Przychodz\u0105 do mnie rozmaite p\u0142yty, kt\u00f3rych z powodu bie\u017c\u0105czki nie mam kiedy wys\u0142ucha\u0107. Teraz jest troch\u0119 spokojniejszy czas, wi\u0119c nadrabiam. Na pierwszy ogie\u0144 par\u0119 p\u0142yt z muzyk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, w wi\u0119kszo\u015bci polsk\u0105.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pierre Jodlowski, <\/em><\/strong>S\u00e9ries for Piano and Soundtrack<\/strong><\/em>, Ma\u0142gorzata Walentynowicz, Kairos 2024.<\/strong> (Polsko\u015b\u0107 kompozytora troch\u0119 naci\u0105gana, ale rzeczywi\u015bcie ma polskie korzenie, \u017con\u0119 Polk\u0119 i kieruje wroc\u0142awskim festiwalem Musica Electronica Nova). P\u0142yta, wydana przez presti\u017cow\u0105 austriack\u0105 firm\u0119 specjalizuj\u0105c\u0105 si\u0119 w muzyce wsp\u00f3\u0142czesnej, jest po prostu wybitna. Znakomita pianistka doktoryzowa\u0142a si\u0119 z tego cyklu na Akademii Muzycznej w Gda\u0144sku niemal dekad\u0119 temu; od tego czasu powsta\u0142o jeszcze par\u0119 odcink\u00f3w tego serialu we wszystkich barwach, kt\u00f3ry Jodlowski tworzy od 2005 r. Jest ich obecnie sze\u015b\u0107, pianistka nie wykonuje ich w porz\u0105dku chronologicznym. To niezwyk\u0142a podr\u00f3\u017c przez \u015bwiat nie tylko brzmienia fortepianu i \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej, ale te\u017c fascynacji kompozytora filmem i sztukami wizualnymi. S\u0105 tu nawet obecne fragmenty filmowych \u015bcie\u017cek d\u017awi\u0119kowych Lyncha czy Godarda (S\u00e9rie<\/em> Noire<\/em>, S\u00e9rie<\/em> Rose<\/em>), za\u015b S\u00e9rie Bleue<\/em> nawi\u0105zuje do malarstwa Yvesa Kleina. Element wizualny bywa te\u017c obecny w tych utworach wykonywanych estradowo, ale i samo brzmienie jest wystarczaj\u0105co atrakcyjne, bior\u0105c te\u017c pod uwag\u0119 klas\u0119 wykonawczyni.<\/p>\n\n\n\n Polish Piano Quintets (Laso\u0144, Meyer, Krauze, Bargielski, Skrzypczak, Witkowski)<\/strong><\/em>, Kwartet \u015al\u0105ski, Knapik, Sa\u0142ajczyk, Krauze, Bies, CD Accord 2024<\/strong>. Te\u017c wykonawcy z wielk\u0105 klas\u0105, zar\u00f3wno znany i zas\u0142u\u017cony zesp\u00f3\u0142, jak wyst\u0119puj\u0105cy z nim piani\u015bci. Kwartet \u015al\u0105ski grywa bardzo r\u00f3\u017cn\u0105 muzyk\u0119, ale dobrze si\u0119 czuje w\u015br\u00f3d starych przyjaci\u00f3\u0142. Jest to dwup\u0142ytowy album, zawieraj\u0105cy zar\u00f3wno nagrania wsp\u00f3\u0142czesne, jak archiwalne. Do tych drugich nale\u017cy wykonanie Muzyki kameralnej nr 1 „Stalowowolskiej”<\/em> Aleksandra Lasonia z 1982 r., w kt\u00f3rym parti\u0119 fortepianu gra kolega kompozytora, Eugeniusz Knapik (a pierwszych skrzypiec jeszcze Marek Mo\u015b). Sprzed dekady pochodzi nagranie Kwintetu fortepianowego<\/em> op. 76 Krzysztofa Meyera z udzia\u0142em Piotra Sa\u0142ajczyka. Pozosta\u0142e utwory zosta\u0142y zarejestrowane ju\u017c w ostatnich latach. Aleksander Laso\u0144 pojawia si\u0119 jeszcze po raz drugi z w miar\u0119 \u015bwie\u017c\u0105 kompozycj\u0105 Ananda<\/em> (tu do \u015al\u0105zak\u00f3w do\u0142\u0105cza Tymoteusz Bies) i ciekawe jest obserwowanie zar\u00f3wno zmian, jak element\u00f3w sta\u0142ych w jego tw\u00f3rczo\u015bci poprzez por\u00f3wnanie obu utwor\u00f3w – Laso\u0144 od lat idzie swoj\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105, a przypisywanie go do tzw. nowego romantyzmu w og\u00f3le do\u0144 nie pasuje. Kwintet<\/em> Meyera sprzed ponad 30 lat, rozbudowany i epicki, czterocz\u0119\u015bciowy, ma specyficzny klimat wywodz\u0105cy si\u0119 z jego harmonii, a momentami brzmi jakby odleg\u0142e echo muzyki Messiaena. Z kolei Kwintet<\/em> Krauzego z kompozytorem przy fortepianie, stworzony w zbli\u017conym czasie na otwarcie nowej sali unistycznej w Muzeum Sztuki w \u0141odzi, \u0142\u0105czy jednolito\u015b\u0107 materia\u0142u d\u017awi\u0119kowego z charakterystycznymi dla tego kompozytora nerwowo urywanymi motywami. Druga p\u0142yta zawiera utwory z ostatnich lat: Schizofony<\/em> Zbigniewa Bargielskiego opieraj\u0105ce si\u0119 na dw\u00f3ch odmiennych od siebie strukturach (tu zn\u00f3w gra Sa\u0142ajczyk), wspomniana Ananda<\/em> Lasonia oraz dobrze wpisuj\u0105ce si\u0119 w stylistyk\u0119 utwory Bettiny Skrzypczak (z Sa\u0142ajczykiem) i Bartosza Witkowskiego (z Biesem).<\/p>\n\n\n\n Polish Impressions (Smoczy\u0144ski, Czarnecki, Majkusiak)<\/em>, soli\u015bci i Filharmonia Kameralna im. Witolda Lutos\u0142awskiego w \u0141om\u017cy, dyr. Jan Mi\u0142osz Zarzycki, DUX 2023<\/strong>, a tak\u017ce Polish Stories (Hertel, M. G\u00f3recki, Gronau, Herdzin)<\/em>, soli\u015bci i Filharmonia Kameralna im. Witolda Lutos\u0142awskiego w \u0141om\u017cy, dyr. Jan Mi\u0142osz Zarzycki, DUX 2022<\/strong>. \u0141om\u017cy\u0144ska Orkiestra Kameralna istnieje od 1977 r., a nazw\u0119 obecn\u0105 nosi od 2008 r.; patron jest naturalny, w ko\u0144cu w tej okolicy si\u0119 urodzi\u0142 (cho\u0107 p\u00f3\u017aniej zbyt wiele wsp\u00f3lnego z ni\u0105 nie mia\u0142). Zesp\u00f3\u0142 dzia\u0142a w zmodernizowanej niedawno sali na 400 os\u00f3b, pono\u0107 o \u015bwietnej akustyce – tam zreszt\u0105 najnowsza p\u0142yta zosta\u0142a nagrana. Jan Mi\u0142osz Zarzycki prowadzi t\u0119 orkiestr\u0119 od 2004 r. Z kilkunastu p\u0142yt zespo\u0142u pod jego dyrekcj\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cona jest muzyce polskiej, g\u0142\u00f3wnie utworom zamawianym u kompozytor\u00f3w z kr\u0119gu warszawskiego Uniwersytetu Muzycznego, co nie dziwi zwa\u017cywszy, \u017ce szef orkiestry jest zarazem profesorem dyrygentury na tej uczelni. W sumie nazbiera\u0142a si\u0119 ju\u017c ca\u0142kiem niema\u0142a kolekcja utwor\u00f3w, z regu\u0142y przyst\u0119pnych i przyjemnych w s\u0142uchaniu. Na najnowszej p\u0142ycie Suita polska<\/em> Mateusza Smoczy\u0144skiego na flet, skrzypce i orkiestr\u0119 kameraln\u0105 nawi\u0105zuje do g\u00f3ralszczyzny, ale te\u017c momentami do jazzu, zw\u0142aszcza wtedy, gdy ze swoimi sol\u00f3wkami wchodzi na skrzypcach kompozytor (na flecie gra Jadwiga Kotnowska). Venedian Concerto<\/em> na klarnet i orkiestr\u0119 kameraln\u0105 S\u0142awomira Czarneckiego (solista: Artur Pachlewski) nawi\u0105zuje tytu\u0142em do dawnego ludu Wened\u00f3w. Rhythm Games<\/em> Miko\u0142aja Majkusiaka to tytu\u0142 bardzo adekwatny, a solistami s\u0105 tu koncertmistrzyni wiolonczel FN Karolina Jaroszewska i akordeonista Klaudiusz Baran. Wcze\u015bniejsza p\u0142yta to muzyczne opowiastki, r\u00f3wnie\u017c w miar\u0119 bezproblemowe, troch\u0119 filmowe, a Bajkowe opowie\u015bci<\/em> Krzysztofa Herdzina to niemal muzyka z dobranocek. Do tej p\u0142yty r\u00f3wnie\u017c zostali pozyskani znani warszawscy soli\u015bci: pianista Karol Radziwonowicz, wiolonczelista Tomasz Strahl i saksofonista Pawe\u0142 Gusnar. Dla orkiestry taka wsp\u00f3\u0142praca jest z pewno\u015bci\u0105 atrakcyjna, a przy tym sprawia, \u017ce trzeba si\u0119 poziomem dostosowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n W nast\u0119pnym odcinku muzyka dawniejsza.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Przychodz\u0105 do mnie rozmaite p\u0142yty, kt\u00f3rych z powodu bie\u017c\u0105czki nie mam kiedy wys\u0142ucha\u0107. Teraz jest troch\u0119 spokojniejszy czas, wi\u0119c nadrabiam. Na pierwszy ogie\u0144 par\u0119 p\u0142yt z muzyk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, w wi\u0119kszo\u015bci polsk\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11203"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11203"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11203\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11204,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11203\/revisions\/11204"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11203"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11203"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11203"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}