Tym razem wokalno-symfoniczna lub symfoniczna tw\u00f3rczo\u015b\u0107 XIX w.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Collegium Vocale Gent, Orchestre des Champs-\u00c9lys\u00e9es, Philippe Herreweghe, <\/strong>Faur\u00e9, Requiem, Brahms, Begr\u00e4bnisgesang<\/strong><\/em>, NIFC 202<\/strong>3. P\u0142yta jest nowa, ale przypomina pami\u0119tny, przepi\u0119kny i wzruszaj\u0105cy koncert zamykaj\u0105cy festiwal Chopin i Jego Europa z 2021 r. Pe\u0142en smutku i refleksji, by\u0142 w pewnym sensie koncertem \u017ca\u0142obnym, czcz\u0105cym ofiary pandemii (kt\u00f3ra zreszt\u0105 mia\u0142a jeszcze powr\u00f3ci\u0107). \u0141agodne brzmienia instrument\u00f3w z epoki szczeg\u00f3lnie tej refleksji sprzyjaj\u0105, tak\u017ce w nagraniu, czemu trudno si\u0119 dziwi\u0107, zwa\u017cywszy, \u017ce zaj\u0119li si\u0119 nim najlepsi spece w Polsce. Soli\u015bci, Doroth\u00e9e Mields i Kre\u0161imir Stra\u017eanac, wspaniali, zreszt\u0105 sam koncert opisywa\u0142am ju\u017c tutaj.<\/a> Jednego bardzo \u017ca\u0142uj\u0119: \u017ce na tej p\u0142ycie brak trzeciego punktu programu – Symfonii psalm\u00f3w<\/em> Strawi\u0144skiego; nie tylko dlatego mi \u017cal, \u017ce to m\u00f3j ukochany utw\u00f3r, ale tak\u017ce dlatego, \u017ce pi\u0119knie dope\u0142nia\u0142 ca\u0142o\u015b\u0107. Pytanie, czy nie ma go tu z powodu bojkotu muzyki rosyjskiej (by\u0142by to absurd), czy z jakich\u015b innych powod\u00f3w typu prawa do nut. P\u0142yta nie by\u0142aby za d\u0142uga, bo ma 42 minuty, a Symfonia psalm\u00f3w<\/em> ma ko\u0142o 20 minut.<\/p>\n\n\n\n Europa Galante, Fabio Biondi, Moniuszko, Widma<\/em>, NIFC 2023<\/strong>. Kolejna cz\u0119\u015b\u0107 Moniuszkowskiego cyklu Biondiego utrwalona. Jednak tym razem w troch\u0119 innej formie. Pami\u0119tamy koncert inauguracyjny<\/a> festiwalu z 2022 r., ale po pierwsze zawiera\u0142 on jeszcze Nijo\u0142\u0119<\/em> (kt\u00f3rej mi jednak szczerze m\u00f3wi\u0105c nie \u017cal), po drugie, zupe\u0142nie inaczej by\u0142o z partiami m\u00f3wionymi, kt\u00f3re odczytywa\u0142 g\u0142\u00f3wnie Jerzy Radziwi\u0142owicz, ale tak\u017ce Danuta Stenka. Natomiast na p\u0142ycie wszystkie fragmenty m\u00f3wione zosta\u0142y dograne (te\u017c przez znakomit\u0105 ekip\u0119) w formie, by tak rzec, s\u0142uchowiskowej: z zamykaniem i otwieraniem drzwi od kaplicy, krakaniem kruk\u00f3w itp. Rol\u0119 Gu\u015blarza w tej wersji powierzono Andrzejowi Sewerynowi, inni aktorzy to Jan Englert, Joanna Pach, W\u0142odzimierz Press, Krzysztof Szczepaniak – z pierwotnego zestawu pozosta\u0142a Stenka. Pomys\u0142 mi si\u0119 w sumie podoba, bo nadaje akcji pewnego dramatyzmu. Z solist\u00f3w tym razem rozbawi\u0142a mnie Natalia Rubi\u015b, kt\u00f3rej Zosia jest wr\u0119cz operetkowa – ale taka jest prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c stylistyka tej partii. Ca\u0142o\u015b\u0107 ma sw\u00f3j wdzi\u0119k.<\/p>\n\n\n\n Wojciech Niedzi\u00f3\u0142ka, Arthur Rubinstein Philharmonic Orchestra, Pawe\u0142 Przytocki, <\/strong>Polish Romantic Works: Wieniawski, Noskowski<\/strong><\/em>, DUX 2023<\/strong>. Bardzo \u017ca\u0142owa\u0142am, \u017ce na ostatnim Konkursie im. Wieniawskiego odrzucono przed fina\u0142em jedynego polskiego uczestnika, kt\u00f3ry wszed\u0142 do II etapu – uwa\u017cam, \u017ce by\u0142o to niesprawiedliwe. Co wi\u0119cej, s\u0142ysza\u0142am zdania od os\u00f3b znaj\u0105cych m\u0142odego skrzypka, \u017ce w\u0142a\u015bnie jego fina\u0142 m\u00f3g\u0142by by\u0107 ol\u015bniewaj\u0105cy, poniewa\u017c arcytrudny I Koncert fis-moll<\/em> Wieniawskiego mia\u0142 gra\u0107 rewelacyjnie. Teraz mo\u017cemy si\u0119 o tym przekona\u0107 – rzeczywi\u015bcie wykonanie jest bez pud\u0142a, a co wi\u0119cej, bez wysi\u0142ku, pi\u0119knym d\u017awi\u0119kiem i bardzo naturalne. Orkiestra Filharmonii \u0141\u00f3dzkiej uzupe\u0142ni\u0142a t\u0119 p\u0142yt\u0119 II Symfoni\u0105 c-moll „Elegijn\u0105”<\/em> Zygmunta Noskowskiego – porz\u0105dna symfonika, troch\u0119 napuszona i bardzo patriotyczna: scherzo jest krakowiakiem, a podnios\u0142y fina\u0142 zawiera nawi\u0105zanie do Mazurka D\u0105browskiego<\/em>, cho\u0107 nie jest to dok\u0142adny cytat.<\/p>\n\n\n\n Orquesta y Coro Comunidad de Madrid, Marzena Diakun, <\/strong>Brahms, Orchestral & Vocal Works<\/strong><\/em>, IBS 2023<\/strong>. Rok temu by\u0142am \u015bwiadkiem, jak Marzena Diakun prowadzi owe madryckie zespo\u0142y w Pasji<\/em> Pendereckiego (pisa\u0142am o tym tutaj<\/a> i tutaj<\/a>). Teraz przys\u0142a\u0142a mi p\u0142yt\u0119, kt\u00f3r\u0105 z nimi nagra\u0142a dla hiszpa\u0144skiej firmy. Brahms napisa\u0142 wiele muzyki wokalno-instrumentalnej, a wyb\u00f3r na tej p\u0142ycie jest jej niewielkim, ale bardzo ciekawym wycinkiem. Poza bardziej znanymi dzie\u0142ami, jak Schicksalslied<\/em> czy Rapsodia na alt, ch\u00f3r m\u0119ski i orkiestr\u0119<\/em> (dyrygentka patriotycznie zaprosi\u0142a tu Agnieszk\u0119 Rehlis), s\u0105 rzeczy du\u017co rzadziej wykonywane, jak urocze Vier Ges\u00e4nge<\/em> na ch\u00f3r \u017ce\u0144ski, dwa rogi i harf\u0119 (c\u00f3\u017c za ciekawe brzmienie!) czy Liebeslieder-Walzer<\/em>; s\u0105 te\u017c N\u00e4nie<\/em> oraz Gesang der Parzen<\/em>. Mo\u017cna by si\u0119 zastanawia\u0107, czemu akurat ten repertuar, ale w sumie czemu nie: po pierwsze jest pi\u0119kny, pe\u0142en g\u0142\u0119bi i refleksji, po drugie oba zespo\u0142y mog\u0142y si\u0119 pokaza\u0107, wi\u0119c p\u0142yta b\u0119dzie ich wizyt\u00f3wk\u0105, a tak\u017ce pami\u0105tk\u0105 po polskiej szefowej – to jej ostatnie miesi\u0105ce na tym stanowisku, od przysz\u0142ego sezonu przejmuje od niej batut\u0119 Alondra de la Parra.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tym razem wokalno-symfoniczna lub symfoniczna tw\u00f3rczo\u015b\u0107 XIX w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11207"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11207"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11207\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11209,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11207\/revisions\/11209"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11207"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11207"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11207"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}