Ogl\u0105da\u0142am go sumiennie, nie by\u0142am w sali kameralnej FN tylko na porannej sesji pierwszego dnia, ale ods\u0142ucha\u0142am j\u0105 na YouTube. I naprawd\u0119 nie zazdro\u015bci\u0142am jurorom.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
A to dlatego, \u017ce poziom tegorocznego 12. Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego im. Witolda Lutos\u0142awskiego jest naprawd\u0119 wysoki i z 18 dobrych uczestnik\u00f3w II etapu wybra\u0107 czw\u00f3rk\u0119 finalist\u00f3w musia\u0142o by\u0107 naprawd\u0119 nie\u0142atwo. Dlatego te\u017c jury przepu\u015bci\u0142o pi\u0105tk\u0119, a dalsze pozycje zapewne by\u0142y r\u00f3wnie\u017c oddalone o u\u0142amki punkt\u00f3w. Orkiestra b\u0119dzie by\u0107 mo\u017ce zgrzyta\u0107 z\u0119bami: jak to, pi\u0119\u0107 razy gra\u0107 Lutosa (Koncert<\/em> Lutos\u0142awskiego jest obowi\u0105zkowy, obok niego gra si\u0119 jeden z koncert\u00f3w Haydna), a ju\u017c cztery to za du\u017co. C\u00f3\u017c, prze\u017cyj\u0105.<\/p>\n\n\n\n S\u0142ucha\u0142am II etapu z przyjemno\u015bci\u0105 z powodu nie tylko poziomu, ale te\u017c doboru programu<\/a>. Kto\u015b bardzo ciekawie pog\u0142\u00f3wkowa\u0142 uk\u0142adaj\u0105c go, ale te\u017c system „je\u015bli to, to tamto” sprawi\u0142, \u017ce taki hitowy repertuar wiolonczelowy jak sonaty Beethovena pojawi\u0142 si\u0119 tylko raz. Cz\u0119\u015bciej mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 jego 7 Wariacji Es-dur<\/em> na temat z duetu Paminy i Papagena z Czarodziejskiego fletu<\/em>. I tyle klasyki; wi\u0119cej romantyzmu: w jednym z zestaw\u00f3w mog\u0142a si\u0119 pojawi\u0107 Sonata F-dur<\/em> Brahmsa (a tak\u017ce Sonata D-dur<\/em>, czyli skrzypcowa Sonata G-dur<\/em> w transkrypcji wiolonczelowej, kt\u00f3r\u0105 kiedy\u015b tak pi\u0119knie gra\u0142 Dominik Po\u0142o\u0144ski<\/a>, ale nikt jej nie wybra\u0142) – i pojawi\u0142a si\u0119 czterokrotnie. Arpeggione<\/em> Schuberta pos\u0142uchali\u015bmy tylko raz, natomiast drobnych utwor\u00f3w Schumanna z opus\u00f3w 70 i 73 – du\u017co cz\u0119\u015bciej (plus raz op. 103).<\/p>\n\n\n\n Warto\u015bci\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 jednak by\u0142a tu muzyka XX w. Nie XXI w., poniewa\u017c w tym roku nie zam\u00f3wiono \u017cadnego nowego utworu konkursowego (kiedy\u015b pisali takie Pawe\u0142 Szyma\u0144ski czy Pawe\u0142 Mykietyn), za to obowi\u0105zkowa – jak zawsze – by\u0142a w tym etapie Wariacja Sacherowska<\/em> Lutos\u0142awskiego (a w I etapie Grave<\/em>). Z tym by\u0142o r\u00f3\u017cnie; ma\u0142o by\u0142o takich wykona\u0144, kt\u00f3rym mog\u0142abym przyzna\u0107 nagrod\u0119 specjaln\u0105. Mam swoje typy, ale nie ujawni\u0119 – zobaczymy, czy kt\u00f3ry\u015b si\u0119 sprawdzi.<\/p>\n\n\n\n Jest jednak mn\u00f3stwo przepi\u0119knej literatury wiolonczelowej, kt\u00f3rej wcale tak cz\u0119sto nie s\u0142yszymy na koncertach, a mo\u017cna by\u0142o jej tu pos\u0142ucha\u0107. Najwspanialsza w konkursowym repertuarze by\u0142a Sonata<\/em> Brittena, dzie\u0142o niesamowite, odbiegaj\u0105ce od stylu, kt\u00f3ry najcz\u0119\u015bciej kojarzymy z tym kompozytorem, intensywne, cho\u0107 momentami l\u017cejsze, jak w Scherzo pizzicato<\/em> przypominaj\u0105cym Bart\u00f3ka z ostatnich kwartet\u00f3w czy w Marszu<\/em> pe\u0142nym zjadliwego humoru. Z czterech wykona\u0144 tego utworu podoba\u0142o mi si\u0119 najbardziej nie osoby, kt\u00f3ra wesz\u0142a do fina\u0142u – Koreanki Tae-Yeon Kim, troch\u0119 zbyt agresywnej jak na m\u00f3j gust, ale Jana Lewandowskiego, na co dzie\u0144 cz\u0142onka Sinfonii Varsovii, a w solowej roli wra\u017cliwego muzyka. Pozostali, W\u0142oszka Caterina Isaia i Polak Szymon Szopa, tak\u017ce grali j\u0105 ciekawie – to po prostu tak atrakcyjne dzie\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Z innych ciekawostek: gdzie jeszcze mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 dzie\u0142a 22-letniego, jeszcze neoromantycznego Paula Hindemitha (Phantasiest\u00fcck<\/em> na wiolonczel\u0119 i fortepian z op. 8), 25-letniego Gy\u00f6rgy Ligetiego, pachn\u0105cego jeszcze Bart\u00f3kiem i Kod\u00e1lyem (Sonata<\/em> na wiolonczel\u0119 solo) czy 26-letniego George’a Crumba, r\u00f3wnie\u017c pod wp\u0142ywem Bart\u00f3ka (Sonata<\/em> na wiolonczel\u0119 solo)? By\u0142o jeszcze Divertimento<\/em> Pendereckiego, wykonane dwukrotnie, oba razy bardzo dobrze. Przewidziano te\u017c wi\u0119ksze przeboje, jak sonaty Claude’a Debussy’ego (zabrzmia\u0142a 4 razy) i Francisa Poulenca (te\u017c 4 razy). Niestety nikt nie wybra\u0142 Dutilleux, Krzanowskiego, Szalonka ani Cartera (i w\u0142a\u015bciwie trudno si\u0119 dziwi\u0107, bo gdzie to si\u0119 jeszcze wykona?), a ci, co wybrali Schnittkego, nie dostali si\u0119 do II etapu.<\/p>\n\n\n\n Teraz o samych muzykach. Do fina\u0142u dostali si\u0119: Gustaw Bafeltowski, Esteban Jim\u00e9nez Su\u00e1rez, Tae-Yeon Kim, Maria Leszczy\u0144ska i Antoni Wrona. Wszyscy oczywi\u015bcie \u015bwietni; na pierwszym miejscu postawi\u0142abym Wron\u0119, kt\u00f3rego w\u0142a\u015bnie wys\u0142ucha\u0142am na YT i jestem pod wra\u017ceniem. Cieszy a\u017c tr\u00f3jka Polak\u00f3w w finale, dla kt\u00f3rych awans by\u0142 zas\u0142u\u017cony, cho\u0107 uwa\u017cam, \u017ce Jan Lewandowski czy Szymon Szopa nie byli gorsi. Antoni Wojciechowski r\u00f3wnie\u017c by\u0142 interesuj\u0105cy; Aneta Stefa\u0144ska i Konstancja \u015amieta\u0144ska troch\u0119 si\u0119 wy\u0142o\u017cy\u0142y na cz\u0119\u015bci dwudziestowiecznej. Piotr Olesz by\u0142 z kolei takim troch\u0119 m\u0142odym dzikim; ciekawe, jak si\u0119 rozwinie.<\/p>\n\n\n\n Hiszpanie zaprezentowali si\u0119 ciekawie, zreszt\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 studiowa\u0142a lub studiuje u Micha\u0142a Dmochowskiego, dawnego laureata tego konkursu, kt\u00f3ry tam osiad\u0142 i wykonuje \u015bwietn\u0105 prac\u0119 pedagogiczn\u0105. Szkoda mi Carlosa Vidala Ballestera, kt\u00f3ry gra\u0142 pierwszego dnia, ale ten, kt\u00f3ry przeszed\u0142, te\u017c jest \u015bwietny. Interesuj\u0105ca by\u0142a te\u017c Islandka Geir\u00fer\u00fa\u00f0ur Anna Gu\u00f0mundsd\u00f3ttir. W og\u00f3le przy ka\u017cdym mo\u017cna si\u0119 zatrzyma\u0107 i powiedzie\u0107 co\u015b mi\u0142ego.<\/p>\n\n\n\n Teraz, po dniu przerwy, fina\u0142y. Ja w tym czasie ruszam do Katowic, bo rozpoczyna si\u0119 Kultura Natura, ale w niedziel\u0119 wracam na koncert laureat\u00f3w. I ciekawam, kogo i w czym us\u0142ysz\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ogl\u0105da\u0142am go sumiennie, nie by\u0142am w sali kameralnej FN tylko na porannej sesji pierwszego dnia, ale ods\u0142ucha\u0142am j\u0105 na YouTube. I naprawd\u0119 nie zazdro\u015bci\u0142am jurorom.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11240"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11240"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11240\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11244,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11240\/revisions\/11244"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11240"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11240"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11240"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}