Dla mnie niestety prawdopodobnie r\u00f3wnie\u017c ostatni, bo w przysz\u0142ym tygodniu wyje\u017cd\u017cam, a potem z ChiJE nie bardzo b\u0119dzie mo\u017cna si\u0119 wyrwa\u0107. Ale nieustaj\u0105co polecam.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pierwsz\u0105 wizyt\u0119 z\u0142o\u017cyli\u015bmy na Z\u0142otej 62, w miejscu ju\u017c dobrze festiwalowi znanym, tam, gdzie jest fragment mur\u00f3w getta, a na ulicy przed wej\u015bciem s\u0105 pierwsze w Warszawie stolpersteiny (i jako\u015b wci\u0105\u017c nie ma ich wi\u0119cej…). Na tym podw\u00f3rku nawet koty s\u0142uchaj\u0105 koncert\u00f3w siedz\u0105c w oknie na parterze. Przychodz\u0105 nie tylko s\u0142uchacze, ale i tury\u015bci, kt\u00f3rzy chc\u0105 obejrze\u0107 mur, a przy okazji na troch\u0119 zostaj\u0105. <\/p>\n\n\n\n
Gra\u0142 duet Ma\u0142gorzata Wasiucionek-Potera i Andrzej Kara\u0142ow. Skrzypaczka jest prymariuszk\u0105 \u015bwietnego kwartetu Messages, ale te\u017c wyst\u0119puje solo. I bardzo dobrze, bo mo\u017cna w\u00f3wczas w pe\u0142ni doceni\u0107 jej emocjonaln\u0105 gr\u0119. Andrzej Kara\u0142ow, kt\u00f3rego w ostatnich latach s\u0142uchamy r\u00f3wnie\u017c regularnie na festiwalu Trzy-Czte-Ry, tak\u017ce tutaj wyst\u0105pi\u0142 w podw\u00f3jnej roli: pianisty (na pianinie tym razem) i kompozytora.<\/p>\n\n\n\n
Mo\u017cna by\u0142o naprawd\u0119 si\u0119 wzruszy\u0107 s\u0142uchaj\u0105c Kol Nidrei<\/em> Maksa Brucha. Nie by\u0142 on \u017bydem, ale z wyczuciem opracowa\u0142 ow\u0105 legendarn\u0105 melodi\u0119 modlitwy na Jom Kipur. P\u00f3\u017aniej przysz\u0142a kolej na Sonat\u0119 na skrzypce i fortepian<\/em> Kara\u0142owa, sprzed 11 lat, czyli jeszcze z czas\u00f3w studenckich. By\u0142o co\u015b ekspresjonistycznego i dekadenckiego w tej muzyce, co bardzo dobrze si\u0119 po\u0142\u0105czy\u0142o z m\u0142odzie\u0144czym Nokturnem<\/em> Mieczys\u0142awa Wajnberga<\/a>. To dzie\u0142ko 16-latka jest dekadenckie naprawd\u0119, melancholijne, ale o posmaku tanga (czy mo\u017ce rumby) – Mietek pisywa\u0142 ju\u017c w\u00f3wczas muzyk\u0119 u\u017cytkow\u0105. Nokturn<\/em> rozp\u0142yn\u0105\u0142 si\u0119 w ciszy – i na koniec powr\u00f3t do muzyki uduchowionej, ale w zupe\u0142nie inny spos\u00f3b, kontemplacyjnie: ostatnia cz\u0119\u015b\u0107 Kwartetu na koniec czasu<\/em> Oliviera Messiaena, Pochwa\u0142a nie\u015bmiertelno\u015bci Chrystusa<\/em>. Tu g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 gra \u015bpiew skrzypiec, wznosz\u0105cy si\u0119 stopniowo do samego nieba; pianista tylko towarzyszy tu wspieraj\u0105cymi akordami.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b z kolei pierwszy koncert na Umschlagplatz. Tym razem solowy – i nie fortepianowy, lecz wiolonczelowy: gra\u0142a Magdalena Bojanowicz. Recital sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z trzech dzie\u0142; centrum stanowi\u0142a I Sonata na wiolonczel\u0119 solo<\/em> op. 72<\/a> Wajnberga. Jak\u017ce to inna muzyka od tej wczorajszej: nie\u0142atwa, ale uwodz\u0105ca. Po\u015bwi\u0119cona M\u015bcis\u0142awowi Rostropowiczowi (napisana na jego pro\u015bb\u0119), powsta\u0142a w 1960 roku, czyli w p\u00f3\u017aniejszym okresie tw\u00f3rczo\u015bci kompozytora. Poprzedzona zosta\u0142a II Suit\u0105 d-moll<\/em> Bacha oraz Sonat\u0105<\/em> op. 25 nr 3<\/a> Paula Hindemitha; uk\u0142ad by\u0142 przemy\u015blany, bo utw\u00f3r Wajnberga zaczyna si\u0119 od tej samej tonacji d-moll, ale ko\u0144czy si\u0119 w C-dur, od kt\u00f3rej rozpoczyna si\u0119 (no, mo\u017ce nie ca\u0142kiem, ale na pewno od c) sonata Hindemitha. Rozmawia\u0142y\u015bmy po koncercie o tym, \u017ce Wajnberg jest trudny do rozczytania, m\u00f3wi\u0105c kolokwialnie – do rozkminienia. Podobnie m\u00f3wi o nim wielu muzyk\u00f3w, jednocze\u015bnie zafascynowanych, bo gdy wreszcie rozwi\u0105\u017ce si\u0119 ten rebus, to rozumie si\u0119, \u017ce tak w\u0142a\u015bnie mia\u0142o by\u0107. Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce do zara\u017conych „wajnbergoz\u0105” do\u0142\u0105czy\u0142a kolejna znakomita artystka.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dla mnie niestety prawdopodobnie r\u00f3wnie\u017c ostatni, bo w przysz\u0142ym tygodniu wyje\u017cd\u017cam, a potem z ChiJE nie bardzo b\u0119dzie mo\u017cna si\u0119 wyrwa\u0107. Ale nieustaj\u0105co polecam.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11363"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11363"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11363\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11365,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11363\/revisions\/11365"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11363"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11363"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11363"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}