Oba wtorkowe koncerty to by\u0142a prawdziwa uczta.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Garrick Ohlsson… to ju\u017c, trudno uwierzy\u0107, 54 lata mijaj\u0105 odk\u0105d wygra\u0142 Konkurs Chopinowski. I by\u0142a to wygrana bezapelacyjna, cho\u0107 uczestniczy\u0142o w\u00f3wczas wiele wspania\u0142ych postaci, kt\u00f3re zrobi\u0142y p\u00f3\u017aniej karier\u0119. Ale on od pocz\u0105tku da\u0142 si\u0119 pozna\u0107 jako posta\u0107 szczeg\u00f3lna. Zawsze niepokorny, dzia\u0142a\u0142 po swojemu, gra\u0142, co chcia\u0142, gdzie chcia\u0142 i z kim chcia\u0142, nie zwi\u0105za\u0142 si\u0119 na wy\u0142\u0105czno\u015b\u0107 z \u017cadn\u0105 firm\u0105 i nagrywa\u0142 dla r\u00f3\u017cnych. Dzi\u015b wci\u0105\u017c jest niezwyk\u0142\u0105 osobowo\u015bci\u0105 i nie boi si\u0119 bardzo r\u00f3\u017cnego repertuaru.<\/p>\n\n\n\n
Przepi\u0119kn\u0105 rzecz zrobi\u0142 z Suite bergamasque<\/em> Debussy’ego: zagra\u0142 ca\u0142o\u015b\u0107 tak subtelnym, pere\u0142kowym d\u017awi\u0119kiem, \u017ce mo\u017cna by\u0142o zapomnie\u0107 o lekkiej „kawiarniano\u015bci” tej muzyki, dotyczy to zw\u0142aszcza Clair de lune<\/em>, kt\u00f3re w standardowych interpretacjach brzmi jak kicz, a on odrealni\u0142 to do tego stopnia, \u017ce naprawd\u0119 mo\u017cna by\u0142o pomy\u015ble\u0107 o \u015bwietle ksi\u0119\u017cyca. Nied\u0142ugi utw\u00f3r australijskiego kompozytora Thomasa Missona Convocations<\/em> by\u0142 dobrym przej\u015bciem do \u015bwietnej Sonaty es-moll<\/em> op. 26 Samuela Barbera. Zbyt rzadko grywanej, a bardzo szkoda.<\/p>\n\n\n\n W drugiej cz\u0119\u015bci ju\u017c tylko polski romantyzm: najpierw s\u0142odka Ko\u0142ysanka<\/em> op. 22 i energiczna Etiuda koncertowa<\/em> op. 7 nr 2 Juliusza Zar\u0119bskiego, a na koniec troch\u0119 Chopina: Impromptu As-dur<\/em>, Fantazja f-moll<\/em> i Scherzo cis-moll<\/em>. Tu s\u0142ucha\u0107 by\u0142o, \u017ce chcia\u0142 troch\u0119 interpretacje urozmaici\u0107, zagra\u0107 inaczej ni\u017c wszyscy – ciekawe mia\u0142 pomys\u0142y. I dwa bisy, zapowiedziane jak zwykle po polsku \u0142\u0105cznie z numerami opus\u00f3w: Walc cis-moll<\/em> op. 64 nr 2 i Mazurek cis-moll<\/em> op.50 nr 3. W czwartek wraca do nas jako kameralista, z Apollon Musag\u00e8te Quartett.<\/p>\n\n\n\n Drugi wyst\u0119p London Symphony Orchestra pod batut\u0105 Antonia Pappano zawiera\u0142 ju\u017c tylko muzyk\u0119 brytyjsk\u0105. W tym roku obchodzimy 90. rocznic\u0119 \u015bmierci zar\u00f3wno Edwarda Elgara, jak Gustava Holsta; ten drugi ma jeszcze 150. rocznic\u0119 urodzin. I, co wi\u0119cej, w historii tego zespo\u0142u znajduj\u0105 si\u0119 prawykonania obu utwor\u00f3w, kt\u00f3re znalaz\u0142y si\u0119 w programie.<\/p>\n\n\n\n Koncert skrzypcowy h-moll<\/em> Elgara to dzie\u0142o bardzo d\u0142ugie i w gruncie rzeczy do\u015b\u0107 jednostajne, cho\u0107 opiera si\u0119 na r\u00f3\u017cnych tematach. Cho\u0107 nastr\u00f3j te\u017c si\u0119 momentami zmienia, po nied\u0142ugim czasie zn\u00f3w wraca ten sam rzewny, nostalgiczny \u015bpiew skrzypiec i orkiestry. W sumie mo\u017ce to nu\u017cy\u0107, chyba \u017ce wykonanie jest naprawd\u0119 wybitne, i tak by\u0142o tym razem. Vilde Frang przyjecha\u0142a do Warszawy po raz pierwszy i z miejsca zachwyci\u0142a. Pi\u0119kne brzmienie, bezb\u0142\u0119dna technika, g\u0142\u0119boki liryzm. Wyci\u0105gn\u0119\u0142a z tego koncertu, co si\u0119 tylko da\u0142o, wspaniale wsp\u00f3\u0142dzia\u0142aj\u0105c z orkiestr\u0105. Nic dziwnego, \u017ce po niemal ca\u0142ej godzinie grania – ten koncert ma to do siebie, \u017ce skrzypce graj\u0105 praktycznie przez ca\u0142y czas – nie chcia\u0142a ju\u017c bisowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n Planety<\/em> Holsta to samograj, a zw\u0142aszcza w tak modelowym wykonaniu. Wszystko by\u0142o tak, jak ma by\u0107: z\u0142owrogi Mars, \u0142agodna Wenus, figlarny Merkury, mocny i pogodny Jupiter, zamy\u015blony Saturn, intryguj\u0105cy Uran i tajemniczy Neptun. Zastanawiali\u015bmy si\u0119 wcze\u015bniej, sk\u0105d b\u0119dzie \u015bpiewa\u0142 ch\u00f3r w ostatniej cz\u0119\u015bci (Kowie\u0144ski Ch\u00f3r Pa\u0144stwowy) i okaza\u0142o si\u0119, \u017ce zza sceny. Nawet nie\u017ale to zabrzmia\u0142o. A na bis – jak zgad\u0142am wcze\u015bniej – Nimrod<\/em> z Enigma Variations<\/em> Elgara. Dobry spos\u00f3b na wyj\u015bcie z koncertu w podnios\u0142ym nastroju.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Oba wtorkowe koncerty to by\u0142a prawdziwa uczta.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11394"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11394"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11394\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11395,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11394\/revisions\/11395"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11394"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11394"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11394"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}