Nie po raz pierwszy na Polin Music Festival odby\u0142 si\u0119 wiecz\u00f3r teatralny, ale tym razem by\u0142 to spektakl, kt\u00f3ry 1 marca b\u0119dzie mia\u0142 premier\u0119 w Operze Wroc\u0142awskiej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Zapewne niewielu dzi\u015b ju\u017c kojarzy Zbigniewa Rudzi\u0144skiego, cho\u0107 mo\u017ce dzieci z lat 70. pami\u0119taj\u0105 charakterystyczny „podskakuj\u0105cy” motyw z muzyki do dobranocek Gucio i Cezar<\/em>. Z perspektywy cho\u0107 napisa\u0142 niema\u0142o utwor\u00f3w, kt\u00f3re by\u0142y wykonywane, pozosta\u0142 – poza tym – kompozytorem jednego dzie\u0142a: opery kameralnej, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 przebojem.<\/p>\n\n\n\n Manekiny<\/em> wed\u0142ug opowiada\u0144 Brunona Schulza (g\u0142\u00f3wnie Traktat\u00f3w o manekinach<\/em>) zam\u00f3wi\u0142 dla Opery Wroc\u0142awskiej ponad 40 lat temu Robert Satanowski, kt\u00f3ry pod\u00f3wczas by\u0142 jej dyrektorem. W rok p\u00f3\u017aniej przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do warszawskiego Teatru Wielkiego, a spektakl pojecha\u0142 za nim i wystawiany by\u0142 w sumie prawie 200 razy, w tym za granic\u0105. By\u0142 to spektakl zupe\u0142nie inny od dzisiejszego: re\u017cyserowa\u0142 go Marek Grzesi\u0144ski (w\u00f3wczas jeszcze nie Weiss), scenografi\u0119 robi\u0142 Janusz Wi\u015bniewski, a kostiumy Irena Biega\u0144ska, wi\u0119c by\u0142o to w stylu charakterystycznym dla tych artyst\u00f3w: koronkowe obrusy, falbanki, te rzeczy. G\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 protagonisty-Jakuba grywa\u0142 Jerzy Artysz w mocnej charakteryzacji i z rozwichrzon\u0105 brod\u0105.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b pokazano nam realizacj\u0119 Kamili Siwi\u0144skiej, m\u0142odej re\u017cyserki, autorki ciekawych spektakli Brittena Polskiej Operze Kr\u00f3lewskiej (Gwa\u0142t na Lukrecji<\/em>, Dokr\u0119canie \u015bruby<\/em>); ona by\u0142a te\u017c odpowiedzialna za scenografi\u0119 i re\u017cyseri\u0119 \u015bwiate\u0142, a kostiumy stworzy\u0142a Martyna Cierpisz. To r\u00f3wnie\u017c spektakl kameralny, wyst\u0119puje w nim kilkoro instrumentalist\u00f3w i kilkoro \u015bpiewak\u00f3w. Stron\u0119 wizualn\u0105 zainspirowa\u0142o zdj\u0119cie Menachema Kipnisa z Grodziska (to z lewej<\/a>; niestety nie ma lepszej reprodukcji w necie, przedstawiaj\u0105ce rynek wype\u0142niony t\u0142umem chasyd\u00f3w, ze stoj\u0105cym po\u015brodku cz\u0142owiekiem w jasnym kitlu; podpis m\u00f3wi, \u017ce to „s\u0142ynny wariat Brudasz”, kt\u00f3ry „wyg\u0142asza przed wszystkimi swoje m\u0105dro\u015bci”. Ca\u0142kiem jak Jakub.<\/p>\n\n\n\n Posta\u0107 Jakuba, wystylizowana troch\u0119 na owego Brudasza ze zdj\u0119cia, dominuje na scenie – mamy mn\u00f3stwo Jakub\u00f3w, poza tym w\u0142a\u015bciwym, granym i \u015bpiewanym znakomicie przez Tomasza Rudnickiego ka\u017cdy z instrumentalist\u00f3w siedz\u0105c ty\u0142em do widowni ma przypi\u0119t\u0105 do plec\u00f3w podobizn\u0119 Jakuba. Pozosta\u0142e stroje do\u015b\u0107 fantazyjne: Polda i Paulina (Liliana J\u0119drzejczak i Aleksandra Malisz), „\u017cywe manekiny”, to blond chichotki w kolorowych szyfonach, zachowuj\u0105ce si\u0119 do\u015b\u0107 sztucznie, jak to manekiny; stroje nieszcz\u0119\u015bliwej kr\u00f3lowej Dragi (Barbara Bagi\u0144ska) i Edzia Kaleki (J\u0119drzej Tomczyk) trudno opisa\u0107, maj\u0105 jakby dodatkowe \u0142apy, co upodabnia je do wielkich paj\u0105k\u00f3w; jest jeszcze Eliza Kruszczy\u0144ska w podw\u00f3jnej roli: niemej – pokoj\u00f3wki Adeli i \u015bpiewanej – demonicznej Magdy Wang. Do tego jeszcze Anarchista Luccheni (Aleksander Zuchowicz), troch\u0119 Jakubopodobny. Wszystkiemu towarzysz\u0105 jeszcze projekcje ruchomych postaci Jakuba, Dragi i Edzia.<\/p>\n\n\n\n Czy muzyka si\u0119 zestarza\u0142a? Chyba nie. J\u0119zyk wsp\u00f3\u0142czesny, ale zawiera wiele parodii i cytat\u00f3w, np. z kankana, ale te\u017c z… Bart\u00f3ka (prze\u015bmiewcze momenty z V Kwartetu smyczkowego<\/em> i Koncertu na orkiestr\u0119<\/em>). Muzycy maj\u0105 pole do popisu. Tym razem chyba te\u017c si\u0119 przyjmie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie po raz pierwszy na Polin Music Festival odby\u0142 si\u0119 wiecz\u00f3r teatralny, ale tym razem by\u0142 to spektakl, kt\u00f3ry 1 marca b\u0119dzie mia\u0142 premier\u0119 w Operze Wroc\u0142awskiej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11137"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11137"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11137\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11139,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11137\/revisions\/11139"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11137"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11137"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11137"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}