{"id":11285,"date":"2024-06-09T00:37:46","date_gmt":"2024-06-08T22:37:46","guid":{"rendered":"https:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=11285"},"modified":"2024-06-09T00:37:46","modified_gmt":"2024-06-08T22:37:46","slug":"milosc-w-kafelkach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2024\/06\/09\/milosc-w-kafelkach\/","title":{"rendered":"Mi\u0142o\u015b\u0107 w kafelkach"},"content":{"rendered":"\n

To ju\u017c druga Manon Lescaut<\/em> (po tej Mariusza Treli\u0144skiego<\/a> w TWON), kt\u00f3r\u0105 widz\u0119, rozgrywaj\u0105ca si\u0119 w kafelkowych \u015bcianach. Z tym, \u017ce w Warszawie by\u0142a to stacja metra, a w pozna\u0144skim Teatrze Wielkim… bo ja wiem, co?<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

W\u0142a\u015bnie przeczyta\u0142am wywiad w programie z re\u017cyserem Gerardem Jonesem, kt\u00f3ry m\u00f3wi: „Scena wygl\u0105da troch\u0119 jak Tokio z przysz\u0142o\u015bci, osadzone na osiemnastowiecznym francuskim targu. Brud i czysto\u015b\u0107, futuryzm i klasyka. Postacie w strojach niczym z filmu Amadeusz<\/em>, racz\u0105ce si\u0119 frytkami z McDonalda” (bo te\u017c rzeczywi\u015bcie takie s\u0105 stroje, a najbardziej groteskowo ubrany jest Geronte, nosz\u0105cy skrajnie zdobn\u0105 peruk\u0119). No nie przysz\u0142aby mi taka kombinacja do g\u0142owy i w\u0105tpi\u0119, czy przysz\u0142a komukolwiek. Inna sprawa, czy w og\u00f3le re\u017cyser rozumie posta\u0107 tytu\u0142owej bohaterki, skoro o niej m\u00f3wi: „Manon jest r\u00f3wnie\u017c bardzo m\u0119skocentrycznym przedmiotem po\u017c\u0105dania, co sprawia, \u017ce jest podobna do Madame Butterfly. Albo Toski”. No, por\u00f3wnywa\u0107 te trzy postaci, z kt\u00f3rych ka\u017cda jest zupe\u0142nie inna, a ju\u017c zw\u0142aszcza Tosca, kt\u00f3ra jest kobiet\u0105 wyzwolon\u0105… to ju\u017c trzeba nie zna\u0107 si\u0119 ani na operze, ani na kobietach.<\/p>\n\n\n\n

Mniejsza z tym, ta opowie\u015b\u0107 jest taka, jaka jest, tylko – dok\u0142adnie tak jak u Treli\u0144skiego – nie da si\u0119 tu zrozumie\u0107, czemu te kafelki (tu wi\u0119ksze i be\u017cowe) nie znikaj\u0105 w finale. Ale trzon historii pozostaje oryginalny: Manon jest z pocz\u0105tku niewinn\u0105 i naiwn\u0105 dziewczynk\u0105 (tu mo\u017ce troch\u0119 ta jej dziecinno\u015b\u0107 wydaje si\u0119 przerysowana, ale przy pos\u0105gowej urodzie Iwony Sobotki chyba jednak trzeba by\u0142o tak to rozegra\u0107), a p\u00f3\u017aniej cierpi na brak zdecydowania, co woli: bogactwo czy mi\u0142o\u015b\u0107. Mi\u0142o\u015b\u0107 jest pi\u0119kna, rzeczy te\u017c s\u0105 pi\u0119kne, cho\u0107 na dalsz\u0105 met\u0119 nudne, a po\u0142\u0105czenie jednego i drugiego jest w tym przypadku niemo\u017cliwe. W sumie Manon gubi w\u0142a\u015bnie ta nieumiej\u0119tno\u015b\u0107 wyboru, a\u017c do ostatniej chwili, w kt\u00f3rej w og\u00f3le mo\u017ce wybiera\u0107 – kiedy op\u00f3\u017ania ucieczk\u0119, poniewa\u017c chce zabra\u0107 troch\u0119 cennych przedmiot\u00f3w, i ostatecznie nie d\u0105\u017cy uciec.<\/p>\n\n\n\n

Iwona Sobotka jest zdecydowanie bardziej \u015bpiewaczk\u0105 ni\u017c aktork\u0105, ale te\u017c \u015bpiewa tak, \u017ce naprawd\u0119 mo\u017cna si\u0119 wzruszy\u0107. Jej rola w\u0142a\u015bciwie „robi” ca\u0142e przedstawienie. Dominik Sutowicz partneruj\u0105cy jej jako Des Grieux stara\u0142 si\u0119 dopasowa\u0107 emocjami, szkoda tylko, \u017ce chwilami miewa\u0142 problemy intonacyjne. Miejscowi \u015bpiewacy – Rafa\u0142 Korpik (Geronte), Jaromir Trafankowski (Lescaut) i Piotr Kalina (Edmondo) dali temu duetowi w miar\u0119 solidne t\u0142o. Co za\u015b do orkiestry pod batut\u0105 Marca Guidariniego, s\u0142ycha\u0107 by\u0142o niestety premierowe niedor\u00f3bki, zw\u0142aszcza na pocz\u0105tku, gdy zesp\u00f3\u0142 rozje\u017cd\u017ca\u0142 si\u0119 z ch\u00f3rem. Mo\u017ce z czasem okrzepnie – ogl\u0105danie premier zwykle niesie takie niezbyt fortunne niespodzianki. Jednak rola Sobotki, zw\u0142aszcza niezwyk\u0142a zupe\u0142nie ostatnia aria, wynagradza\u0142a wszystkie mankamenty.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

To ju\u017c druga Manon Lescaut (po tej Mariusza Treli\u0144skiego w TWON), kt\u00f3r\u0105 widz\u0119, rozgrywaj\u0105ca si\u0119 w kafelkowych \u015bcianach. Z tym, \u017ce w Warszawie by\u0142a to stacja metra, a w pozna\u0144skim Teatrze Wielkim… bo ja wiem, co?<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11285"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11285"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11285\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11286,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11285\/revisions\/11286"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11285"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11285"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11285"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}