\u017beby od razu wszystko by\u0142o jasne: stylowy by\u0142 koncert popo\u0142udniowy, a staro\u015bwiecki – wieczorny.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ensemble Dialoghi wyst\u0105pi\u0142 tym razem jako trio: oczywi\u015bcie przede wszystkim klarnecista Lorenzo Coppola (r\u00f3wnie\u017c jako konferansjer), wiolonczelistka Kristin von der Goltz i pianistka Cristina Esclapez. Lorenzo jak zwykle roztacza\u0142 sw\u00f3j urok i sugestywno\u015b\u0107. Najpierw opowiedzia\u0142 o smutnych okoliczno\u015bciach powstania Sonaty e-moll<\/em> KV 304 Mozarta, w oryginale przeznaczonej na skrzypce z fortepianem, a tym razem wykonanej przez clarinetto d’amore, czyli ro\u017cek basetowy (i fortepian – buchholtz). Mozart napisa\u0142 j\u0105 w Pary\u017cu po \u015bmierci matki, kt\u00f3ra by\u0142a z nim na tournee; ogromnie to prze\u017cy\u0142. Lorenzo potraktowa\u0142 t\u0119 histori\u0119 jako punkt wyj\u015bciowy opowie\u015bci, jak to w\u015br\u00f3d smutku kompozytorowi ukazuje si\u0119 matka, by go pocieszy\u0107. Drugi smutny utw\u00f3r, fortepianowe Rondo a-moll<\/em> KV 511, opowiedzia\u0142 jako fragment opery Wesele Figara<\/em>: Hrabina rozpacza nad utrat\u0105 mi\u0142o\u015bci m\u0119\u017ca, przypominaj\u0105c sobie dobre chwile z nim, a Zuzanna stara si\u0119 rozproszy\u0107 smutek i wymy\u015bli\u0107 zemst\u0119 na niewiernym.<\/p>\n\n\n\n Po smutku weso\u0142o\u015b\u0107: m\u0142odzie\u0144cze Trio B-dur<\/em> op. 11 Beethovena, przy kt\u00f3rym, jak twierdzi Lorenzo, podobno publiczno\u015b\u0107 p\u0142aka\u0142a ze \u015bmiechu. To prawda, \u017ce jest tu wiele zabawnych gest\u00f3w. Niekt\u00f3re z nich muzycy pokazywali jeszcze przed rozpocz\u0119ciem wykonania. I rzeczywi\u015bcie podczas ca\u0142ego niemal utworu mo\u017cna by\u0142o si\u0119 u\u015bmiecha\u0107. Troch\u0119 mo\u017ce razi\u0142 zbyt ostry d\u017awi\u0119k wiolonczelistki, ale r\u00f3wnowa\u017cy\u0142o go jej poczucie humoru.<\/p>\n\n\n\n W drugiej cz\u0119\u015bci ju\u017c tylko smutek lub powaga: dwie najbardziej rozpaczliwe pie\u015bni Chopina – Melodia<\/em> i Nie ma czego trzeba<\/em>, a potem rzewne, refleksyjne Trio a-moll<\/em> op. 114 Brahmsa. Lorenzo do ka\u017cdego z utwor\u00f3w zmienia\u0142 klarnet, pianistka po przerwie te\u017c wymieni\u0142a instrument na erarda, tylko wiolonczelistka wci\u0105\u017c gra\u0142a na tym samym wiede\u0144skim instrumencie bodaj z 1790 r. Ciekawy by\u0142 wyb\u00f3r bisu: opracowanie czwartej z Sze\u015bciu etiud w formie kanonu<\/em> op. 56 Schumanna, tych, kt\u00f3re kiedy\u015b nagra\u0142 Anderszewski<\/a>.<\/p>\n\n\n\n