{"id":11425,"date":"2024-09-05T23:15:31","date_gmt":"2024-09-05T21:15:31","guid":{"rendered":"https:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=11425"},"modified":"2024-09-05T23:15:31","modified_gmt":"2024-09-05T21:15:31","slug":"wokol-polski-i-ameryki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2024\/09\/05\/wokol-polski-i-ameryki\/","title":{"rendered":"Wok\u00f3\u0142 Polski i Ameryki"},"content":{"rendered":"\n

Dzisiejszy duet fortepianowy by\u0142 naprawd\u0119 na poziomie, a repertuar mia\u0142 ogromnie ciekawy. Lukas Geniu\u0161as (II nagroda na Chopinowskim w 2015 r.) jest nam znany bardzo dobrze, jego \u017cona Anna Geniushene – niestety mniej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

A nawet dzi\u015b sprawia\u0142a wra\u017cenie, \u017ce jest wi\u0119ksz\u0105, bardziej wyrazist\u0105 osobowo\u015bci\u0105 od swojego m\u0119\u017ca – on jest bardziej subtelny, ona mocna i porywcza. Te\u017c laureatka II nagrody, ale nie byle gdzie – na Konkursie Vana Cliburna w 2022 r. (I nagrod\u0119 otrzyma\u0142 w\u00f3wczas Yunchan Lim). W Polsce gra\u0142a ju\u017c w Dusznikach (rewelacyjny recital w zesz\u0142ym roku<\/a>, kt\u00f3ry obejrza\u0142am na YT, ale dzi\u015b ju\u017c jest niestety niedost\u0119pny), a tak\u017ce w Gda\u0144sku w ramach tamtejszego festiwalu (Koncert<\/em> Griega). Jest Rosjank\u0105 (z domu Aleksiejewa), zreszt\u0105 Lukas to te\u017c p\u00f3\u0142-Rosjanin (po matce), ale kiedy Rosja napad\u0142a na Ukrain\u0119, ma\u0142\u017ce\u0144stwo osiedli\u0142o si\u0119 na Litwie. Tak jest te\u017c w \u017cyciorysach obojga; w programie festiwalowym jest mowa, \u017ce mieszkaj\u0105 w Niemczech (z dwoma synami) – mo\u017ce rzeczywi\u015bcie niedawno si\u0119 tam przenie\u015bli.<\/p>\n\n\n\n

Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 ich wyst\u0119pu zawiera\u0142a utwory kompozytor\u00f3w, a zarazem pianist\u00f3w (Lutos\u0142awski te\u017c by\u0142 przecie\u017c za m\u0142odu \u015bwietnym pianist\u0105) z Polski. Maurycy Moszkowski, \u017byd z Breslau, m\u00f3wi\u0142 o sobie jako o Polaku, ale dzia\u0142a\u0142 g\u0142\u00f3wnie w obszarze niemieckoj\u0119zycznym. Jego cykl Aus<\/em>\u00a0aller Herren L\u00e4nder<\/em> na cztery r\u0119ce – to sze\u015b\u0107 uroczych i trafnych portrecik\u00f3w r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w: Rosji, W\u0142och, Niemiec, Hiszpanii, Polski i W\u0119gier. Zar\u00f3wno ten cykl, jak i m\u0142odzie\u0144cze Rondo C-dur<\/em> Chopina oraz rozkoszne pi\u0119\u0107 walczyk\u00f3w na cztery r\u0119ce Ignacego Friedmana przywodzi\u0142y na my\u015bl mi\u0142y wiecz\u00f3r w salonie (przy okazji: nie ma racji autorka om\u00f3wienia, \u017ce w Rondzie<\/em> Chopina pojawia si\u0119 motyw \u017cydowski – to raczej ukrai\u0144ska dumka, podobnie jak w Fantazji na tematy polskie<\/em>; dumki by\u0142y w\u00f3wczas modne). Ale ta cz\u0119\u015b\u0107 sko\u0144czy\u0142a si\u0119 ca\u0142kiem niesalonowo, co prawda ten utw\u00f3r grano w kawiarni, ale te\u017c nie jest on kawiarniany – chodzi oczywi\u015bcie o Wariacje na temat Paganiniego<\/em> Lutos\u0142awskiego. Jak na m\u00f3j gust by\u0142y za bardzo zap\u0119dzone i zar\u0105bane, ale one maj\u0105 to do siebie, \u017ce bardzo anga\u017cuj\u0105 wykonawc\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Program ameryka\u0144ski Geniu\u0161asowie eksploatuj\u0105 w r\u00f3\u017cnych miejscach i wida\u0107, \u017ce go lubi\u0105. Intryguj\u0105cy by\u0142, zw\u0142aszcza na pocz\u0105tku, Winnsborn Cotton Mill Blues<\/em> Frederica Rzewskiego, imituj\u0105cy maszyny w\u0142\u00f3kiennicze, by przej\u015b\u0107 potem do w\u0142a\u015bciwego bluesa – ale ta muzyka maszyn jest ciekawsza. Po tym „lewackim” utworze – muzyka ceremonialna, czyli balijski gamelan w dwufortepianowej wersji Colina McPhee, wreszcie repetitive music<\/em> – Hallelujah Junction<\/em> Johna Adamsa, zagrany z pasj\u0105 – publiczno\u015b\u0107 zareagowa\u0142a entuzjastycznie. Piani\u015bci zabisowali dwa razy, wracaj\u0105c do salonowych zabaw na cztery r\u0119ce (nie wiem, co to by\u0142o).<\/p>\n\n\n\n

Dzi\u015b wyj\u0105tkowo by\u0142 tylko jeden koncert. Jak mi\u0142o p\u00f3j\u015b\u0107 spa\u0107 przed p\u00f3\u0142noc\u0105!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzisiejszy duet fortepianowy by\u0142 naprawd\u0119 na poziomie, a repertuar mia\u0142 ogromnie ciekawy. Lukas Geniu\u0161as (II nagroda na Chopinowskim w 2015 r.) jest nam znany bardzo dobrze, jego \u017cona Anna Geniushene – niestety mniej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11425"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11425"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11425\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11426,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11425\/revisions\/11426"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11425"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11425"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11425"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}