Dzisiejszy koncert w FN obejmowa\u0142 dzie\u0142a z nied\u0142ugiego okresu 1898-2021. Orkiestr\u0105, kt\u00f3ra niedawno wr\u00f3ci\u0142a z tournee, dyrygowa\u0142 Dawid Runtz.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Nie wiem co prawda, kiedy mia\u0142 czas na pr\u00f3by i ile ich by\u0142o, bo przecie\u017c dok\u0142adnie tydzie\u0144 temu dyrygowa\u0142 premier\u0105 Halki<\/em> wile\u0144skiej w Polskiej Operze Kr\u00f3lewskiej. Przedstawie\u0144 by\u0142o jeszcze trzy, ostatnie wczoraj, ale dyrygent si\u0119 nie rozdwoi\u0142: przekaza\u0142 prowadzenie asystentowi, Karolowi Szwechowi.<\/p>\n\n\n\n Za obecnej dyrekcji cz\u0119sto w programach koncert\u00f3w s\u0105 utwory „zadane”, cz\u0119sto ma\u0142o znane lub dawno niewykonywane. I tym razem znalaz\u0142y si\u0119 dwa, kt\u00f3re w FN zabrzmia\u0142y po raz pierwszy. Oba utwory w\u0142oskie – mistrza i ucznia. Mistrz to Giuseppe Martucci, ten sam, kt\u00f3rego koncert fortepianowy gra\u0142 kiedy\u015b<\/a> na Chopiejach Nelson Goerner, a w\u0142\u0105czony zosta\u0142 do programu ze wzgl\u0119du na wyst\u0119puj\u0105c\u0105 r\u00f3wnie\u017c tego wieczoru Marth\u0119, kt\u00f3ra ceni\u0142a zar\u00f3wno utw\u00f3r, jak wykonanie Goernera. W\u00f3wczas troch\u0119 wybrzydza\u0142am, ale dzi\u015b zabrzmia\u0142o bardzo przyjemne, romantyczne Notturno Ges-dur<\/em> z 1901 r. <\/p>\n\n\n\n Uczniem Martucciego by\u0142 o wiele bardziej znany Ottorino Respighi, kt\u00f3ry jednak jeszcze wi\u0119cej skorzysta\u0142 z nauki u Rimskiego-Korsakowa – st\u0105d jego wirtuozeria instrumentacyjna, jak\u0105 prezentowa\u0142 w popularnych cyklach poemat\u00f3w Fontanny rzymskie<\/em>, Pinie rzymskie<\/em> i \u015awi\u0119ta rzymskie<\/em>. Dzi\u015b us\u0142yszeli\u015bmy jednak co\u015b zupe\u0142nie innego: Concerto gregoriano<\/em> na skrzypce i orkiestr\u0119 z 1921 r., nawi\u0105zuj\u0105ce, jak sam tytu\u0142 wskazuje, do chora\u0142u gregoria\u0144skiego, kt\u00f3rym w tym czasie si\u0119 fascynowa\u0142. S\u0105 nawet cytaty – w drugiej cz\u0119\u015bci. Koncert wykonywany jest rzadko, bo nie wydaje si\u0119 efektowny: pierwsza i druga cz\u0119\u015b\u0107 s\u0105 powolne, \u0142agodne i uduchowione, niewiele si\u0119 od siebie r\u00f3\u017cni\u0105, \u017cywszy jest tylko fina\u0142. Partia skrzypcowa jest ambitna, ale nie efekciarska (Respighi by\u0142 w m\u0142odo\u015bci niez\u0142ym skrzypkiem i w og\u00f3le multiinstrumentalist\u0105); ciekawe efekty za to s\u0105 w\u0142a\u015bnie w instrumentacji, zadziwia zw\u0142aszcza zestawienie skrzypiec solo z kot\u0142ami. Jest co\u015b czystego i jasnego w tych przejrzystych, archaizuj\u0105cych harmoniach, przychodz\u0105 na my\u015bl atmosfer\u0119 niekt\u00f3rych sonat Eug\u00e8ne’a Ysa\u00ffe’a, kt\u00f3re powsta\u0142y zaledwie par\u0119 lat p\u00f3\u017aniej. Pi\u0119knie brzmia\u0142 w tym utworze stradivarius Franka Petera Zimmermanna, a solista zachwyci\u0142 nie tylko tym dzie\u0142em, ale te\u017c bisem, Saraband\u0105<\/em> z Suity h-moll<\/em> Bacha, zagran\u0105 bardzo stylowo.<\/p>\n\n\n\n Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wybra\u0142 sobie sam dyrygent, a wype\u0142ni\u0142a j\u0105 I Symfonia<\/em> Mahlera. Ambitnie. Dyrygowa\u0142 z pami\u0119ci, precyzyjnie i efektownie, przyjemnie by\u0142o patrze\u0107. Orkiestrze niestety to i owo nie dostaje, dotyczy to zw\u0142aszcza d\u0119tych, tak wa\u017cnych w tym utworze. Ale fina\u0142 spe\u0142ni\u0142 swoje zadanie i publiczno\u015b\u0107 zerwa\u0142a si\u0119 do stojaka.<\/p>\n\n\n\n