Mikhail Mering, laureat III nagrody na zesz\u0142orocznym Konkursie im. Grzegorza Fitelberga, zrealizowa\u0142 w\u0142a\u015bnie swoj\u0105 nagrod\u0119 od Polskiego Radia i poprowadzi\u0142 warszawsk\u0105 radi\u00f3wk\u0119 w Studiu im. Witolda Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Mia\u0142 24 lata, kiedy zosta\u0142 drugim klarnecist\u0105 w nie byle jakiej orkiestrze, bo moskiewskiego Teatru Bolszoj, b\u0119d\u0105c jeszcze studentem Konserwatorium Moskiewskiego. Jako solista otrzyma\u0142 kilka nagr\u00f3d na mi\u0119dzynarodowych konkursach. Jeszcze w 2022 r. zadebiutowa\u0142 w Bolszoj jako dyrygent, w spektaklu \u0142\u0105cz\u0105cym Dyrektora teatru<\/em> Mozarta z Pimpinone<\/em> Telemanna. Ale zaraz potem zapakowa\u0142 wraz z \u017con\u0105 par\u0119 walizek i uciekli z Rosji. Ich celem by\u0142 Izrael, gdzie Mikhail szybko otrzyma\u0142 obywatelstwo. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako klarnecista w telawiwskiej operze, ale dzi\u015b ju\u017c jest asystentem Juliana Rachlina (kt\u00f3ry przecie\u017c te\u017c jest i dyrygentem, i instrumentalist\u0105) w Jerusalem Symphony Orchestra. Batuta jednak okaza\u0142a si\u0119 silniejsza.<\/p>\n\n\n\n Jako dyrygent jest skromny, troch\u0119 nie\u015bmia\u0142y, jego gesty nie s\u0105 efektowne, ale plastyczne. Widzia\u0142am na katowickim konkursie, jak prowadzi pr\u00f3b\u0119 – z du\u017c\u0105 pokor\u0105 wobec muzyki i empati\u0105 wobec muzyk\u00f3w. Sam przecie\u017c wie, jak to jest z drugiej strony. Orkiestrze Polskiego Radia te\u017c si\u0119 podoba\u0142, w\u015br\u00f3d publiczno\u015bci wra\u017cenia by\u0142y r\u00f3\u017cne – od stojaka (cz\u0119\u015b\u0107 sali wsta\u0142a) do narzekania. Ja jestem po\u015brodku: wydaje mi si\u0119, \u017ce dyrygent wyci\u0105gn\u0105\u0142 z tej orkiestry, co si\u0119 da\u0142o; najs\u0142abszym ogniwem by\u0142y waltornie, co szczeg\u00f3lnie da\u0142o si\u0119 us\u0142ysze\u0107 w utworach Wagnera i Mozarta.<\/p>\n\n\n\n Rozpoczynaj\u0105c koncert Idyll\u0105 Zygfryda<\/em> Mering troch\u0119 jakby skorzysta\u0142 z okazji, \u017ce mo\u017ce sobie podyrygowa\u0107 Wagnera, bo w Izraelu raczej nie b\u0119dzie mia\u0142 wielu okazji. Podoba\u0142o mi si\u0119, \u017ce postara\u0142 si\u0119 wydoby\u0107 z tego utworu kameralno\u015b\u0107 i intymno\u015b\u0107, kt\u00f3ra przecie\u017c le\u017ca\u0142a u jego pod\u0142o\u017ca: to by\u0142 prezent urodzinowy dla \u017cony Cosimy po tym, jak urodzi\u0142a ich syna Zygfryda. Ten Zygfryd z tytu\u0142u dotyczy wi\u0119c zar\u00f3wno postaci z Tetralogii<\/em>, jak i syna, kt\u00f3ry po tej postaci otrzyma\u0142 imi\u0119 (a opera zosta\u0142a uko\u0144czona jeszcze p\u00f3\u017aniej i materia\u0142 z Idylli<\/em> zosta\u0142 do niej w\u0142\u0105czony). Smyczki brzmia\u0142y tu bardzo ciep\u0142o. Takie refleksje mnie nachodzi\u0142y: wiadomo, jak paskudn\u0105 osob\u0105 by\u0142 Wagner, ale tak\u017ce jego \u017cona, a i syn, gdy dor\u00f3s\u0142, te\u017c nie by\u0142 anio\u0142kiem. A jednak ta muzyka mi\u0119dzy nimi mo\u017ce wzrusza\u0107. Tak to bywa.<\/p>\n\n\n\n Brahms – ca\u0142kowite przeciwie\u0144stwo Wagnera, pod ka\u017cdym chyba wzgl\u0119dem. Mnie jego muzyka wzrusza o wiele bardziej, jest co\u015b takiego w jego harmoniach, rytmach, nastrojach, co jest mi bliskie. Wariacje na temat Haydna<\/em> (utw\u00f3r pierwotnie napisany na dwa fortepiany, wersja orkiestrowa powsta\u0142a p\u00f3\u017aniej, prawdopodobnie zreszt\u0105 nie Haydn by\u0142 autorem tego tematu) maj\u0105 te wa\u017cne brahmsowskie cechy. Orkiestra tu wyst\u0105pi\u0142a w najwi\u0119kszym tego wieczoru sk\u0142adzie, ale same wariacje s\u0105 raczej kameralne, dopiero fina\u0142owa passacaglia narasta, by zako\u0144czy\u0107 si\u0119 pot\u0119\u017cnie – i to wra\u017cenie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Linzka<\/em> Mozarta znajdowa\u0142a si\u0119 w programie I etapu Konkursu im. Fitelberga, wi\u0119c widzia\u0142am w listopadzie, jak Mering nad ni\u0105 pracuje, oczywi\u015bcie z inn\u0105 orkiestr\u0105 – Filharmoni\u0105 \u015al\u0105sk\u0105 – ale i \u00f3wczesna jego praca mi si\u0119 podoba\u0142a, i dzisiejszy efekt r\u00f3wnie\u017c. Mi\u0142o by\u0142o w ko\u0144cu us\u0142ysze\u0107 ca\u0142o\u015b\u0107 – podczas konkursu to by\u0142y tylko \u0107wiczone fragmenty, przerywane przez jury. Oddane by\u0142y i uk\u0142ony w stron\u0119 Haydna, i teatralne wr\u0119cz momenty, a fina\u0142 wprawia\u0142 w dobry humor – oczywi\u015bcie poza tymi, co byli niezadowoleni…<\/p>\n\n\n\n PS. Skoro przy dyrygentach jeste\u015bmy, to nale\u017cy odnotowa\u0107 sukces Zofii Kiniorskiej: od przysz\u0142ego sezonu zostaje asystentk\u0105 Jonathana Notta w Orchestre de la Suisse Romande. Orkiestra zacna, a pomys\u0142 ciekawy: by\u0142 to konkurs na asystentk\u0119<\/a> w\u0142a\u015bnie – koniecznie kobiet\u0119. Przyst\u0105pi\u0142o wi\u0119c do niego 60 pa\u0144. Konkurencja, jak wida\u0107, wci\u0105\u017c ro\u015bnie, tym wi\u0119ksze osi\u0105gni\u0119cie pani Zofii. Powodzenia!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mikhail Mering, laureat III nagrody na zesz\u0142orocznym Konkursie im. Grzegorza Fitelberga, zrealizowa\u0142 w\u0142a\u015bnie swoj\u0105 nagrod\u0119 od Polskiego Radia i poprowadzi\u0142 warszawsk\u0105 radi\u00f3wk\u0119 w Studiu im. Witolda Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11228"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11228"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11228\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11230,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11228\/revisions\/11230"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11228"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11228"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11228"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}