{"id":11272,"date":"2024-05-29T00:43:10","date_gmt":"2024-05-28T22:43:10","guid":{"rendered":"https:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=11272"},"modified":"2024-05-29T13:52:23","modified_gmt":"2024-05-29T11:52:23","slug":"katowicki-jubileusz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2024\/05\/29\/katowicki-jubileusz\/","title":{"rendered":"Katowicki jubileusz"},"content":{"rendered":"\n

…ale nie taki, jak Krakowski jubileusz<\/a><\/em> Boya-\u017bele\u0144skiego. Nie tylko dlatego, \u017ce nie w Krakowie, ale dlatego, \u017ce wszystko posz\u0142o o wiele sprawniej, a atmosfera by\u0142a og\u00f3lnie pe\u0142na \u017cyczliwo\u015bci i sympatii.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Bo te\u017c i nie by\u0142 bohaterem „t\u0119gi, stary pryk”, ale wci\u0105\u017c pe\u0142na energii i humoru kobieta, kt\u00f3ra zas\u0142u\u017cy\u0142a si\u0119 szczeg\u00f3lnie dla tego regionu, cho\u0107 nie tylko (wszyscy tutaj to wiemy i chyba nie musz\u0119 powtarza\u0107). Pisa\u0142 tu dzi\u015b JanPS<\/strong>, \u017ce fakt, i\u017c nie NOSPR, kt\u00f3rego dyrektork\u0105 by\u0142a przez 18 lat, zorganizowa\u0142 t\u0119 uroczysto\u015b\u0107, „nie wygl\u0105da najlepiej”. Mo\u017ce i tak, ale kto\u015b musia\u0142 wpa\u015b\u0107 na ten pomys\u0142, a wpad\u0142a Filharmonia \u015al\u0105ska, co zreszt\u0105 by\u0142o cz\u0119\u015bciowo pok\u0142osiem jesiennego prawykonania w tym miejscu nowego utworu Joanny Wnuk-Nazarowej, czyli Koncertu skowronkowego<\/em> na klawesyn amplifikowany i orkiestr\u0119 kameraln\u0105, zam\u00f3wionego przez F\u015a z okazji 90. urodzin swojego patrona Henryka Miko\u0142aja G\u00f3reckiego. To dzie\u0142o, w tym samym, \u015bwietnym wykonaniu Aleksandry Gajeckiej-Antosiewicz, us\u0142yszeli\u015bmy i w dzisiejszym programie.<\/p>\n\n\n\n

Przedstawiciele NOSPR, w tym dyrekcja, te\u017c byli obecni, jak r\u00f3wnie\u017c reprezentanci r\u00f3\u017cnych instytucji muzycznych z ca\u0142ego kraju. By\u0142o troch\u0119 przem\u00f3wie\u0144 na pocz\u0105tku koncertu, ale nie przesadnie d\u0142ugich, wr\u0119cz si\u0119 streszczano, a prezydent Katowic wypowiedzia\u0142 si\u0119 bardzo osobi\u015bcie i ciep\u0142o. Po koncercie te\u017c ustawi\u0142a si\u0119 do jubilatki kolejka, a kwiat\u00f3w by\u0142o tyle, \u017ce nie wiem, czy wszystkie zmie\u015bci\u0142y si\u0119 w samochodzie, kt\u00f3rym wraca\u0142a do Krakowa.<\/p>\n\n\n\n

Bardzo \u0142adnie skomponowany zosta\u0142 program w wykonaniu \u015al\u0105skiej Orkiestry Kameralnej, czyli muzyk\u00f3w Filharmonii \u015al\u0105skiej pod batut\u0105 Yaroslava Shemeta (jak on daje rad\u0119? Po tym koncercie zn\u00f3w zaraz siad\u0142 za k\u00f3\u0142ko i pojecha\u0142 do Gda\u0144ska szykowa\u0107 Carmen<\/em>). Na pocz\u0105tek – utw\u00f3r jubilatki Lamento per oboe ed archi<\/em> z 1980 r., ze znakomitym Mariuszem P\u0119dzia\u0142kiem. S\u0142ycha\u0107 tu pewne, cho\u0107 odleg\u0142e, pokrewie\u0144stwo z wcze\u015bniejsz\u0105 muzyk\u0105 jej profesora Krzysztofa Pendereckiego: prosta faktura w smyczkach ze zr\u00f3\u017cnicowan\u0105 wibracj\u0105, a pod koniec niekonwencjonalne „oklepywanie” wiolonczel. Wykonany na koniec \u00f3w klawesynowy koncert jest zupe\u0142nie inny stylistycznie: z gestami niemal neoklasycznymi, ale przy tym niezwykle barwn\u0105 instrumentacj\u0105: to by\u0142 jedyny utw\u00f3r tego wieczoru, w kt\u00f3rym do\u0142\u0105czy\u0142y instrumenty d\u0119te, perkusja, harfa i czelesta. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 przypomina niemal walc, a fina\u0142 jest \u017cwawy i dowcipny jak muzyka do kresk\u00f3wek (w\u0142a\u015bnie rozmawia\u0142y\u015bmy ze znajom\u0105, \u017ce co\u015b tam r\u00f3wnie\u017c pobrzmiewa z Ucznia czarnoksi\u0119\u017cnika<\/em> Dukasa) – tak si\u0119 zreszt\u0105 spodoba\u0142, \u017ce zosta\u0142 powt\u00f3rzony.<\/p>\n\n\n\n

Aleksandra Gajecka-Antosiewicz gra\u0142a tego wieczoru r\u00f3wnie\u017c Koncert klawesynowy<\/em> G\u00f3reckiego – Joanna Wnuk-Nazarowa powiedzia\u0142a na wcze\u015bniejszym spotkaniu, \u017ce jest to jej ulubiony jego utw\u00f3r. Warto odnotowa\u0107, \u017ce instrument, kt\u00f3ry dzi\u015b zabrzmia\u0142, nale\u017ca\u0142 niegdy\u015b do El\u017cbiety Chojnackiej, pierwszej wykonawczyni dzie\u0142a, i zosta\u0142 zbudowany na jej zam\u00f3wienie; dzisiejsza solistka odziedziczy\u0142a go jako ulubiona jej uczennica. Dosta\u0142 si\u0119 w jak najlepsze r\u0119ce, cho\u0107 temperament artystyczny obu klawesynistek jest zupe\u0142nie odmienny, ale nawet tym lepiej. Jednak ma\u0142e nawi\u0105zanie do G\u00f3reckiego, motyw, kt\u00f3ry znajduje si\u0119 w samej ko\u0144c\u00f3wce koncertu Joanny Wnuk-Nazarowej, pochodzi z innego jego utworu: Recitativa e ariosa – Lerchenmusik<\/em>. St\u0105d te\u017c tytu\u0142, cho\u0107 mo\u017cna si\u0119 te\u017c dos\u0142ucha\u0107 tu klawesynowego \u0107wierkania.<\/p>\n\n\n\n

Nie mog\u0142o r\u00f3wnie\u017c zabrakn\u0105\u0107 utworu pedagoga i przyjaciela artystki – Krzysztofa Pendereckiego. Tym razem pad\u0142o na Sinfoniett\u0119 nr 3 „Kartki z nienapisanego dziennika”<\/em>, czyli wersj\u0119 III Kwartetu smyczkowego<\/em> na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105. Niby jest tam wiele motyw\u00f3w znanych z innych jego kompozycji, ale po raz pierwszy pojawia si\u0119 owa prosta, t\u0119skna melodyjka, kt\u00f3r\u0105 pono\u0107 ojciec kompozytora grywa\u0142 na skrzypcach. Bardzo to nostalgiczna muzyka, ale humor na koniec poprawi\u0142 Koncert skowronkowy<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

Dzi\u015b te\u017c dyrektor Polskiego Wydawnictwa Muzycznego Daniel Cichy zaprezentowa\u0142 now\u0105 p\u0142yt\u0119 wydan\u0105 przez mark\u0119 Anaklasis – pierwsz\u0105 monograficzn\u0105 jubilatki. W\u015br\u00f3d pi\u0119ciu znajduj\u0105cych si\u0119 na niej utwor\u00f3w tylko jeden jest z lat 80., pozosta\u0142e – z ostatnich paru lat. A do pisania wr\u00f3ci\u0142a natychmiast po przej\u015bciu na emerytur\u0119 i dobrze jej z tym. I \u017cyczymy, by tak by\u0142o nadal.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

…ale nie taki, jak Krakowski jubileusz Boya-\u017bele\u0144skiego. Nie tylko dlatego, \u017ce nie w Krakowie, ale dlatego, \u017ce wszystko posz\u0142o o wiele sprawniej, a atmosfera by\u0142a og\u00f3lnie pe\u0142na \u017cyczliwo\u015bci i sympatii.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11272"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11272"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11272\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11276,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11272\/revisions\/11276"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11272"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11272"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11272"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}