Dzi\u015b okr\u0105g\u0142e, 50. urodziny Bart\u0142omieja Nizio\u0142a (wszystkiego najlepszego!). A w\u0142a\u015bnie ukaza\u0142a si\u0119 p\u0142yta Filharmonii Narodowej z jego udzia\u0142em.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dyryguje na niej Andrzej Boreyko, a wyda\u0142a j\u0105, jak poprzednie, CD Accord. Szymanowski Reimagined<\/em> – tytu\u0142 intryguje, ale chodzi po prostu o instrumentacj\u0119 utwor\u00f3w przeznaczonych na fortepian (Etiuda b-moll<\/em>, Maski<\/em>) albo skrzypce z fortepianem (Mity<\/em>). Pomys\u0142 ciekawy, by wype\u0142ni\u0107 tym ca\u0142\u0105 p\u0142yt\u0119.<\/p>\n\n\n\n Grzegorz Fitelberg instrumentowa\u0142 jako jedyny utwory Szymanowskiego jeszcze za jego \u017cycia; z ciekawego om\u00f3wienia pi\u00f3ra Danuty Gwizdalanki wynika, \u017ce obaj muzycy si\u0119 o nie spierali. Etiud\u0119<\/em> jednak opracowa\u0142 ju\u017c po \u015bmierci kompozytora, w 1942 r. Szymanowski nie lubi\u0142 tego swojego m\u0142odzie\u0144czego, a tak popularnego utworu, zw\u0142aszcza \u017ce stylistycznie szybko si\u0119 od niego oddali\u0142. Fitelberg zaordynowa\u0142 tu brzmienie masywne, pasuj\u0105ce do tej neoromantycznej miniatury.<\/p>\n\n\n\n Wersja Mit\u00f3w<\/em> na skrzypce i orkiestr\u0119, zinstrumentowana przez Willema Strietmana, kompozytora holenderskiego (1918-2001), kt\u00f3rego poboczn\u0105 pasj\u0105 by\u0142o orkiestrowanie dzie\u0142 innych tw\u00f3rc\u00f3w, nie zosta\u0142a wykonana za jego \u017cycia – dopiero kilkana\u015bcie lat p\u00f3\u017aniej. Bart\u0142omiej Nizio\u0142 zagra\u0142 j\u0105 na koncercie w zesz\u0142ym sezonie, w marcu (z jakiego\u015b powodu nie mog\u0142am wtedy tam by\u0107), a nagranie odby\u0142o si\u0119 w czerwcu. Osobi\u015bcie odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce ta instrumentacja jest blada w por\u00f3wnaniu z barwno\u015bci\u0105 fortepianowej partii. Tym bardziej ol\u015bniewaj\u0105co przedstawia si\u0119 partia solowa – nasz skrzypek jest tu w \u017cyciowej formie.<\/p>\n\n\n\n Maski<\/em> za\u015b opracowa\u0142 Jan Krenz – i on, jak si\u0119 wydaje, o wiele lepiej wyczu\u0142 natur\u0119 dzie\u0142a Szymanowskiego. Jego orkiestra ma bogat\u0105 faktur\u0119, brzmienia s\u0105 wyrafinowane, ale te\u017c momentami nie ma w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce ten motyw rzeczywi\u015bcie musia\u0142 zagra\u0107 flet, a tamten ob\u00f3j. Ta wersja by\u0142a wykonana w 1988 r. na Warszawskiej Jesieni – ju\u017c wtedy to troch\u0119 dziwi\u0142o, ale to by\u0142o oczywi\u015bcie ze wzgl\u0119du na Krenza, pod jego batut\u0105; co ciekawe, mi\u0119dzy Partit\u0105 IV<\/em> Paw\u0142a Szyma\u0144skiego a V Symfoni\u0105<\/em> Romana Palestra, wi\u0119c program koncertu by\u0142 bardzo eklektyczny. Ta wersja Masek<\/em> jest przekonuj\u0105ca. Danuta Gwizdalanka pisze, \u017ce zorkiestrowa\u0142 ten utw\u00f3r r\u00f3wnie\u017c – tyle \u017ce na fortepian z orkiestr\u0105 – Jerzy Fitelberg, syn Grzegorza, a opracowanie to bodaj nie doczeka\u0142o si\u0119 wykonania. Ciekawe by\u0142oby to us\u0142ysze\u0107, tym bardziej, \u017ce to by\u0142 naprawd\u0119 \u015bwietny kompozytor.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u015b okr\u0105g\u0142e, 50. urodziny Bart\u0142omieja Nizio\u0142a (wszystkiego najlepszego!). A w\u0142a\u015bnie ukaza\u0142a si\u0119 p\u0142yta Filharmonii Narodowej z jego udzia\u0142em.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11108"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11108"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11108\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11109,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11108\/revisions\/11109"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11108"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11108"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11108"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}