Nie ma ta opera szcz\u0119\u015bcia do wykona\u0144 na instrumentach z epoki. Najpierw zap\u0119dzony na \u015bmier\u0107 koszmar pod batut\u0105 Grzegorza Nowaka, o kt\u00f3rym lepiej zapomnie\u0107. Teraz zabra\u0142 si\u0119 za ni\u0105 Fabio Biondi, i te\u017c nie bez problem\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
To najbardziej polska opera Moniuszki i st\u0105d te\u017c jej problemy wynikaj\u0105. Maria Fo\u0142tyn wiedzia\u0142a, co robi, eksploatuj\u0105c Halk\u0119<\/em>, bo historia o nieszcz\u0119\u015bliwej mi\u0142o\u015bci jest uniwersalna, a uznaj\u0105c oper\u0119 o walecznych facetach i ich niespe\u0142nionych \u015blubach kawalerskich za rzecz na tyle lokaln\u0105, \u017ce niezrozumia\u0142\u0105 dla szerszego \u015bwiata. I tak jest do dzi\u015b. Cho\u0107 muzyka ma naprawd\u0119 wiele wdzi\u0119ku i humoru. Ale to humor zrozumia\u0142y tylko w pewnym kanonie kulturowym, i to te\u017c w jego dawniejszej wersji – to niestety podobna sprawa jak ze sztukami Fredry, kt\u00f3re starsze pokolenie jeszcze potrafi\u0105 bawi\u0107, a m\u0142odzie\u017c nic ju\u017c z nich nie rozumie.<\/p>\n\n\n\n Przyjmijmy wi\u0119c, \u017ce polsko\u015b\u0107 jest immanentnym walorem tego dzie\u0142a, a skoro tak, to nie mo\u017cna jej pomija\u0107. Uwertura zagrana przez Europa Galante w \u017ca\u0142obnym tempie w og\u00f3le min\u0119\u0142a si\u0119 ze swoim charakterem. To samo ze wst\u0119pem do II aktu, kt\u00f3ry te\u017c ma w sobie polskie rytmy, nijak nie oddane. Takich moment\u00f3w by\u0142o wi\u0119cej, a i s\u0142ynny mazur te\u017c by\u0142 troch\u0119 za ma\u0142o charakterny. Kiksy te\u017c si\u0119 zdarzy\u0142y. Cho\u0107 by\u0142y i momenty naprawd\u0119 \u0142adne, np. pi\u0119kne solo klarnetowe Lorenza Coppoli.<\/p>\n\n\n\n Polska publiczno\u015b\u0107 zawsze klaszcze w trzech momentach: po arii Miecznika, po arii Stefana i po mazurze (w tej drugiej tak\u017ce po pierwszej zwrotce). To ju\u017c automat. Artur Ruci\u0144ski na konferencji m\u00f3wi\u0142, \u017ce zgodzi\u0142 si\u0119 wyst\u0105pi\u0107, mimo \u017ce to s\u0105 jeszcze wakacje (kt\u00f3re zwykle po\u015bwi\u0119ca rodzinie), bo ju\u017c od jakiego\u015b czasu chcia\u0142 za\u015bpiewa\u0107 parti\u0119 Miecznika. Sama aria, je\u015bli kto\u015b ma w pami\u0119ci Hiolskiego, mog\u0142a budzi\u0107 niedosyt, ale og\u00f3lnie wypad\u0142 dobrze. Pawe\u0142 Konik jako Zbigniew, Mariusz Godlewski w roli Macieja i Rafa\u0142 Siwek jako Sko\u0142uba – te\u017c w porz\u0105dku, ale jako wz\u00f3r dobrej dykcji i precyzyjnego \u015bpiewu mogli s\u0142u\u017cy\u0107 przede wszystkim Agata Schmidt jako Jadwiga i Krystian Krzeszowiak jako Pan Damazy.<\/p>\n\n\n\n Na tym tle razi\u0142y wi\u0119c g\u0142osy zagraniczne, cho\u0107 oba bardzo wyraziste i mocne. Karen Gardeazabal jako Hanna ju\u017c drugi raz, po Hrabinie<\/a><\/em>, musia\u0142a \u015bpiewa\u0107 po polsku i zn\u00f3w, cho\u0107 si\u0119 stara\u0142a, trudno by\u0142o j\u0105 zrozumie\u0107. Niestety tym razem Czech zawi\u00f3d\u0142 – Petr Nekoranec, kt\u00f3rego par\u0119 miesi\u0119cy temu s\u0142yszeli\u015bmy w Warszawie<\/a>, nauczy\u0142 si\u0119 na dobre tylko arii Stefana, wi\u0119c poza pierwszym „cisia doko\u0142a” dalszy tekst by\u0142 ju\u017c zrozumia\u0142y, ale w innych momentach bywa\u0142o bardzo r\u00f3\u017cnie. To jednak troch\u0119 dziwnie brzmi, je\u015bli wszyscy s\u0105 zrozumiali, a w\u015br\u00f3d nich dwie osoby – nie (a przecie\u017c pod koniec opery maj\u0105 wa\u017cny dialog). Dlatego szkoda jednak, \u017ce nie wybrano samych polskich wykonawc\u00f3w. To jest dzie\u0142o, kt\u00f3rego zobiektywizowa\u0107 i umi\u0119dzynarodowi\u0107 si\u0119 nie da.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie ma ta opera szcz\u0119\u015bcia do wykona\u0144 na instrumentach z epoki. Najpierw zap\u0119dzony na \u015bmier\u0107 koszmar pod batut\u0105 Grzegorza Nowaka, o kt\u00f3rym lepiej zapomnie\u0107. Teraz zabra\u0142 si\u0119 za ni\u0105 Fabio Biondi, i te\u017c nie bez problem\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11387"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11387"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11387\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11421,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11387\/revisions\/11421"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11387"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11387"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11387"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}