Trzy ca\u0142kowicie od siebie r\u00f3\u017cne koncerty – a ile\u017c prze\u017cy\u0107.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W sobotnie po\u0142udnie w Studiu im. Lutos\u0142awskiego Collegium Vocale 1704 – V\u00e1clav Luks dosta\u0142 tym razem zadanie przygotowania psalm\u00f3w Miko\u0142aja Gom\u00f3\u0142ki. Si\u0142\u0105 rzeczy by\u0142 to wyb\u00f3r (w ko\u0144cu jest ich 150 – ca\u0142y Psa\u0142terz Dawid\u00f3w<\/em> Kochanowskiego): w programie koncertu znalaz\u0142o si\u0119 ich siedem, plus jeszcze jeden na bis. Bez najwi\u0119kszych przeboj\u00f3w typu Kleszczmy r\u0119koma<\/em> czy Nie\u015bcie chwa\u0142\u0119, mocarze<\/em>, ale by\u0142o par\u0119 z tych popularniejszych: Szcz\u0119\u015bliwy, kt\u00f3ry nie by\u0142 mi\u0119dzy z\u0142emi w radzie<\/em> czy Serce mi ka\u017ce \u015bpiewa\u0107<\/em>. Oczywi\u015bcie – i ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie – nie przypomina\u0142o to praktyki wykonawczej powszechnej w polskiej ch\u00f3ralistyce, \u015bci\u015ble wywodz\u0105cej si\u0119 z XIX w. Z psalmami Gom\u00f3\u0142ki\/Kochanowskiego, jak wiadomo, jest ten k\u0142opot, \u017ce to s\u0105 utwory zwrotkowe, wi\u0119c jednostajne, zatem dyrygent robi\u0142, co m\u00f3g\u0142, \u017ceby je urozmaici\u0107: rozstawi\u0142 ch\u00f3r na dwa zespo\u0142y, kt\u00f3re \u015bpiewa\u0142y na przemian, co jaki\u015b czas \u015bpiewali soli\u015bci – po jednym, po dw\u00f3ch (lub dwie). \u015apiewakom towarzyszy\u0142a lutnia. Psalmy zosta\u0142y umieszczone w kontek\u015bcie utwor\u00f3w Monteverdiego ze zbioru Selva morale e spirituale<\/em> (plus par\u0119 utwor\u00f3w instrumentalnych Paola Antonia Cimy i Biagia Mariniego) i mo\u017cna by si\u0119 dziwi\u0107, czemu takie zestawienie, bo przecie\u017c Monteverdi to ju\u017c muzyka p\u00f3\u017aniejsza, barokowa – ale zesp\u00f3\u0142 Luksa eksplorowa\u0142 muzyk\u0119 religijn\u0105 Monteverdiego w ostatnim sezonie. Jako\u015b si\u0119 to dopasowa\u0142o, cho\u0107 oczywi\u015bcie konwencja by\u0142a inna, a ch\u00f3rowi towarzyszy\u0142 kilkuosobowy zesp\u00f3\u0142 instrumentalny. Psalmy by\u0142y oczywi\u015bcie \u015bpiewane po polsku i troch\u0119 by\u0142o trudno\u015bci ze zrozumieniem, ale \u015bpiewacy bardzo si\u0119 starali. Efekt w sumie satysfakcjonuj\u0105cy, a Monteverdi – \u015bwietny.<\/p>\n\n\n\n Po po\u0142udniu w FN wr\u00f3cili\u015bmy do Apollon Musag\u00e8te Quartett i Garricka Ohlssona. Co tu m\u00f3wi\u0107 – perfekcja. W wykonaniu samego kwartetu – niesamowity Kwartet C-dur „Dysonansowy”<\/em> Mozarta i rzewna Langsamer Satz<\/em> Weberna, m\u0142odzie\u0144cze romantyczne dzie\u0142o nie przypominaj\u0105ce niczym tego, z czego ten kompozytor jest znany. Z pianist\u0105 – Kwintet<\/em> Szostakowicza. Wci\u0105\u017c mam w pami\u0119ci wykonanie tego utworu przez Belcea Quartet i Piotra Anderszewskiego, cho\u0107 to by\u0142o 11 lat temu<\/a> (muzycy nagrali te\u017c to na p\u0142yt\u0119), i trzeba podkre\u015bli\u0107, \u017ce dzisiejsze wykonanie by\u0142o zupe\u0142nie inne: mniej szale\u0144stwa, wi\u0119cej zr\u00f3wnowa\u017cenia – to zr\u00f3wnowa\u017cenie i m\u0105dro\u015b\u0107 ma w sobie pianista, co si\u0119 udziela. Pi\u0119knie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n