Ciekawe popo\u0142udnie na \u017belaznej, a wieczorem fina\u0142 ChiJE.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pogoda jak zwykle dopisa\u0142a i dom\u00f3wka ko\u0142o kamienicy, w kt\u00f3rej przed wojn\u0105 mieszka\u0142 przez pewien czas Mieczys\u0142aw Wajnberg, bardzo si\u0119 uda\u0142a. Tym razem Wajnberg Trio – Szymon Krzeszowiec, Arkadiusz Dobrowolski i Piotr Sa\u0142ajczyk – przedstawi\u0142o program z\u0142o\u017cony z dzie\u0142 koleg\u00f3w kompozytora z Warszawy, Mi\u0144ska i Moskwy. Ale nie obesz\u0142o si\u0119 te\u017c bez muzyki g\u0142\u00f3wnego bohatera, bo jak\u017ceby inaczej. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 wi\u0119c od pierwszej cz\u0119\u015bci jego Tria<\/em>, kt\u00f3ra po prostu chwyta za gard\u0142o nawet niezale\u017cnie od warunk\u00f3w s\u0142uchania (Sa\u0142ajczyk gra\u0142 na pianinie, na szcz\u0119\u015bcie w niez\u0142ym stanie).<\/p>\n\n\n\n Z Ryszardem Sielickim Mietek pozna\u0142 si\u0119 jeszcze w Warszawie, a spotkali si\u0119 ju\u017c podczas wojny, po ucieczce, w Mi\u0144sku, gdzie obaj studiowali u prof. Niko\u0142aja Zo\u0142otariowa, p\u00f3\u017aniej za\u015b w Moskwie. Ryszard Sielicki wr\u00f3ci\u0142 w 1956 r. do Polski; by\u0142 tu osob\u0105 zas\u0142u\u017con\u0105, dyrektorem artystycznym Polskich Nagra\u0144, autorem popularnych piosenek (m.in. dla Violetty Villas), muzyki filmowej i mn\u00f3stwa muzyki dla dzieci. Utw\u00f3r R\u00eaverie (Legenda hebrajska<\/em>) na wiolonczel\u0119 i fortepian rozpoczyna si\u0119 solow\u0105 kadencj\u0105 blisk\u0105 muzyce synagogalnej; dalszy ci\u0105g jest jakby melancholijnym ta\u0144cem. Inn\u0105 kole\u017cank\u0105 Mietka z Warszawy i Mi\u0144ska by\u0142a Eta Tyrmand (nie wiadomo, czy byli krewnymi z Leopoldem; ca\u0142a jej rodzina zgin\u0119\u0142a podczas wojny), kt\u00f3ra zamieszka\u0142a w tym mie\u015bcie na sta\u0142e i naucza\u0142a w konserwatorium. Jej utw\u00f3r fortepianowy – tytu\u0142u nie podano – jest bliski neoklasycyzmowi, ale jakby troch\u0119 obok, podobnie jak wczoraj us\u0142yszane wczesne sonaty Bacewicz\u00f3wny. Przedtem jeszcze Szymon Krzeszowiec zagra\u0142 fragmenty II Sonaty na skrzypce solo<\/em> Wajnberga; zapowiada si\u0119 nagranie tych sonat (s\u0105 trzy).<\/p>\n\n\n\n T\u0119 sam\u0105 drog\u0119 z Warszawy na Bia\u0142oru\u015b przeby\u0142 Henryk Wagner, ch\u0142opiec z \u017byrardowa. I on pozosta\u0142 w Mi\u0144sku. Jego Humoreska<\/em> na skrzypce i fortepian to zgrabny, ca\u0142kowicie tradycyjny, troch\u0119 lekki utw\u00f3r. Natomiast fortepianowe Kroki w nocy<\/em> Lwa Abeliowicza (r\u00f3wnie\u017c kolegi Mietka zar\u00f3wno z Warszawy, jak z Mi\u0144ska, gdzie i on osiedli\u0142 si\u0119 na sta\u0142e) to rodzaj passacaglii o niepokoj\u0105cym charakterze.<\/p>\n\n\n\n Ostatnie trzy pozycje muzycy zagrali ju\u017c w komplecie: zdumiewaj\u0105ce I Trio c-moll<\/em> 16-letniego Szostakowicza (z 1924 r.), II cz\u0119\u015b\u0107 Tria<\/em> Wajnberga – z\u0142owieszcza Toccata<\/em>, i wreszcie efektowny fina\u0142 m\u0142odzie\u0144czego Tria<\/em> warszawskiego kolegi – Andrzeja Panufnika; Mietek bra\u0142 udzia\u0142 w jego prawykonaniu jako pianista.<\/p>\n\n\n\n