Recitale pianistyczne w sali kameralnej FN to zawsze ryzykowna sprawa z powod\u00f3w akustycznych. Dzi\u015b odby\u0142y si\u0119 dwa.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
To prawdziwy egzamin z muzykalno\u015bci: czy artysta potrafi si\u0119 dostosowa\u0107 do wn\u0119trza, czy nie. Ten egzamin w niedzielne popo\u0142udnie Dmitry Ablogin zda\u0142 na sz\u00f3stk\u0119. A jak by\u0142o z dzisiejszymi pianistami?<\/p>\n\n\n\n
Piotr Sa\u0142ajczyk ujmuje swoj\u0105 naturalno\u015bci\u0105. Nie sili si\u0119 na nic, nie szuka popisu. Nie boi si\u0119 forte, ale te\u017c nie jest w nim nachalny. Za dostosowanie do akustyki postawi\u0142abym mu mo\u017ce nie a\u017c sz\u00f3stk\u0119, ale pi\u0105tk\u0119 na pewno. Dodatkowy plus za nietuzinkowy program, obrazuj\u0105cy jego zainteresowania. W pierwszej cz\u0119\u015bci II Sonata<\/em> Wajnberga, jeszcze z wcze\u015bniejszego, taszkienckiego okresu, kiedy troch\u0119 by\u0142 zafascynowany Szostakowiczem (jeszcze si\u0119 nie spotkali), ale ju\u017c uwodzi\u0142 po swojemu, daleki by\u0142 od swojej przedwojennej dekadencji, kt\u00f3ra ujawni\u0142a si\u0119 jeszcze w I Sonacie<\/em>. (Nieustaj\u0105co tu polecam p\u0142yt\u0119 z pierwszymi trzema sonatami<\/a>.) Potem Wielka fantazja<\/em> Juliusza Zar\u0119bskiego, pompatyczna i wirtuozowska (m\u0142ody kompozytor chcia\u0142 si\u0119 popisa\u0107 przed przysz\u0142\u0105 \u017con\u0105, r\u00f3wnie\u017c pianistk\u0105), zagrana z sympatycznym dystansem. Wreszcie ostatnia sonata Schuberta, do kt\u00f3rej solista wr\u00f3ci\u0142 po parunastu latach – w 2011 r. wyszed\u0142 w firmie Dux jego debiut p\u0142ytowy z ostatnimi sonatami Beethovena i Schuberta. Nie by\u0142o mo\u017ce tej transcendencji, jaka pojawia si\u0119 w tych najwspanialszych wykonaniach (typu Pires czy Zimerman), ale by\u0142a absolutna logika formy (a naprawd\u0119 nie\u0142atwo j\u0105 ukaza\u0107 szczeg\u00f3lnie w I cz\u0119\u015bci) i subtelno\u015b\u0107. Na bis pianista zrobi\u0142 niespodziank\u0119: r\u0105bn\u0105\u0142 Preludium c-moll<\/em> Chopina, a poprawi\u0142 Preludium h-moll<\/em>. A w\u0142a\u015bnie chwil\u0119 wcze\u015bniej pomy\u015bla\u0142am, \u017ce to jeden z mniejszo\u015bci polskich pianist\u00f3w, kt\u00f3ry ma odwag\u0119 nie gra\u0107 Chopina…<\/p>\n\n\n\n Niestety nie oceni\u0142abym tak wysoko pod wzgl\u0119dem adaptacji do akustycznych okoliczno\u015bci Alberta Nos\u00e8 – postawi\u0142abym mu 3. Ewidentnie w\u0142oski pianista, zdobywca wyr\u00f3\u017cnienia na Konkursie Chopinowskim w 2000 r. (pami\u0119tam, \u017ce wtedy mi si\u0119 nawet podoba\u0142), przygotowa\u0142 program na wi\u0119ksz\u0105 sal\u0119 i gra\u0142 tak, jakby si\u0119 na niej znajdowa\u0142. Program, z\u0142o\u017cony wy\u0142\u0105cznie z utwor\u00f3w Chopina, by\u0142 u\u0142o\u017cony bardzo ciekawie: podstaw\u0105 by\u0142y wszystkie cztery ballady, a przed ka\u017cd\u0105 by\u0142 jeden utw\u00f3r jako wst\u0119p. I Ballad\u0119<\/em> poprzedzi\u0142 Mazurek g-moll<\/em> op. 24 nr 1, czyli w tej samej tonacji. Przed drug\u0105 by\u0142 Mazurek a-moll<\/em> op. 17 nr 4 – ballada co prawda jest w F-dur, ale na a-moll si\u0119 ko\u0144czy. Trzeci\u0105 poprzedzi\u0142a Fantazja f-moll<\/em>, kt\u00f3ra akurat ko\u0144czy si\u0119 w As-dur, wst\u0119pem za\u015b do czwartej by\u0142 Nokturn c-moll<\/em> – a ballada, cho\u0107 w f-moll, od C-dur si\u0119 zaczyna, czyli od dominanty.<\/p>\n\n\n\n P\u00f3ki brzmia\u0142y mazurki i w og\u00f3le cichsze, spokojne fragmenty, wszystko by\u0142o bardzo \u0142adnie, ale ledwie przychodzi\u0142o forte, zaczyna\u0142o si\u0119 robi\u0107 krzykliwie. Mo\u017ce ten ostry, przesterowany d\u017awi\u0119k to te\u017c „zas\u0142uga” instrumentu – Shigeru Kawai (b\u0119dzie te\u017c na nim gra\u0107 Ewa Pob\u0142ocka, ale na du\u017cej sali jednak). Tak czy siak ca\u0142y efekt, przynajmniej w moich uszach, w tych momentach siada\u0142. I to samo z bisami: po pi\u0119knym Nokturnie Es-dur<\/em> op. 55 nr 2 – niestety zar\u0105bana „Rewolucyjna”<\/em>. Szkoda.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Recitale pianistyczne w sali kameralnej FN to zawsze ryzykowna sprawa z powod\u00f3w akustycznych. Dzi\u015b odby\u0142y si\u0119 dwa.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11372"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11372"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11372\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11374,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11372\/revisions\/11374"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11372"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11372"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11372"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}