\u0142o, znalaz\u0142o si\u0119 na samym pocz\u0105tku koncertu. To by\u0142y Cztery duety<\/em> BWV 802-5, wydane w 1739 r. w zbiorze Clavier-\u00dcbung III<\/em>. Nie wiem, czemu tak rzadko si\u0119 je grywa, bo s\u0105 po prostu niezwyk\u0142e. Znajoma w przerwie stwierdzi\u0142a, \u017ce to dla niej muzyka zbyt matematyczna, ale ja w\u0142a\u015bnie tak\u0105 kocham – warto podkre\u015bli\u0107, \u017ce ta „matematyczno\u015b\u0107” zawiera si\u0119 w dw\u00f3ch tylko g\u0142osach, st\u0105d tytu\u0142 duety. I fakt, mo\u017cna w tym us\u0142ysze\u0107 ca\u0142\u0105 polifoni\u0119, tak jakby tych g\u0142os\u00f3w by\u0142o wi\u0119cej. To jakby zapowied\u017a kanon\u00f3w z Kunst der Fuge<\/em>. Sokolov chyba gra je od niedawna, bo cho\u0107 zwykle mn\u00f3stwo jest spiratowanych nagra\u0144 wykonywanych przez niego utwor\u00f3w, to tego akurat nie ma. Mo\u017cna znale\u017a\u0107 r\u00f3\u017cne wykonania, od Niko\u0142ajewej przez Schiffa po Frisch, ale wykonanie Sokolova zaciekawi\u0142o mnie zw\u0142aszcza dlatego, \u017ce ka\u017cdy z duet\u00f3w by\u0142 zagrany inn\u0105 barw\u0105, jakby ze zmienianymi rejestrami jak na klawesynie. Wspania\u0142a kontrola nad brzmieniem.<\/p>\n\n\n\n Bezpo\u015brednio przeszed\u0142 do Partity c-moll<\/em> i by\u0142o to bardzo dziwne po\u0142\u0105czenie: ca\u0142kowita zmiana nastroju, przej\u015bcie od subtelno\u015bci do sztywnej kanciasto\u015bci, ceremonialno\u015bci, ale jakiej\u015b p\u0142askiej, bez emocji. Niby patos, ale sztuczny. Po wst\u0119pie by\u0142o ju\u017c zupe\u0142nie inaczej, normalniej, ale og\u00f3lnie Partita<\/em> by\u0142a ci\u0119\u017csza i masywniejsza od filigranowych duet\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n R\u00f3wnie dziwne by\u0142o po\u0142\u0105czenie w drugiej cz\u0119\u015bci. Sonata B-dur<\/em> KV 333 Mozarta jest sama w sobie do\u015b\u0107 pogodna, z liryczn\u0105 drug\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna by sobie wyobrazi\u0107 zagran\u0105 przez zesp\u00f3\u0142 instrument\u00f3w d\u0119tych. A po tym bezpo\u015brednio przesmutne Adagio h-moll<\/em> – zn\u00f3w ca\u0142kowity zwrot. I w pierwszej, i w drugiej cz\u0119\u015bci tonacje niepasuj\u0105ce (a-moll – c-moll, B-dur – h-moll). Jakby pianista celowo chcia\u0142 wywo\u0142a\u0107 zgrzyt. By\u0107 mo\u017ce rzeczywi\u015bcie chcia\u0142, podobnie jak chcia\u0142, by sko\u0144czy\u0142o si\u0119 smutno. Jak w \u017cyciu.<\/p>\n\n\n\n Sze\u015b\u0107 (jak zawsze) bis\u00f3w to by\u0142 po po\u0142owie barok i Chopin. Nie\u015bmiertelny Danse des sauvages<\/em> Rameau (z Les Indes galantes<\/em>), Preludium Des-dur<\/em> i Mazurek a-moll<\/em> op. 68 nr 2 Chopina, zn\u00f3w Rameau – Le tambourin<\/em>, zn\u00f3w Chopin – Mazurek f-moll <\/em>op. 63 nr 2 i na koniec Chaconne<\/em> Purcella. Mazurki jak zwykle nie by\u0142y nawet kujawiakami, a barokowe miniatury by\u0142y subtelne i koronkowe.<\/p>\n\n\n\n PS. Wracaj\u0105c do Callas, podes\u0142ano mi dzi\u015b zabawn\u0105 rzecz<\/a>. Zacytowany jest tu komentarz Roberta<\/strong> z mojego blogu z podzi\u0119kowaniem dla Piotra Kami\u0144skiego<\/strong> za artyku\u0142 o Callas, opatrzony wst\u0119pem: „Niedawno na blogu Doroty Szwarcman przeczytali\u015bmy taki oto komentarz”. To „niedawno” to niemal r\u00f3wno dekada, bo chodzi o komentarz pod tym wpisem<\/a>, kt\u00f3ry, \u017ceby by\u0142o jeszcze \u015bmieszniej, dotyczy „Ruchu Muzycznego”. Niby to prawda, \u017ce „niedawno przeczyta\u0107” mo\u017cna co\u015b, co ukaza\u0142o si\u0119 dawno temu, ale niez\u0142e qui pro quo wysz\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dawno Sokolov go tu nie gra\u0142. Mozarta i owszem, ale inne utwory. Z dzie\u0142 tych dw\u00f3ch kompozytor\u00f3w sk\u0142ada\u0142 si\u0119 program niedzielnego wieczoru w FN.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11034"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11034"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11034\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11035,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11034\/revisions\/11035"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11034"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11034"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11034"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}