I zn\u00f3w bardzo ciekawie u\u0142o\u017cony program koncertu symfonicznego pod batut\u0105 Andrzeja Boreyki – tym razem wok\u00f3\u0142 tematu Hiszpanii, zapewne na cze\u015b\u0107 solisty, kt\u00f3rym by\u0142 Mart\u00edn Garc\u00eda Garc\u00eda.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pianista pokaza\u0142 si\u0119 nam tym razem z zupe\u0142nie innej strony i w tym wcieleniu naprawd\u0119 mi si\u0119 podoba. Bez cienia egzaltacji, bez napinania si\u0119 i bez b\u0142aze\u0144stw, naprawd\u0119 powa\u017cnie i intymnie zarazem. Wida\u0107, \u017ce w muzyce swojej ojczyzny czuje si\u0119 chyba najlepiej.<\/p>\n\n\n\n
Noce w ogrodach Hiszpanii<\/em> de Falli interpretuje zupe\u0142nie inaczej ni\u017c nieod\u017ca\u0142owany Nelson Freire, kt\u00f3ry gra\u0142 to niezwykle subtelnie. Wykonanie Garc\u00edi jest bardziej wyraziste, d\u017awi\u0119k intensywny – solista gra\u0142 na faziolim, kt\u00f3ry brzmia\u0142 zupe\u0142nie inaczej pod jego palcami ni\u017c m\u00f3g\u0142by zabrzmie\u0107 steinway. Na bis zagra\u0142 Federica Mompou Canci\u00f3n y danza No. 6<\/em> (nie dos\u0142ysza\u0142am zapowiedzi, ale zidentyfikowa\u0142am po nagraniu na YouTube<\/a>) i nabra\u0142am ochoty na wi\u0119cej tej muzyki w jego wykonaniu. Gra\u0142 jej troch\u0119 latem na Ogrodach Muzycznych, ale nie by\u0142o mnie wtedy w Warszawie.<\/p>\n\n\n\n Hiszpa\u0144sko\u015b\u0107 w programie by\u0142a do\u015b\u0107 nieoczywista, bo to by\u0142 jedyny utw\u00f3r hiszpa\u0144skiego kompozytora, napisany zreszt\u0105 w Pary\u017cu. Na pocz\u0105tek by\u0142a za to wariacja jednego W\u0142ocha na temat drugiego W\u0142ocha dzia\u0142aj\u0105cego w Hiszpanii, czyli skompilowane przez Luciana Berio Quattro versioni originali della „Ritirata notturna di Madrid” di Luigi Boccherini<\/em>. Ten przyd\u0142ugi tytu\u0142 nawi\u0105zuje do fina\u0142u kwintetu La musica notturna delle strade di Madrid<\/em> op. 30 nr 6 Boccheriniego, w kt\u00f3rym zilustrowany jest przemarsz miejscowego wojska. To i w oryginale uroczy utw\u00f3r, a w wersji orkiestrowej i „nawarstwionej” nabiera dodatkowego wdzi\u0119ku. To nie jest a\u017c tak pokawa\u0142kowany utw\u00f3r jak Rendering<\/em> wykorzystuj\u0105cy strz\u0119py z Schuberta, tu da si\u0119 wszystko rozpozna\u0107.<\/p>\n\n\n\n Na koniec z kolei kompozytor niemiecki na temat hiszpa\u0144skiej literatury, czyli Don Kichot<\/em> op. 35 Richarda Straussa, maj\u0105cy podtytu\u0142: Wariacje fantastyczne na temat o charakterze rycerskim<\/em>. Dzie\u0142o powsta\u0142o rok po Zaratustrze<\/em> i dwa po Dylu Sowizdrzale<\/em> i przypomina troch\u0119 – mimo innej, wariacyjnej formy – tego ostatniego: opisane s\u0105 muzycznie r\u00f3\u017cne przygody, a sam koniec nawi\u0105zuje do wst\u0119pu. Stylistyka te\u017c podobna: gdyby kto\u015b nie wiedzia\u0142, czego s\u0142ucha, niespecjalnie m\u00f3g\u0142by skojarzy\u0107 ten utw\u00f3r z Hiszpani\u0105. Grywa si\u0119 go mniej cz\u0119sto od o wiele popularniejszych poemat\u00f3w symfonicznych, zapewne dlatego, \u017ce potrzebna jest ca\u0142a grupa solist\u00f3w: wiolonczela symbolizuje Don Kichota (na pocz\u0105tku przy\u0142\u0105czaj\u0105 si\u0119 jeszcze skrzypce), alt\u00f3wka, klarnet basowy i tuba – Sancho Pans\u0119. Dzisiejsze wykonanie, z solistami wybranymi z orkiestry, nie by\u0142o mo\u017ce porywaj\u0105ce, ale na pewno publiczno\u015b\u0107 by\u0142a zaciekawiona ma\u0142o znanym utworem, wi\u0119c warto by\u0142o zagra\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" I zn\u00f3w bardzo ciekawie u\u0142o\u017cony program koncertu symfonicznego pod batut\u0105 Andrzeja Boreyki – tym razem wok\u00f3\u0142 tematu Hiszpanii, zapewne na cze\u015b\u0107 solisty, kt\u00f3rym by\u0142 Mart\u00edn Garc\u00eda Garc\u00eda.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11163"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11163"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11163\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11165,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11163\/revisions\/11165"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11163"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11163"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11163"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}