Z parodniowym op\u00f3\u017anieniem dowiedzia\u0142am si\u0119, \u017ce 29 czerwca, kiedy ja s\u0142ucha\u0142am w Krakowie pewnego wybitnego pianisty, w Warszawie zmar\u0142 inny, genialny pianista, kompozytor i pedagog – Szabolcs Eszt\u00e9nyi.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wszyscy m\u00f3wili na niego \u00d6csi, nie wiedz\u0105c, co to znaczy, a nawet jak si\u0119 pisze (niekt\u00f3rzy my\u015bleli, \u017ce to jaki\u015b skr\u00f3t nazwiska). Ja wiedzia\u0142am tyle, \u017ce to s\u0142owo po w\u0119giersku oznacza ma\u0142ego braciszka, smarkacza, takiego lekcewa\u017conego. Dopiero ca\u0142kiem niedawno dowiedzia\u0142am si\u0119, \u017ce wyraz ten ma r\u00f3wnie\u017c znaczenie… hm, nie ca\u0142kiem przyzwoite. Ale nasz \u00d6csi by\u0142 naszym prawdziwym bratem, cho\u0107 jako W\u0119gra mogliby\u015bmy go nazwa\u0107 bratankiem. Urodzony w Budapeszcie, mia\u0142 za sob\u0105 wstrz\u0105saj\u0105ce prze\u017cycia z powstania w 1956 r., ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017cycia sp\u0119dzi\u0142 w Polsce i nam da\u0142 z siebie to, co mia\u0142 najlepszego. By\u0142 po prostu nasz, cho\u0107 do ko\u0144ca \u017cycia pozosta\u0142 mu w mowie charakterystyczny w\u0119gierski akcent.<\/p>\n\n\n\n
W zesz\u0142ym roku na walnym zebraniu Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 cz\u0142onka honorowego; przyszed\u0142, przyj\u0105\u0142, otrzyma\u0142 wielk\u0105 owacj\u0119 na stoj\u0105co – wszyscy go kochali\u015bmy. Wygl\u0105da\u0142 wci\u0105\u017c nie\u017ale, cho\u0107 by\u0142 przygaszony – rok wcze\u015bniej zmar\u0142a jego ukochana \u017cona, tak\u017ce pianistka i pedago\u017cka (w liceum uczy\u0142a m.in. Piotra Anderszewskiego) – Teresa Ros\u0142o\u0144, z kt\u00f3r\u0105 prze\u017cy\u0142 54 lata i kt\u00f3r\u0105 w ostatnich jej latach pi\u0119knie si\u0119 opiekowa\u0142 w ci\u0119\u017ckiej chorobie. W przerwie obrad wyszed\u0142, zd\u0105\u017cyli\u015bmy si\u0119 jeszcze przywita\u0107 i u\u015bciska\u0107, widzieli\u015bmy si\u0119 wtedy po raz ostatni.<\/p>\n\n\n\n
Tutaj<\/a> jego kr\u00f3tki \u017cyciorys. Tutaj<\/a> audycja wspomnieniowa z radiowej Dw\u00f3jki. Ale najwa\u017cniejsza jest jego muzyka.<\/p>\n\n\n\n By\u0142 cz\u0142owiekiem o ujmuj\u0105cej skromno\u015bci i bezpo\u015brednio\u015bci, pedagogik\u0119 improwizacji traktowa\u0142 jak misj\u0119. Cho\u0107 og\u00f3lnie by\u0142 raczej pesymist\u0105, katastrofist\u0105. Pami\u0119tam d\u0142ugie dyskusje o tym, jak ten \u015bwiat chyli si\u0119 ku upadkowi – jeszcze wiele lat temu. Te w\u0105tki s\u0105 i w wywiadzie<\/a> sprzed paru zaledwie lat (troch\u0119 mnie zreszt\u0105 tu zdziwi\u0142 swoj\u0105 aprobat\u0105 dla Orb\u00e1na…). Nic dziwnego, \u017ce by\u0142 tak wybitnym – najlepszym – interpretatorem utwor\u00f3w Tomasza Sikorskiego, swojego kolegi ze studi\u00f3w (tutaj<\/a> p\u0142yta sprzed kilku lat po\u015bwi\u0119cona jego muzyce; nie wiem, czemu w opisie nie ma nazwiska pianisty). Tak\u017ce jego wykonanie Dw\u00f3ch etiud<\/em> Paw\u0142a Szyma\u0144skiego jest moim zdaniem najlepsze (tutaj<\/a> pierwsza cz\u0119\u015b\u0107, tutaj<\/a> druga). Jego w\u0142asne improwizacje, g\u0142\u00f3wnie cykl Muzyk kreowanych<\/em>, to rozsnuwanie d\u017awi\u0119k\u00f3w jak gwiazdozbior\u00f3w, delikatne i subtelne. Tutaj<\/a> koncert sprzed kilku lat, a tutaj<\/a> – ostatnia p\u0142yta z jego udzia\u0142em.<\/p>\n\n\n\n W\u015br\u00f3d tych gwiazdozbior\u00f3w go teraz widz\u0119. \u00d6csi drogi – \u017cegnaj.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Z parodniowym op\u00f3\u017anieniem dowiedzia\u0142am si\u0119, \u017ce 29 czerwca, kiedy ja s\u0142ucha\u0142am w Krakowie pewnego wybitnego pianisty, w Warszawie zmar\u0142 inny, genialny pianista, kompozytor i pedagog – Szabolcs Eszt\u00e9nyi.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11318"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11318"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11318\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11321,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11318\/revisions\/11321"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11318"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11318"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11318"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}