Wydarzenie, kt\u00f3re mia\u0142o dzi\u015b miejsce w Centrum Rozwoju Przemys\u0142\u00f3w Kreatywnych na Mi\u0144skiej, nie musia\u0142o, ale mog\u0142o by\u0107 tak odebrane. Nawet kompozycja ca\u0142o\u015bci na to by wskazywa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
We Wroc\u0142awiu od lat wiele si\u0119 dzieje w dziedzinie muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, zw\u0142aszcza elektroniki, a inicjatorzy i kuratorzy tego projektu, Cezary Duchnowski i Marcin Rupoci\u0144ski, maj\u0105 w tym wielkie zas\u0142ugi. Wsp\u00f3lnie z przedstawicielami wroc\u0142awskiej ASP dzia\u0142aj\u0105 w sztuce medi\u00f3w w ramach programu Random Check, a efekty pokazywane bywa\u0142y ju\u017c na r\u00f3\u017cnych festiwalach w Polsce (Musica Polonica Nova, Sacrum Profanum, Audio Art, WRO Biennale). Najwy\u017cszy by\u0142 wi\u0119c czas, by pokaza\u0142y si\u0119 te\u017c na Warszawskiej Jesieni.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy si\u0119 ogl\u0105da tego typu pr\u00f3by audiowizualne przez wiele lat, jak ja, rzuca si\u0119 w oczy ogromny post\u0119p techniczny i coraz wi\u0119ksze mo\u017cliwo\u015bci, jakie daje technika komputerowa. To, co zosta\u0142o dzi\u015b pokazane, by\u0142o atrakcyjne od ka\u017cdej strony; ka\u017cdy z tych pokaz\u00f3w mia\u0142 paru autor\u00f3w, od obrazu i od d\u017awi\u0119ku, ale \u015bci\u015ble wsp\u00f3\u0142dzia\u0142aj\u0105cych; wkomponowywa\u0142y si\u0119 w nie dzia\u0142ania performerek-tancerek. Pocz\u0105tkowe Zanurzenie<\/em> i ko\u0144cowe Wynurzenie<\/em> polega\u0142y wr\u0119cz na jednoczesnym kreowaniu zmienno\u015bci d\u017awi\u0119ku i obrazu za pomoc\u0105 ruch\u00f3w r\u0105k. To jednak by\u0142y abstrakcyjne zabawy.<\/p>\n\n\n\n Apomorphic<\/em> Agaty Zemli (d\u017awi\u0119k) i Aleksandry Trojanowskiej (obraz) uderza\u0142 zw\u0142aszcza organiczno\u015bci\u0105 obrazu – formy wywodzi\u0142y si\u0119 z kszta\u0142t\u00f3w owocowo-warzywnych. W kilkuosobowym projekcie Matching Components<\/em>, w kt\u00f3rym Cezary Duchnowski gra\u0142 na nietypowym instrumencie stworzonym z rozwalonego pianinka i zaopatrzonym w elektronik\u0119, Marcin Rupoci\u0144ski podobnie, a Cezary Konrad na perkusji, w obrazie stworzonym przez Laur\u0119 Adel i Maj\u0119 Woli\u0144sk\u0105 r\u00f3wnie\u017c dominowa\u0142y wci\u0105\u017c przekszta\u0142cane formy ro\u015blinne. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, stwierdzi\u0142am po raz kolejny, \u017ce jestem odbiorczyni\u0105 nietypow\u0105, poniewa\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 publiczno\u015bci odwraca\u0142a si\u0119 raczej za wyst\u0119puj\u0105cymi lud\u017ami – performerkami czy perkusist\u0105 i zdarza\u0142y si\u0119 momenty, kiedy ja jedna by\u0142am odwr\u00f3cona w drug\u0105 stron\u0119, bo fascynowa\u0142o mnie raczej to, co dzieje si\u0119 na ekranie. Pewnie to ogl\u0105danie si\u0119 za lud\u017ami jest bardziej naturalne, jak znam \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n Natomiast nikt ju\u017c nigdzie si\u0119 nie odwraca\u0142 przy ostatniej z trzech g\u0142\u00f3wnych produkcji autorstwa kompozytora Macieja Michalaka i odpowiedzialnego za wideo artysty o pseudonimie radzikows (Bartosza Radzikowskiego). By\u0107 mo\u017ce dlatego, \u017ce nie by\u0142o tam \u017cadnego ludzkiego wykonawcy (poza tymi, kt\u00f3rzy siedzieli z ty\u0142u za laptopami), ale te\u017c dlatego, \u017ce by\u0142o to piekielnie wci\u0105gaj\u0105ce. Piekielnie, bo odbiera\u0142o si\u0119 to jak uchylenie wr\u00f3t piek\u0142a. Zw\u0142aszcza pod koniec, przy wielkim crescendo i przyspieszeniu d\u017awi\u0119ku oraz coraz bardziej migaj\u0105cej czerwieni i czerni, owo piekielne wra\u017cenie mia\u0142o wr\u0119cz brutalny charakter. I rzeczywi\u015bcie trzeba by\u0142o si\u0119 z tego wynurzy\u0107. Ale do czego?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wydarzenie, kt\u00f3re mia\u0142o dzi\u015b miejsce w Centrum Rozwoju Przemys\u0142\u00f3w Kreatywnych na Mi\u0144skiej, nie musia\u0142o, ale mog\u0142o by\u0107 tak odebrane. Nawet kompozycja ca\u0142o\u015bci na to by wskazywa\u0142a.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11445"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11445"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11445\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11446,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11445\/revisions\/11446"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11445"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11445"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11445"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}