Od 20 grudnia na Netfliksie, a poza tym ju\u017c teraz w niekt\u00f3rych kinach mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 film, kt\u00f3rego bohaterem jest Leonard Bernstein, ale w r\u00f3wnym stopniu jego \u017cona, aktorka Felicia Montealegre Cohn.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Je\u017celi jednak kto\u015b pomy\u015bli, \u017ce przypomni si\u0119 tu o tym, jak znamienit\u0105 i nietuzinkow\u0105 postaci\u0105<\/a> by\u0142a ona sama w sobie, to si\u0119 rozczaruje. Bo Felicia jest tu w\u0142a\u015bciwie tylko \u017con\u0105 Lenny’ego, skazan\u0105 (z w\u0142asnej woli – wiedzia\u0142a o tym od pocz\u0105tku) na dzielenie si\u0119 m\u0119\u017cem z m\u0142odymi ch\u0142opcami. Co znosi dzielnie, rodz\u0105c po drodze troje dzieci, ale coraz jej z tym trudniej, cho\u0107 przez ca\u0142e \u017cycie byli najbli\u017cszymi przyjaci\u00f3\u0142mi, a gdy umiera\u0142a na raka, Lenny rzuci\u0142 wszystko, by by\u0107 z ni\u0105 do ko\u0144ca (to akurat prawda). Je\u017celi nawet w tak ograniczonej roli posta\u0107 ta wybija si\u0119 na pierwszy plan, to przede wszystkim dzi\u0119ki znakomitemu aktorstwu Carey Mulligan. Wybranej do tej roli przez re\u017cysera-g\u0142\u00f3wnego aktora, wi\u0119c w tej sprawie mia\u0142 wyj\u0105tkowego nosa.<\/p>\n\n\n\n Po wczorajszym pokazie kolega spyta\u0142 mnie, czy zgadzam si\u0119, \u017ce to jest film o tym, \u017ce „Bradley Cooper jest zajebisty”. Zgadzam si\u0119 w jakim\u015b sensie, konkretnie w tym, \u017ce Bradley Cooper po to chyba nakr\u0119ci\u0142 ten film, aby pokaza\u0107, co potrafi (umo\u017cliwi\u0142 mu to zreszt\u0105 Steven Spielberg, kt\u00f3ry sam wcze\u015bniej zamierza\u0142 wyre\u017cyserowa\u0107 film o Bernsteinie, ale ostatecznie, wraz z Martinem Scorsese, zostali jego producentami). No i co potrafi\u0105 charakteryzatorzy, poniewa\u017c zrobiony jest na Lenny’ego perfekcyjnie, szczeg\u00f3lnie imponuje ich praca w momentach (na pocz\u0105tku i na ko\u0144cu filmu), gdy jako stary Lenny, ju\u017c po \u015bmierci Felicii, udziela w swoim domu telewizyjnego wywiadu przy fortepianie. Nawet plamy na r\u0119kach s\u0105 tu znakomicie odrobione – ciekawe, ile ten proces charakteryzacji trwa\u0142.<\/p>\n\n\n\n Cooper bardzo si\u0119 stara, nie tylko wygl\u0105da jak Lenny, ale m\u00f3wi jak Lenny, kopci papierosy jak Lenny (i jak Felicia, i wi\u0119kszo\u015b\u0107 w tej epoce), no i… no w\u0142a\u015bnie. Posz\u0142a ju\u017c legenda, \u017ce przez 6 lat uczy\u0142 si\u0119 dyrygowania (m.in. u Yannicka N\u00e9zet-S\u00e9guina), by przez 6 minut filmu poprowadzi\u0107 fragment fina\u0142u II Symfonii<\/em> Mahlera. No c\u00f3\u017c, o ile pierwsze z tych sze\u015bciu minut jeszcze s\u0105 niez\u0142e, to bez\u0142adne machanie \u0142apami pod koniec jest \u017cenuj\u0105ce po prostu. Tutaj <\/a>mo\u017cna zobaczy\u0107, jak Lenny prowadzi\u0142 to naprawd\u0119, i \u017ce nawet wk\u0142adaj\u0105c maksimum emocji nigdy nie traci\u0142 precyzji ruch\u00f3w. Jeszcze bardziej \u017cenuj\u0105ca jest scena pod koniec filmu na kursach w Tanglewood, gdzie m\u0142ody kursant prowadzi VIII Symfoni\u0119<\/em> Beethovena, a Bernstein-Cooper czepia si\u0119 go, \u017ce \u017ale pokazuje wej\u015bcie, tyle \u017ce gdy sam wchodzi na podium, robi to jeszcze gorzej. Ale potem za to ta\u0144cz\u0105 ze sob\u0105 na dyskotece – po \u015bmierci Felicii poczu\u0142 si\u0119 jako gej ca\u0142kowicie wyzwolony. W rzeczywisto\u015bci by\u0142 wspania\u0142ym, inspiruj\u0105cym pedagogiem, co mog\u0105 potwierdzi\u0107 nie tylko adorowani przez niego ch\u0142opcy, ale te\u017c np. Marin Alsop, r\u00f3wnie\u017c uczestniczka tych kurs\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Bo tak naprawd\u0119 to jest film o tym, jak to jest by\u0107 z w\u0142asnej woli \u017con\u0105 geja. Bernsteina jako artyst\u0119 pokazuje w du\u017co mniejszym stopniu. Jako kompozytora, i to nie tylko musicalowego – ju\u017c w og\u00f3le. Jako zaaanga\u017cowanego spo\u0142ecznie – te\u017c w og\u00f3le. Jako \u017byda, co by\u0142o dla niego bardzo wa\u017cne – tylko w momencie, gdy Serge Kusewicki namawia go, by zmieni\u0142 nazwisko na Burns, bo „Bernstein nigdy nie dostanie orkiestry”. Forma tego filmu jest r\u00f3wnie\u017c rozczarowuj\u0105ca, sceny s\u0105 ze sob\u0105 \u0142\u0105czone nie wiadomo z jakiego klucza, trudno te\u017c powiedzie\u0107, dlaczego w pewnej cz\u0119\u015bci film jest czarno-bia\u0142y, a w innej barwny (i w jednej, i w drugiej na\u015bladuje stare dobre kino hollywoodzkie). Troch\u0119 takie ogrzewanie si\u0119 przy mistrzach kina, poza muzycznym maestrem.<\/p>\n\n\n\n Dobrze, \u017ce chocia\u017c fragmenty muzyki Bernsteina (g\u0142\u00f3wnie z West Side Story<\/em>, Kandyda<\/em>, On the Town,<\/em> Mszy<\/em>, Chichester Psalms<\/em>) tu rozbrzmiewaj\u0105, bo nadaj\u0105 pewne tempo ca\u0142o\u015bci; ponadto jest tu wspomniany Mahler i Beethoven, a tak\u017ce na pocz\u0105tku samo wej\u015bcie do uwertury Manfred<\/em> Schumanna, kt\u00f3r\u0105 Bernstein poprowadzi\u0142 na owym s\u0142ynnym koncercie z Filharmonikami Nowojorskimi, na kt\u00f3rym zast\u0105pi\u0142 Brunona Waltera i od kt\u00f3rego rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 jego wielki sukces (pocz\u0105tek w filmowym wykonaniu jest bardziej dynamiczny od tego pod batut\u0105 Jacka Kaspszyka na tym pandemicznym koncercie<\/a>). Wykonania dobre, bo pod batut\u0105 N\u00e9zet-S\u00e9guina; je\u015bli kto\u015b nie ma ochoty ogl\u0105da\u0107 tego filmu, tylko pos\u0142ucha\u0107 \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej, to wyda\u0142o j\u0105 Deutsche Grammophon. Cho\u0107 film warto zobaczy\u0107, \u017ceby wyrobi\u0107 sobie w\u0142asne zdanie, poniewa\u017c krytycy wypowiadaj\u0105 si\u0119 na jego temat bardzo r\u00f3\u017cnie. Nawet w mojej redakcji: m\u00f3j kolega Janusz Wr\u00f3blewski, z tego, co wiem (a co uka\u017ce si\u0119 w nast\u0119pnym numerze), jest nim zachwycony.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Od 20 grudnia na Netfliksie, a poza tym ju\u017c teraz w niekt\u00f3rych kinach mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 film, kt\u00f3rego bohaterem jest Leonard Bernstein, ale w r\u00f3wnym stopniu jego \u017cona, aktorka Felicia Montealegre Cohn.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11044"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11044"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11044\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11050,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11044\/revisions\/11050"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11044"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11044"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11044"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}