Na koncercie inauguracyjnym 12. Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego im. Witolda Lutos\u0142awskiego w Studiu Koncertowym tego samego imienia wyst\u0105pi\u0142o a\u017c czworo wiolonczelist\u00f3w solo, ale te\u017c jeden skrzypek.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Mia\u0142o by\u0107 zreszt\u0105 wiolonczelist\u00f3w pi\u0119cioro, ale w ostatniej chwili Andrzej Bauer nabawi\u0142 si\u0119 kontuzji i na jego miejsce wskoczy\u0142 Krzysztof Jakowicz – o ile mo\u017cna u\u017cy\u0107 tego s\u0142owa w stosunku do osoby o tak szacownym wieku (we wrze\u015bniu sko\u0144czy 85 lat). Ale wci\u0105\u017c wyst\u0119puje i nieraz ju\u017c o\u015bwiadcza\u0142, \u017ce b\u0119dzie gra\u0142, dop\u00f3ki tylko b\u0119dzie m\u00f3g\u0142. No i musz\u0119 powiedzie\u0107 – szacun. By\u0142 swego czasu jednym z pierwszych polskich wykonawc\u00f3w Partity<\/em> Lutos\u0142awskiego (\u0141a\u0144cucha II<\/em> zreszt\u0105 te\u017c). Mo\u017ce nie by\u0142o tak perfekcyjnie jak kiedy\u015b, ale naprawd\u0119 ka\u017cda nuta by\u0142a na swoim miejscu. Podziwia\u0107 kondycj\u0119, to nie\u0142atwe dla smyczkowc\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Najpierw jeszcze Orkiestra Polskiego Radia pod batut\u0105 Micha\u0142a Klauzy rozpocz\u0119\u0142a koncert od Ricercaru a 6<\/em> z Musikalisches Opfer<\/em> Bacha w instrumentacji Antona Weberna. Bardzo to szczeg\u00f3lna instrumentacja, kawa\u0142kuj\u0105ca melodie na r\u00f3\u017cne barwy, i tak sobie pomy\u015bla\u0142am, \u017ce zosta\u0142a dobrana z powodu utworu, kt\u00f3ry po niej nast\u0119powa\u0142, czyli Simple Music<\/em> Paw\u0142a Szyma\u0144skiego. Bach\/Webern troch\u0119 si\u0119 roz\u0142azi\u0142, wi\u0119c mia\u0142am pewne obawy o ten drugi utw\u00f3r. Nie by\u0142 on jeszcze wykonywany w Warszawie, zagra\u0142a go jak dot\u0105d w 2021 r. w Zakopanem (na inauguracji festiwalu Muzyka na Szczytach) i potem we Wroc\u0142awiu Orkiestra NFM pod batut\u0105 Marzeny Diakun, no i oczywi\u015bcie te\u017c z Magdalen\u0105 Bojanowicz jako solistk\u0105 – dla niej ten utw\u00f3r zosta\u0142 napisany. Zupe\u0142nie przypadkiem wtedy we Wroc\u0142awiu trafi\u0142am na pr\u00f3b\u0119<\/a>, wi\u0119c wiedzia\u0142am, czego si\u0119 spodziewa\u0107. Ostatecznie wbrew moim obawom wysz\u0142o nie\u017ale – podobno na 80 proc. A to rzeczywi\u015bcie osi\u0105gni\u0119cie, zwa\u017cywszy spos\u00f3b, w jaki to jest napisane. Istna \u0142amig\u0142\u00f3wka, ale oczywi\u015bcie z czym\u015b jakby znajomym pod spodem, i z kilkoma zaskoczeniami – jak to u tego kompozytora. Solistka musi si\u0119 nie\u017ale namacha\u0107 (podziw), zw\u0142aszcza \u017ce gra niemal bez przerwy, ale nie jest to wirtuozowski popis, jest to zmaganie si\u0119 z materi\u0105. Antykoncert. To wszystko razem robi wra\u017cenie.<\/p>\n\n\n\n W drugiej cz\u0119\u015bci, jak przysta\u0142o na pocz\u0105tek konkursu wiolonczelowego, trzech solist\u00f3w naraz – w Concerto grosso<\/em> Pendereckiego. Niby rzecz znana, powtarzaj\u0105ce si\u0119 motywy znane z innych utwor\u00f3w, ale dzi\u0119ki Adamowi Krzeszowcowi, Tomaszowi Strahlowi i Marcinowi Zdunikowi, kt\u00f3rzy wykonali swoje partie bardzo ekspresyjnie, a przy tym pi\u0119knie wsp\u00f3\u0142pracowali, ca\u0142o\u015b\u0107 wypad\u0142a efektownie i nie obesz\u0142o si\u0119 bez stojaka, nawet w wykonaniu os\u00f3b zwykle sceptycznych…<\/p>\n\n\n\n