Raz podobno nawet si\u0119 wyd\u0142u\u017ca, ale mo\u017cna tego nie zauwa\u017cy\u0107. Nie ma w og\u00f3le takiej potrzeby – wszystko jest wyra\u017cone ta\u0144cem.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dawno nie by\u0142o tak dobrej premiery w Operze Narodowej. Co cieszy szczeg\u00f3lnie z paru powod\u00f3w. Po pierwsze, ten nowy znakomity spektakl przeznaczony jest dla dzieci (cho\u0107 oczywi\u015bcie dla doros\u0142ych te\u017c). Po drugie, mamy mo\u017cno\u015b\u0107 zapozna\u0107 si\u0119 z kolejnym dzie\u0142em Mieczys\u0142awa Wajnberga.<\/p>\n\n\n\n
W oryginale nie by\u0142 to Pinokio<\/em>, lecz Z\u0142oty kluczyk<\/em>, kt\u00f3rego libretto oparte jest na sztuce Aleksieja To\u0142stoja Buratino<\/em>, b\u0119d\u0105cej wariacj\u0105 na temat Pinokia<\/em>. Jednak autorki spektaklu, choreografka Anna Hop i dyrygentka Marta Kluczy\u0144ska, postanowi\u0142y odnie\u015b\u0107 si\u0119 do pierwotnego dzie\u0142a Carla Collodiego, kt\u00f3re jest powszechnie znane dzieciom tak\u017ce w Polsce, inaczej ni\u017c Buratino<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Musia\u0142y te\u017c, formuj\u0105c akcj\u0119, dokona\u0107 dopasowania fragment\u00f3w muzycznych do tre\u015bci. Wysz\u0142o znakomicie, trudno si\u0119 domy\u015bli\u0107, \u017ce mog\u0142oby to brzmie\u0107 inaczej. Do tego urocza, pomys\u0142owa scenografia Ma\u0142gorzaty Szab\u0142owskiej (do kt\u00f3rej nale\u017ca\u0142a te\u017c praca ze \u015bwiat\u0142em i multimedia) i kostiumy Katarzyny Rott. Autorki doda\u0142y troch\u0119 postaci, kt\u00f3rych nie ma ani u Collodiego, ani u To\u0142stoja – s\u0105 to przede wszystkim inne postacie wyrze\u017abione przez Geppetta, jak wilk i trzy \u015bwinki, zegar z kuku\u0142k\u0105 czy orkiestra \u017co\u0142nierzyk\u00f3w. W morzu pokazane s\u0105 t\u0142umy morskich stwor\u00f3w, a obok per\u0142op\u0142aw\u00f3w, ryb i ukwia\u0142\u00f3w pokazuj\u0105 si\u0119 tam czy ma\u0142e kolorowe krewetki – uczennice szko\u0142y baletowej.<\/p>\n\n\n\n Czarne charaktery, Kot i Lis (Kot jest tu kocic\u0105, odwrotnie ni\u017c u To\u0142stoja, gdzie jest Lisica i Kot, a u Collodiego z kolei to dw\u00f3ch zbir\u00f3w), maj\u0105 tu wiele zb\u00f3jeckiego wdzi\u0119ku i ta\u0144cz\u0105 ze sob\u0105 tango grane przez saksofon (tu przypominaj\u0105 si\u0119 m\u0142odzie\u0144cze warszawskie cha\u0142tury kompozytora). Inne ta\u0144ce, polki czy walce, przypominaj\u0105 troch\u0119 Szostakowicza, ale og\u00f3lnie to muzyka bardzo wajnbergowska, charakterystyczna dla tw\u00f3rczo\u015bci z lat 50., jeszcze \u0142agodnie przyst\u0119pnej, uwodz\u0105cej melodiami.<\/p>\n\n\n\n Miejmy nadziej\u0119, \u017ce ten balet pozostanie na d\u0142u\u017cej w repertuarze TWON. W najbli\u017cszym czasie zostanie pokazany we wtorek, we \u015brod\u0119 (dwa razy), a tak\u017ce w czwartek i w pi\u0105tek. I to tyle na ten sezon.<\/p>\n\n\n\n