{"id":11114,"date":"2024-02-10T00:11:52","date_gmt":"2024-02-09T23:11:52","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=11114"},"modified":"2024-02-10T00:14:11","modified_gmt":"2024-02-09T23:14:11","slug":"dziwna-mieszanka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2024\/02\/10\/dziwna-mieszanka\/","title":{"rendered":"Dziwna mieszanka"},"content":{"rendered":"\n

Kijowska Orkiestra Symfoniczna, tym razem pod batut\u0105 Vitalia Protasova, zaprezentowa\u0142a do\u015b\u0107 zaskakuj\u0105ce u\u0142o\u017cenie programu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Gdy po raz pierwszy si\u0119 pojawi\u0142a u nas<\/a>, tak\u017ce w FN, dwa miesi\u0105ce po rosyjskiej napa\u015bci, wyst\u0105pi\u0142a pod dyrekcj\u0105 swojego szefa Luigiego Gaggero i program mia\u0142a jako\u015b bardziej konsekwentnie u\u0142o\u017cony. Tym razem poruszali\u015bmy si\u0119 po epokach ruchem konika szachowego: na sam pocz\u0105tek kr\u00f3ciutki utw\u00f3r w stylu sonorystycznym autorstwa zaledwie 22-letniej ukrai\u0144skiej kompozytorki studiuj\u0105cej w Londynie, Alisy Zaiki, potem Verdi – uwertura do Mocy przeznaczenia<\/em>, po niej Mi-parti<\/em> Lutos\u0142awskiego, a jako ostatni przed przerw\u0105 Koncert fletowy D-dur<\/em> Mozarta. Jakby chcieli pokaza\u0107: patrzcie, we wszystkim jeste\u015bmy dobrzy. Prawda, bardzo si\u0119 staraj\u0105 i trudno si\u0119 dziwi\u0107. Mankamenty s\u0105 cz\u0119\u015bciowo spowodowane sytuacj\u0105: jak na du\u017c\u0105 orkiestr\u0119 ma ona stosunkowo niewiele smyczk\u00f3w, co spowodowa\u0142o, \u017ce d\u0119te w Verdim je przyt\u0142acza\u0142y; w Lutos\u0142awskim te\u017c troch\u0119 zabrak\u0142o „mi\u0119sa”, cho\u0107 by\u0142 zagrany naprawd\u0119 \u0142adnie. Solistk\u0105 w Mozarcie (te\u017c \u0142adnym) by\u0142a m\u0142oda flecistka Olha Stukalova, obecnie artystka-rezydentka w berli\u0144skiej Barenboim-Said Academy.<\/p>\n\n\n\n

W drugiej cz\u0119\u015bci by\u0142o ju\u017c wi\u0119cej Ukrainy. Mychaj\u0142o Werbycki, kt\u00f3rego znamy g\u0142\u00f3wnie jako autora Szcze ne wmer\u0142a Ukraina<\/em>, przedstawiony zosta\u0142 z zupe\u0142nie innej strony: V Symfoni\u0105<\/a><\/em>. Jak si\u0119 okazuje, mimo tego, \u017ce by\u0142 o 5 lat m\u0142odszy od Chopina i \u017cy\u0142 do 1870 r., jego muzyka jest raczej klasyczna, ale ukrai\u0144skie melodie nadaj\u0105 jej charakter, kt\u00f3ry mo\u017ce nam kojarzy\u0107 si\u0119 z Kurpi\u0144skim czy nawet Moniuszk\u0105 – ko\u0142omyjki by\u0142y i w Polsce modne.<\/p>\n\n\n\n

Jewhen Stankowycz (obecnie 82-letni) jest jednym z ciekawszych kompozytor\u00f3w starszego pokolenia, uczniem Borysa Latoszynskiego. Poemat symfoniczny<\/a><\/em>, napisany przed dekad\u0105, jest przedziwn\u0105 stylistyczn\u0105 hybryd\u0105: ma warstwy wr\u0119cz tonalne, na kt\u00f3re nak\u0142adaj\u0105 si\u0119 \u015brodki bardziej wsp\u00f3\u0142czesne lub si\u0119 z nimi przeplataj\u0105. Te kombinacje bywaj\u0105 zaskakuj\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n

Na koniec Bart\u00f3k – Cztery utwory na orkiestr\u0119<\/a><\/em> op. 12 powsta\u0142e w 1911 r., czyli 3 lata po Bagatelach<\/em> i r\u00f3wnolegle do Zamku Sinobrodego<\/em>. I to s\u0142ycha\u0107 w wi\u0119kszo\u015bci cz\u0119\u015bci, zw\u0142aszcza w pierwszej i ostatniej; widoczne jest tu zafascynowanie muzyk\u0105 Debussy’ego. Natomiast drugi utw\u00f3r, Scherzo<\/em>, jest ju\u017c zapowiedzi\u0105 Cudownego mandaryna<\/em>, kt\u00f3ry powstanie dopiero gdzie\u015b za 7 lat. Niesamowita muzyka. Orkiestr\u0119 po\u017cegnano na stoj\u0105co, co by\u0142o wyrazem uznania dla wytrwa\u0142o\u015bci; publiczno\u015b\u0107 by\u0142a w niema\u0142ym stopniu ukrai\u0144ska.<\/p>\n\n\n\n

PS. Tymczasem orkiestra FN odnosi sukcesy na tournee w Azji. Cytuj\u0119: „Wczoraj bardzo pi\u0119knie zagra\u0142 Rafa\u0142 {Blechacz] Koncert<\/em> Schumanna z Narodow\u0105. Boreyko zaskoczy\u0142 przepi\u0119knym wykonaniem Ma\u0142ej suity<\/em> Lutos\u0142awskiego, ale r\u00f3wnie\u017c VII Symfonii<\/em> Beethovena. Orkiestra pokaza\u0142a si\u0119 z najpi\u0119kniejszej strony”. Wiadomo\u015b\u0107 prosto od Krystiana Zimermana, kt\u00f3ry tam by\u0142 (w Tokio), wi\u0119c mo\u017cna wierzy\u0107 \ud83d\ude42 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kijowska Orkiestra Symfoniczna, tym razem pod batut\u0105 Vitalia Protasova, zaprezentowa\u0142a do\u015b\u0107 zaskakuj\u0105ce u\u0142o\u017cenie programu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11114"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11114"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11114\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11118,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11114\/revisions\/11118"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11114"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11114"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11114"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}