Tylko XIX-wiecznego repertuaru s\u0142uchali\u015bmy dzi\u015b na koncertach, ale tak\u017ce podczas pi\u0119knego dodatku.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Popo\u0142udnie w filharmonii nale\u017ca\u0142o do debiutuj\u0105cej tu Sophii Liu, kt\u00f3ra nieoczekiwanie otrzyma\u0142a recital na miejsce Ingrid Fliter. Argenty\u0144ska pianistka mia\u0142a gra\u0107 tylko Chopina, Sophia do\u0142o\u017cy\u0142a jeszcze Liszta i da\u0142a w\u0142a\u015bciwie ten sam program, co w Dusznikach (z tym, \u017ce tu by\u0142 tylko jeden bis) i w La Roque d’Anth\u00e9ron (tam by\u0142 kr\u00f3tszy).<\/p>\n\n\n\n
Jest to na pewno fenomen. Ma nieca\u0142e 16 lat, a technik\u0119 palcow\u0105 zupe\u0142nie niezwyk\u0142\u0105. Gra leciutko, bez \u017cadnych problem\u00f3w. Na razie jeszcze niewiele wyrazu za tym stoi, ale to si\u0119 mo\u017ce z czasem zmieni. Wyz\u0142o\u015bliwia\u0142 si\u0119 dzi\u015b pianofil<\/strong>, \u017ce ona wszystko gra jak Lot trzmiela<\/em>. Troch\u0119 przesadzi\u0142. Fakt, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 Lisztowska niespecjalnie ujmowa\u0142a g\u0142\u0119bi\u0105, Walc Mefisto<\/em> by\u0142 niezwykle sprawny, ale diabelstwa tam nie by\u0142o, Sonet 123 Petrarki<\/em> by\u0142 troch\u0119 bezbarwny, a Reminiscencje z „Normy”<\/em> to sam w sobie tak przera\u017aliwie nudny utw\u00f3r, \u017ce nawet ol\u015bniewaj\u0105ca technika nie jest w stanie mu pom\u00f3c. Cz\u0119\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cona Chopinowi by\u0142a du\u017co lepsza, cho\u0107 Nokturn G-dur<\/em> te\u017c by\u0142 bladawy, ale mazurki z op. 17 ca\u0142kiem \u0142adne, jak r\u00f3wnie\u017c Rondo \u00e0 la Mazur<\/em> i Wariacje „L\u00e0 ci darem la mano”<\/em> (kt\u00f3re w pi\u0105tek powt\u00f3rzy z orkiestr\u0105). Wida\u0107, \u017ce rytm\u00f3w mazurkowych i polonezowych uczy j\u0105 specjalista od Chopina, jakim jest Dang Thai Son (kt\u00f3ry j\u0105 zreszt\u0105 bardzo promuje). Bisowe Ecossaises<\/em> by\u0142y przeurocze, jak bibelociki. Materia\u0142 wi\u0119c jest, a co b\u0119dzie w przysz\u0142o\u015bci – zobaczymy.<\/p>\n\n\n\n Wieczorem w Studiu im. Lutos\u0142awskiego na drugim festiwalowym wyst\u0119pie {oh!} Orkiestry Historycznej solist\u0105 by\u0142 Jean-Guihen Queyras. Koncert wiolonczelowy<\/em> Edouarda Lalo troch\u0119 by\u0142 walk\u0105 wiolonczelisty z du\u017c\u0105 orkiestr\u0105; jego instrument nie jest zbyt dono\u015bny. Inna sprawa, \u017ce chyba z powodu upa\u0142u instrumenty szybko si\u0119 rozstraja\u0142y, a dw\u00f3m skrzypaczkom posz\u0142y struny (szefowej zreszt\u0105 te\u017c, ju\u017c podczas bisu). Naprawd\u0119 pi\u0119knie zabrzmia\u0142 dopiero bis solisty: po\u0142\u0105czy\u0142 pie\u015b\u0144 ukrai\u0144sk\u0105 Rewe ta stohne Dnipr szyrokyj<\/em> (s\u0142owa Taras Szewczenko, muzyka Dani\u0142o Kry\u017caniwskyj) z Preludium<\/em> z II Suity d-moll<\/em> Bacha (kiedy\u015b po\u0142\u0105czy\u0142 to te\u017c z Saraband\u0105<\/a><\/em> z tej samej suity). Troch\u0119 to by\u0142o dziwne, \u017ce zagra\u0142 bis przed drugim utworem: po przerwie jeszcze by\u0142 naprawd\u0119 \u0142adny Romans C-dur<\/em> Auguste’a Franchomme’a, przyjaciela Chopina, adresata dedykacji jego Sonaty wiolonczelowej<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Orkiestra tego wieczoru by\u0142a w naprawd\u0119 du\u017cym sk\u0142adzie, z dopo\u017cyczonymi d\u0119tymi. Uwertura<\/em> Antoniego Stolpego (napisana przez 16-latka, kt\u00f3ry niestety mia\u0142 \u017cy\u0107 jeszcze tylko 5 lat) by\u0142a jakby troch\u0119 niepewna, ale wykonana na koniec W\u0142oska<\/em> Mendelssohna by\u0142a efektowna, wida\u0107 by\u0142o, \u017ce muzycy po\u0107wiczyli. A\u017c musieli bisowa\u0107 fina\u0142.<\/p>\n\n\n\n Teraz jeszcze o dodatku. O 13. na tarasie Pa\u0142acu Ostrogskich (czyli Muzeum Chopina) odby\u0142o si\u0119 spotkanie z Dmitryem Abloginem wok\u00f3\u0142 jego najnowszej p\u0142yty nagranej na ostatnim fortepianie Chopina (kt\u00f3rej osobi\u015bcie da\u0142am sze\u015b\u0107 gwiazdek). Pianista opowiada\u0142, jak bardzo Chopin by\u0142 mu bliski od dzieci\u0144stwa: jako 12-latek odkry\u0142 dla siebie nagrania Stanis\u0142awa Bunina i przet\u0142umaczone na rosyjski listy Chopina. Kompozytor sta\u0142 si\u0119 jego idolem do tego stopnia, \u017ce ch\u0142opak pr\u00f3bowa\u0142 go na\u015bladowa\u0107 nawet w sposobie bycia. Dlatego te\u017c nagrywanie na pleyelu, na kt\u00f3rym Chopin gra\u0142, by\u0142o dla niego takim szcz\u0119\u015bciem. Fortepian by\u0142 w niez\u0142ym stanie, a odrestaurowa\u0142 go \u015bwietny fachowiec, jakim jest Paul McNulty – Ablogin ju\u017c gra\u0142 kiedy\u015b w Niemczech na innym fortepianie, kt\u00f3ry kiedy\u015b nale\u017ca\u0142 do Chopina, ale zosta\u0142 odrestaurowany na spos\u00f3b wsp\u00f3\u0142czesny, co instrumentowi zaszkodzi\u0142o. Por\u00f3wnywa\u0142 te\u017c instrumenty – recital sprzed paru dni da\u0142 po\u0142owicznie na kopii buchholtza i twierdzi, \u017ce pleyela i buchholtza \u0142\u0105czy zwr\u00f3cenie si\u0119 w przesz\u0142o\u015b\u0107 i raczej przeznaczenie kameralne, salonowe. Innowatorem tej epoki by\u0142 Erard – jego fortepiany s\u0105 wi\u0119ksze i g\u0142o\u015bniejsze. Chopin jednak wola\u0142 pleyele, z kt\u00f3rych m\u00f3g\u0142 wydoby\u0107 wi\u0119cej niuans\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Dostali\u015bmy jeszcze bonus w postaci minirecitalu na tym w\u0142a\u015bnie ostatnim pleyelu Chopina. By\u0142y to: Nokturn Des-dur<\/em>, Walc cis-moll<\/em> i Nokturn Es-dur<\/em> op. 9 nr 2. Kiedy prowadz\u0105cy spotkanie Aleksander Laskowski powiedzia\u0142, \u017ce takiego recitalu tu jeszcze nie by\u0142o, dyrektor Leszczy\u0144ski sprostowa\u0142: owszem, by\u0142 w zesz\u0142ym roku, ale bez publiczno\u015bci, na kilku instrumentach i o pierwszej w nocy. Kto by\u0142 wykonawc\u0105? Oczywi\u015bcie Martha Argerich, przed inauguracj\u0105<\/a> II Konkursu Chopinowskiego na Instrumentach Historycznych.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tylko XIX-wiecznego repertuaru s\u0142uchali\u015bmy dzi\u015b na koncertach, ale tak\u017ce podczas pi\u0119knego dodatku.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11383"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11383"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11383\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11386,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11383\/revisions\/11386"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11383"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11383"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11383"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}