{"id":11054,"date":"2023-12-16T00:24:03","date_gmt":"2023-12-15T23:24:03","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=11054"},"modified":"2023-12-16T00:24:03","modified_gmt":"2023-12-15T23:24:03","slug":"dzien-instrumentalny-na-actus-humanus","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2023\/12\/16\/dzien-instrumentalny-na-actus-humanus\/","title":{"rendered":"Dzie\u0144 instrumentalny na Actus Humanus"},"content":{"rendered":"\n<p><em>Kunst der Fuge<\/em> Bacha w wykonaniu Accademia Bizantina, a wcze\u015bniej doko\u0144czenie cyklu partit Bibera przez Cohaere Ensemble.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p><em>KdF<\/em> to wielka sprawa, dzie\u0142o uniwersalne. Nie przeznaczone na \u017caden okre\u015blony sk\u0142ad instrumentalny,  mo\u017ce by\u0107 wykonywane r\u00f3\u017cnorako. I w tym zespole jest. Dantone z Accademi\u0105 Bizantin\u0105 <a href=\"https:\/\/www.accademiabizantina.it\/en\/discografia\/the-art-of-fugue\/\">nagrali je ju\u017c 6 lat temu,<\/a> paru muzyk\u00f3w dzi\u015b by\u0142o innych: altowiolistka Alice Bisanti i wiolonczelista Alessandro Palmeri &#8211; reszta jak na p\u0142ycie.<\/p>\n\n\n\n<p>S\u0142uchaj\u0105c tak sobie my\u015bla\u0142am, jak inne oblicze ma ta muzyka grana tylko na \u00f3wczesnym klawiszowcu jak klawesyn czy pozytyw, na kt\u00f3rych nie r\u00f3\u017cnicuje si\u0119 dynamiki inaczej ni\u017c z pomoc\u0105 zmiany rejestr\u00f3w (kt\u00f3rej akurat na tych instrumentach w du\u017cym stopniu zrobi\u0107 nie mo\u017cna), a inne grana na instrumentach smyczkowych, na kt\u00f3rych frazie mo\u017cna nada\u0107 inny kszta\u0142t.<\/p>\n\n\n\n<p>I dlatego to wykonanie ma tyle barw &#8211; poniewa\u017c stosuje si\u0119 tu r\u00f3\u017cne kombinacje. Albo kwartet, albo sam klawesyn, albo sam pozytyw, a p\u00f3\u017aniej mieszanki, nawet w kanonach zwykle granych na instrumentach klawiszowych wchodzi\u0142y te\u017c skrzypce. Zr\u00f3\u017cnicowanie barw by\u0142o te\u017c bardzo konsekwentne w ostatniej fudze, tej niedoko\u0144czonej: przeprowadzenie pierwszego i trzeciego tematu (ten trzeci to <em>b-a-c-h<\/em>) by\u0142o w smyczkach, jako \u017ce tematy powolniejsze i \u0142agodniejsze, a drugi, \u017cywszy zosta\u0142 przeprowadzony na klawesynie, i co ciekawe, gdy pojawia\u0142 si\u0119 pojedynczo temat pierwszy, wchodzi\u0142y z nim smyczki.<\/p>\n\n\n\n<p>Ca\u0142o\u015b\u0107 trwa\u0142a bez przerwy p\u00f3\u0142torej godziny, a zesp\u00f3\u0142 jeszcze zabisowa\u0142. Tak si\u0119 zastanawiali\u015bmy, co mo\u017cna jeszcze po tym zagra\u0107, i okaza\u0142o si\u0119, \u017ce fug\u0105, r\u00f3wnie\u017c w d-moll, w najczystszym bachowskim stylu, kt\u00f3ra jednak nie by\u0142a oparta na temacie<em> KdF,<\/em> tylko na innym. Jak podejrza\u0142am na nutach, autor to O.D., czyli&#8230; Ottavio Dantone. Rewelacja.<\/p>\n\n\n\n<p>Sympatyczny by\u0142 popo\u0142udniowy wyst\u0119p Cohaere Ensemble &#8211; i tym razem katowicki zesp\u00f3\u0142 wypo\u017cyczy\u0142 dwie warszawskie altowiolistki: tak jak <a href=\"https:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/2022\/12\/08\/biber-i-bach-na-poczatek\/\">rok temu<\/a> zagra\u0142a z nimi Natalia Reichert (tak\u017ce na instrumentach perkusyjnych), ale zamiast Agnieszki Pod\u0142uckiej pojawi\u0142a si\u0119 Anna Nowak, kt\u00f3ra zreszt\u0105 gra\u0142a na skrzypcach albo &#8211; razem z Natali\u0105 Reichert &#8211; na violi d&#8217;amore <em>(Partia VII c-moll<\/em>). Poza trzema z cyklu <em>Harmonia artificioso-ariosa<\/em> by\u0142y jeszcze <em>Balletti lamentabili<\/em>. By\u0142o w ich grze mn\u00f3stwo pozytywnej energii, zw\u0142aszcza w cyklach wariacyjnych. M\u0142ody zesp\u00f3\u0142 ma ju\u017c mn\u00f3stwo wielbicieli, kt\u00f3rzy zgotowali wykonawczyniom prawdziw\u0105 owacj\u0119. Publiczno\u015b\u0107 jest tu zawsze bardzo \u017cyczliwa i \u017cywio\u0142owa, cho\u0107 nie tak ch\u0119tna do stojaka, i to mo\u017ce i lepiej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Kunst der Fuge Bacha w wykonaniu Accademia Bizantina, a wcze\u015bniej doko\u0144czenie cyklu partit Bibera przez Cohaere Ensemble.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11054"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11054"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11054\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11055,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11054\/revisions\/11055"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11054"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11054"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11054"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}