{"id":11144,"date":"2024-02-28T23:53:24","date_gmt":"2024-02-28T22:53:24","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=11144"},"modified":"2024-02-28T23:53:24","modified_gmt":"2024-02-28T22:53:24","slug":"prawie-pasyjnie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2024\/02\/28\/prawie-pasyjnie\/","title":{"rendered":"Prawie pasyjnie"},"content":{"rendered":"\n

Ciekawie skomponowano program dzisiejszego koncertu w Studiu im. Lutos\u0142awskiego, kolejnego z jubileuszowego cyklu Sinfonii Varsovii.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Na swoje 40-lecie orkiestra spotyka si\u0119 ze swoimi przyjaci\u00f3\u0142mi. W niedziel\u0119 (na tym koncercie nie by\u0142am) i dzi\u015b – z Gordanem Nikoliciem, serbskim skrzypkiem, kt\u00f3ry przez lata pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 koncertmistrza London Symphony Orchestra, a tak\u017ce innych zespo\u0142\u00f3w, ostatnio coraz cz\u0119\u015bciej po\u015bwi\u0119ca si\u0119 dyrygenturze i pracy pedagogicznej, a z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105 co jaki\u015b czas wsp\u00f3\u0142pracuje, m.in. na Folle Journ\u00e9e w Nantes.<\/p>\n\n\n\n

W niedziel\u0119 podobno – do\u015b\u0107 to ryzykowne – prowadzi\u0142 orkiestr\u0119 od pierwszego pulpitu w Serenadzie<\/em> Brahmsa, ale te\u017c w Koncercie skrzypcowym<\/em>, graj\u0105c zarazem solo. Dzi\u015b by\u0142o ju\u017c troch\u0119 inaczej: cho\u0107 pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 przedyrygowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c od koncertmistrzowskiego sto\u0142ka (siedzia\u0142 na fortepianowym), to ju\u017c w drugiej przyszed\u0142 mu w sukurs m\u0142ody hiszpa\u0144ski dyrygent Alejandro Cantalapiedra.<\/p>\n\n\n\n

Nigdy wcze\u015bniej nie s\u0142ysza\u0142am tego kr\u00f3tkiego, zaledwie kilkuminutowego utworu Vivaldiego – Sinfonii h-moll „Al Sancto Sepolcro”<\/em>. Cicha, skupiona, przypomina troch\u0119 woln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Jesieni<\/em> z P\u00f3r roku<\/em>. W om\u00f3wieniu<\/a> PMac<\/strong> przypomnia\u0142 muzykologiczny termin patopoia<\/em>, dotycz\u0105cy muzycznej ilustracji b\u00f3lu i cierpienia – ale oczywi\u015bcie Adagio<\/em> z Jesieni<\/em> nie m\u00f3wi\u0142o o niczym bolesnym, wprost przeciwnie, cho\u0107 podobnymi \u015brodkami. W ka\u017cdym razie tytu\u0142 nie pozostawia w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce chodzi o gr\u00f3b Chrystusa. Zaskakuj\u0105ce by\u0142o zestawienie tego utworu z Verkl\u00e4rte Nacht<\/em> Arnolda Sch\u00f6nberga, s\u0142ynnego dzie\u0142a z wczesnego okresu jego tw\u00f3rczo\u015bci, jeszcze obracaj\u0105cego si\u0119 w tonalno\u015bci (o dodekafonii mu si\u0119 w\u00f3wczas nie \u015bni\u0142o), troch\u0119 dekadenckiego, ale na sw\u00f3j spos\u00f3b wzruszaj\u0105cego – pi\u0119knie zagra\u0142 go zesp\u00f3\u0142 smyczkowy orkiestry. <\/p>\n\n\n\n

W drugiej cz\u0119\u015bci przeszli\u015bmy do ho\u0142d\u00f3w dla Bacha. Najpierw wi\u0119c ostatnia fuga (Contrapunctus XIX<\/em>) z Kunst der Fuge<\/em>, ale w przedziwnej wersji Luciano Berio. W\u0142oski kompozytor zinstrumentowa\u0142 j\u0105 na zesp\u00f3\u0142 instrument\u00f3w d\u0119tych plus pojedynczy kwintet smyczkowy i harfa. Co wi\u0119cej, g\u0142osy przechodz\u0105 z instrumentu do instrumentu: jedn\u0105 fraz\u0119 graj\u0105 skrzypce, odbiera j\u0105 flet, potem przechodzi do saksofonu itp. Przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 utworu jednak fuga jest odwzorowana bez dodatk\u00f3w, dopiero na ostatnich taktach zatrzymuj\u0105 si\u0119 i nieruchomiej\u0105 d\u017awi\u0119ki, tworz\u0105c finalnie dysonansowe wsp\u00f3\u0142brzmienie.<\/p>\n\n\n\n

Zar\u00f3wno t\u0105 fug\u0105, jak i zagranym na fina\u0142 Koncertem skrzypcowym „Pami\u0119ci Anio\u0142a”<\/em> Albana Berga dyrygowa\u0142 Cantalapiedra. Koncert ten z kolei utrzymany jest w do\u015b\u0107 lu\u017anej wersji dodekafonii, brzmi chwilami niemal tonalnie, rozmarzony i nostalgiczny, z przypomnieniami chora\u0142\u00f3w Bacha pod koniec. Nikoli\u0107 pokaza\u0142 si\u0119 jako wra\u017cliwy, rozumiej\u0105cy solista.<\/p>\n\n\n\n

Nast\u0119pnym przyjacielem, kt\u00f3ry zagra z SV, b\u0119dzie Piotr Anderszewski – ju\u017c nied\u0142ugo, czekamy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ciekawie skomponowano program dzisiejszego koncertu w Studiu im. Lutos\u0142awskiego, kolejnego z jubileuszowego cyklu Sinfonii Varsovii.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11144"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11144"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11144\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11145,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11144\/revisions\/11145"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11144"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11144"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11144"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}