Dzi\u015b, w dzie\u0144 premiery p\u0142yty, w Studiu im. Lutos\u0142awskiego Piotr Orzechowski „Pianohooligan” da\u0142 solowy recital z materia\u0142em z niej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W\u0142a\u015bnie zacz\u0119\u0142am s\u0142ucha\u0107 samej p\u0142yty, kt\u00f3ra jest ju\u017c na serwisach streamingowych, i to nie ca\u0142kiem jest to samo, co s\u0142yszeli\u015bmy na koncercie (tam wszystko by\u0142o bardziej rozbudowane, zw\u0142aszcza pierwsza cz\u0119\u015b\u0107), ale wiadomo – jest to w niema\u0142ym stopniu improwizacja. Temat jednak jest ten sam. P\u0142yta – pierwsza solowa od lat bez ma\u0142a siedmiu – ma enigmatyczny tytu\u0142 Critique of Swing in Two Parts<\/em> i rzeczywi\u015bcie sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci: One<\/em> (14’25”) i Two<\/em> (23’06”). Na winylu ka\u017cda z cz\u0119\u015bci ma by\u0107 na innej stronie, ale to detal. Obie dziel\u0105 si\u0119 na szereg epizod\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n O co tu chodzi? Przede wszystkim: dlaczego i za co krytykowa\u0107 swing? Jak zrozumia\u0142am z przedkoncertowych wypowiedzi artysty, chodzi o obiegowy pogl\u0105d, \u017ce jazz to swing, i w tej sytuacji zachodzi pytanie, a nawet wi\u0119cej ni\u017c jedno pytanie: czy rzeczywi\u015bcie swing jest do jazzu niezb\u0119dny, no i co jest jazzem, a co nie jest. Odpowied\u017a, jak rozumiem, jest taka, \u017ce szufladkowa\u0107 si\u0119 nie da.<\/p>\n\n\n\n Piotr Orzechowski od dawna penetruje obszar pomi\u0119dzy jazzem a muzyk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 (po angielsku powiedzia\u0142oby si\u0119 contemporary classical<\/em>) i na pewno nie daje si\u0119 zaszufladkowa\u0107. A co ze swingiem? W pierwszej cz\u0119\u015bci pianista stara si\u0119 udowodni\u0107, \u017ce nie jest on potrzebny. To ci\u0105g powolnych akord\u00f3w wprawiaj\u0105cy w kontemplacyjny nastr\u00f3j, a mi\u0119dzy nimi nie ma synkop, tego wyznacznika swingu. S\u0105 tylko harmonie, kt\u00f3re mo\u017cemy kojarzy\u0107 z jazzem, a i to nie ca\u0142y czas.<\/p>\n\n\n\n Druga cz\u0119\u015b\u0107 jest za to bardzo rytmiczna, dynamiczna, i jest to cykl etiud czy toccat, jakby puszczone w ruch mechanizmy, w kt\u00f3rych jak najbardziej brzmi\u0105 synkopy, ale zarazem powt\u00f3rzenia jak w repetitive music. Na koncercie do tej cz\u0119\u015bci pianista jeszcze troch\u0119 podpreparowa\u0142 fortepian; na p\u0142ycie chwilami przerzuca si\u0119 na keyboard. Ta cz\u0119\u015b\u0107 bardzo wci\u0105ga, a efekty s\u0105 momentami jak na pianoli, zw\u0142aszcza pod koniec, kiedy mechanizm „rozregulowuje si\u0119” i w tym momencie to ju\u017c raczej nie jest jazz. Na p\u0142ycie wypad\u0142o to stosunkowo \u0142agodnie, na koncercie pianista bardziej sobie „pochuligani\u0142”. W ostatnim fragmencie zn\u00f3w powr\u00f3t do nostalgicznego klimatu z One<\/em>.<\/p>\n\n\n\n W sumie s\u0142ucha si\u0119 tego bardzo przyjemnie, a jak kto ciekawy, jak by\u0142o na koncercie, to by\u0142 on rejestrowany tak\u017ce wizualnie i zostanie odtworzony 3 maja, poka\u017ce si\u0119 te\u017c w\u00f3wczas na kanale Dw\u00f3jki na YT.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u015b, w dzie\u0144 premiery p\u0142yty, w Studiu im. Lutos\u0142awskiego Piotr Orzechowski „Pianohooligan” da\u0142 solowy recital z materia\u0142em z niej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11224"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11224"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11224\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11225,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11224\/revisions\/11225"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11224"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11224"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11224"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}