Pi\u0119\u0107 cykli wariacyjnych – taki program wymy\u015bli\u0142 sobie Louis Lortie. Rzadko si\u0119 taki zestaw spotyka.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Jak na Festiwal Beethovenowski przysta\u0142o, koncert rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 muzyk\u0105 Beethovena i ni\u0105 zako\u0144czy\u0142 (\u0142\u0105cznie z bisami). Je\u015bli mia\u0142abym jakie\u015b zastrze\u017cenia do wyst\u0119pu tego znakomitego kanadyjskiego pianisty, to w\u0142a\u015bciwie g\u0142\u00f3wnie do wykonania 32 Wariacji c-moll<\/em> Beethovena – owszem, technicznie nie mo\u017cna mu wiele zarzuci\u0107, ale ten utw\u00f3r wydaje si\u0119 o wiele bardziej zadziorny, energiczny. Tymczasem Lortie gra\u0142 go – jak wszystko zreszt\u0105 – lirycznie i kulturalnie, „nie wychodz\u0105c z ram”, by tak rzec. Zbyt niewielki wi\u0119c by\u0142 kontrast nastroj\u00f3w mi\u0119dzy pierwszym a drugim utworem, kt\u00f3rym by\u0142y Variations s\u00e9rieuses<\/em> Mendelssohna, dzie\u0142o pe\u0142ne melancholii, co niecz\u0119ste w raczej optymistycznie brzmi\u0105cej tw\u00f3rczo\u015bci tego kompozytora. Tu pianista znakomicie odda\u0142 nastr\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n Prawdziwym odkryciem by\u0142 Temat z wariacjami<\/em> op. 73 Gabriela Faur\u00e9. Bardzo rzadko grywany (mo\u017ce wstyd si\u0119 przyzna\u0107, ale ja wcze\u015bniej go nie zna\u0142am), utw\u00f3r ten nale\u017cy do p\u00f3\u017aniejszej (aczkolwiek jeszcze nie p\u00f3\u017anej) tw\u00f3rczo\u015bci kompozytora, kt\u00f3rego najcz\u0119\u015bciej si\u0119 kojarzy ze s\u0142odyczami typu Sicilienne<\/em> czy Pavane<\/em>. P\u00f3\u017aniejsze jednak utwory fortepianowe maj\u0105 w sobie mroczno\u015b\u0107 i pewne wyrafinowanie harmoniczne (przypomnijmy, \u017ce Faur\u00e9 by\u0142 nauczycielem Ravela). Tutaj<\/a> w bardzo zacnym wykonaniu; Lortie te\u017c zagra\u0142 to ogromnie subtelnie. Jeden tylko by\u0142 moment wkurzaj\u0105cy: kiedy przed ko\u0144cem rozleg\u0142y si\u0119 oklaski, bo kto\u015b si\u0119 nie domy\u015bli\u0142, \u017ce jak si\u0119 gra g\u0142o\u015bno, to wcale to nie musi by\u0107 koniec utworu.<\/p>\n\n\n\n Blanca Variations<\/em> Thomasa Ad\u00e8sa, cho\u0107 to te\u017c wariacje (jest ich pi\u0119\u0107), niespecjalnie dadz\u0105 si\u0119 tak odebra\u0107, je\u015bli nie patrzy si\u0119 w nuty; s\u0142yszy si\u0119 tylko, \u017ce wychodz\u0105c od tradycyjnej melodii (to pie\u015b\u0144 sefardyjska Lavaba la blanca ni\u00f1a<\/em>) muzyka coraz bardziej si\u0119 komplikuje i zniekszta\u0142ca w i\u015bcie postmodernistyczny spos\u00f3b, by na koniec powr\u00f3ci\u0107 do tonalno\u015bci. I na koniec Wariacje i fuga Es-dur<\/em> op. 35 Beethovena na temat znany z Eroiki<\/em> i Twor\u00f3w Prometeusza<\/em>. Tym razem by\u0142o energii tyle, ile trzeba, a na bis by\u0142y II cz\u0119\u015b\u0107 Patetycznej<\/em> i fina\u0142 Les Adieux<\/em>. Bardzo udany wiecz\u00f3r.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pi\u0119\u0107 cykli wariacyjnych – taki program wymy\u015bli\u0142 sobie Louis Lortie. Rzadko si\u0119 taki zestaw spotyka.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11170"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11170"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11170\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11178,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11170\/revisions\/11178"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11170"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11170"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11170"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}