Na kiepskie humory nie ma nic lepszego ni\u017c troch\u0119 klasyk\u00f3w wiede\u0144skich w dobrym wykonaniu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Kolejny koncert z okazji 40-lecia Sinfonii Varsovii odby\u0142 si\u0119 w Operze Narodowej, co wydawa\u0142o si\u0119 do\u015b\u0107 ryzykowne, zw\u0142aszcza z fortepianem solo. Pami\u0119tam do\u015b\u0107 przykre wykony, jak np. kiedy Seong-Jin Cho zn\u0119ca\u0142 si\u0119<\/a> nad Koncertem f-moll<\/em> Chopina, i wiem, \u017ce trudno jest tu znale\u017a\u0107 odpowiedni fortepianowy d\u017awi\u0119k. Ale kto mia\u0142by znale\u017a\u0107, je\u015bli nie Piotr Anderszewski? Ciekawam swoj\u0105 drog\u0105, jak to brzmia\u0142o z innych miejsc sali, np. z balkon\u00f3w – ja siedzia\u0142am w X rz\u0119dzie i na moje ucho by\u0142o pi\u0119knie. Subtelny, okr\u0105g\u0142y d\u017awi\u0119k, z wyj\u0105tkiem oczywi\u015bcie moment\u00f3w bardziej, \u017ce tak powiem, skocznych, kt\u00f3rych w wykonanych przez niego dzie\u0142ach nie brak.<\/p>\n\n\n\n Wspomina\u0142am ju\u017c tu kiedy\u015b, \u017ce PA powraca do paru tych samych koncert\u00f3w co Martha Argerich, czyli do Koncertu D-dur<\/em> Haydna i I Koncertu C-dur<\/em> Beethovena, i tak si\u0119 w\u0142a\u015bnie zastanawia\u0142am, co tych pianist\u00f3w \u0142\u0105czy. Niew\u0105tpliwie jest mi\u0119dzy nimi pewne muzyczne pokrewie\u0144stwo: oba te koncerty s\u0105 do\u015b\u0107 lekkie i maj\u0105 w sobie mas\u0119 rubaszno\u015bci, w kt\u00f3rych wa\u017cna jest umiej\u0119tno\u015b\u0107 znalezienia w\u0142a\u015bciwego rytmu i akcent\u00f3w, a to s\u0105 mocne strony obojga. Pami\u0119tam, \u017ce kiedy\u015b, dawno temu, rozmawiali\u015bmy z PA o I Koncercie<\/em> Beethovena, ja go prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c z lekka lekcewa\u017cy\u0142am, a jemu podoba\u0142 si\u0119 zw\u0142aszcza fina\u0142, w kt\u00f3rym mo\u017cna sobie poszale\u0107, pota\u0144cowa\u0107. Po latach, jak wida\u0107, pozostaje mu wierny, cho\u0107 oczywi\u015bcie nie by\u0142by sob\u0105, gdyby nie gra\u0142 za ka\u017cdym razem inaczej (i to te\u017c go \u0142\u0105czy z Marth\u0105). Podobnie z Haydnem – fina\u0142 miewa momenty i\u015bcie folkowe. Tutaj<\/a> wykonanie bardziej jeszcze szalone od dzisiejszego. A tutaj<\/a> fragment Beethovena z pami\u0119tnego nagrania na p\u0142yt\u0119. Ca\u0142o\u015b\u0107 zreszt\u0105 te\u017c jest do ods\u0142uchania.<\/p>\n\n\n\n Z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105 wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ali \u015bwietnie. O jeden moment newralgiczny pod koniec fina\u0142u Beethovena si\u0119 obawia\u0142am, bo prawie zawsze w tym miejscu solista rozchodzi si\u0119 z orkiestr\u0105, ale im si\u0119 uda\u0142o – podobnie jak tutaj<\/a> (od 7:30) – dzi\u0119ki specjalnemu patentowi pianisty, jakim jest wyraziste akcentowanie, do kt\u00f3rego reszcie \u0142atwiej si\u0119 dopasowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n Prawd\u0119 powiedziawszy, mo\u017cna by\u0142o zw\u0105tpi\u0107, czy dyrygowanie jest w og\u00f3le potrzebne, s\u0142uchaj\u0105c pomi\u0119dzy koncertami Haffnerowskiej<\/em> pod kierownictwem koncertmistrza od pulpitu (dzi\u015b – Jakuba Haufy). Absolutna precyzja, odpowiedni wyraz – no, po prostu znakomicie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Na bis za\u015b PA wykona\u0142 najpierw Bagatel\u0119<\/a><\/em> op. 126 nr 1<\/a> (wci\u0105\u017c siedz\u0105c ty\u0142em do nas), a potem z orkiestr\u0105 powt\u00f3rzy\u0142 fina\u0142 Haydna.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na kiepskie humory nie ma nic lepszego ni\u017c troch\u0119 klasyk\u00f3w wiede\u0144skich w dobrym wykonaniu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11152"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11152"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11152\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11155,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11152\/revisions\/11155"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11152"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11152"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11152"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}