Czy kompozytorzy „warszawskojesienni” potrafi\u0105 pisa\u0107 piosenki? Sami bardzo chcieli si\u0119 o tym przekona\u0107 i wynik\u0142 z tego koncert zespo\u0142u Ha\u0144ba! w TR Warszawa.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Artur Zagajewski, kompozytor i cz\u0142onek komisji programowej Warszawskiej Jesieni, kt\u00f3ry by\u0142 inicjatorem tej akcji, sam przyszed\u0142 ze \u015bwiata rockowego i chcia\u0142 udowodni\u0107, \u017ce cho\u0107 pisanie piosenek jest traktowane przez „powa\u017ckowc\u00f3w” jako wstydliwe zaj\u0119cie uboczne, to wcale nie musi tak by\u0107. Czy przekona\u0142, \u017ce tak nie jest – chyba raczej da\u0142 kolegom narz\u0119dzie do sprawdzenia si\u0119 w nim. On sam sprawia\u0142 wra\u017cenie, jakby wr\u00f3ci\u0142 do swojego muzycznego domu (siedzia\u0142am za nim i widzia\u0142am, jak si\u0119 anga\u017cowa\u0142 emocjonalnie), tym bardziej zreszt\u0105, \u017ce w Ha\u0144bie! \u015bpiewa i gra na banjo jego rodzony brat.<\/p>\n\n\n\n
My\u015bl\u0119 zreszt\u0105, \u017ce zesp\u00f3\u0142 m\u00f3g\u0142by ten zestaw piosenek (je\u015bli dziesi\u0105tka w sumie kompozytor\u00f3w si\u0119 na to zgodzi) sprzedawa\u0107 dalej jako program warszawski, a takie nowe spojrzenia na nasz\u0105 stolic\u0119 s\u0105 zawsze dobrze przyjmowane, je\u015bli przypomnimy sobie cho\u0107by projekt Nowa Warszawa<\/em> Stanis\u0142awy Celi\u0144skiej, Bartka W\u0105sika i Royal String Quartet. Teksty Grzegorza Uzda\u0144skiego m\u00f3wi\u0105 o wczesnym warszawskim poranku, kiedy to jedni ledwo si\u0119 obudziwszy jad\u0105 do pracy i wszystko im si\u0119 wydaje paskudne, inni wracaj\u0105 w stanie wskazuj\u0105cym na spo\u017cycie, jeszcze inni cierpi\u0105 na bezsenno\u015b\u0107. To Warszawa nie ze s\u0142odkich socrealistycznych piosenek (cho\u0107 dla kt\u00f3rego ze starych warszawiak\u00f3w s\u0142uchanie ich nie jest guilty pleasure<\/em>?), tylko bardziej, powiedzmy, z powie\u015bci \u017bulczyka.<\/p>\n\n\n\n Do tego trzeba jeszcze do\u0142o\u017cy\u0107 specyficzne emploi zespo\u0142u Ha\u0144ba!, operuj\u0105cego postpunkowym j\u0119zykiem w sk\u0142adzie przedwojennej kapeli podw\u00f3rkowej. W sumie wi\u0119c by\u0142o to raczej sprawdzenie, kt\u00f3rzy kompozytorzy dobrze si\u0119 czuj\u0105 w tej estetyce, ni\u017c czy umiej\u0105 pisa\u0107 piosenki. No, ale takie by\u0142o zadanie. Niekt\u00f3rzy poczuli tego bluesa na tyle dobrze, \u017ce przewrotnie potraktowali teksty, jak np. Katarzyna Dziewi\u0105tkowska (piosenka nie jest jej te\u017c obca, taka<\/a>, ale te\u017c taka stylistyka<\/a>), kt\u00f3ra troch\u0119 ckliwy obrazek tatusia obudzonego zbyt wcze\u015bnie przez niemowlaka prze\u0142amuje punkowym wrzaskiem, jakby tatu\u015b mia\u0142 za chwil\u0119 tego dzidziusia zamordowa\u0107. W sumie Warszawa o \u015bwitaniu wydaje si\u0119 po tych piosenkach upiorna, ale tak w\u0142a\u015bnie mia\u0142o by\u0107.<\/p>\n\n\n\n Oczywi\u015bcie dla niekt\u00f3rych z reszty te\u017c to nie by\u0142a pierwszyzna; najbardziej zaawansowany sta\u017cem jest w tej grupie kompozytor\u00f3w Krzysztof Knittel, i nie my\u015bl\u0119 tu o pami\u0119tnym „koncert, koncert, koncert jesienny na dwa \u015bwierszcze…<\/a>„, ale czasach zespo\u0142u Go-Go Beuys<\/a>, czyli latach 80. W\u0142a\u015bciwie jego piosenka by\u0142a w podobnej stylistyce, co nie oznacza, \u017ce by\u0142a retro, lecz raczej \u017ce w gruncie rzeczy niewiele si\u0119 zmienia, je\u015bli przypomnimy cho\u0107by to<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Wcze\u015bniej tego wieczoru na UMFC wyst\u0105pi\u0142 zas\u0142u\u017cony holenderski zesp\u00f3\u0142 Orkest De Ereprijs, kt\u00f3ry w tym roku ko\u0144czy – pomy\u015ble\u0107! – 45 lat. Fakt, ja sama pami\u0119tam ten parabigbandowy sk\u0142ad, tak dobrze rymuj\u0105cy si\u0119 z \u00f3wczesn\u0105 muzyk\u0105 holendersk\u0105, jeszcze z lat 80.; przyje\u017cd\u017ca\u0142 zreszt\u0105 nieraz na Jesie\u0144 – teraz pierwszy raz pojawi\u0142 si\u0119 tu bez swojego za\u0142o\u017cyciela i wieloletniego szefa Wima Boermana, kt\u00f3ry przekaza\u0142 ju\u017c pa\u0142eczk\u0119 m\u0142odszym (w zespole pozosta\u0142o jeszcze par\u0119 os\u00f3b ze starszej generacji, ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 jest ju\u017c odm\u0142odzona). Szefow\u0105 artystyczn\u0105 jest obecnie Aspasia Nasopoulou, a g\u0142\u00f3wnym dyrygentem od trzech lat – Gregory Charette, kt\u00f3ry poprowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 i na tym koncercie (kiedy\u015b grali bez dyrygenta).<\/p>\n\n\n\n Koncert by\u0142 bardzo zr\u00f3\u017cnicowany, ale \u0142\u0105czy\u0142o go jedno: udzia\u0142 we wszystkich (siedmiu!) utworach rewelacyjnego perkusisty Konstantyna Napolowa, Ukrai\u0144ca z Kijowa, ale osiad\u0142ego ju\u017c od dawna w Holandii. Jest on z tych, kt\u00f3rych a\u017c przyjemnie obserwowa\u0107, jak pa\u0142eczki mu same w r\u0119kach migaj\u0105, a kondycj\u0119 ma do pozazdroszczenia. Co do samej muzyki, by\u0142a ona r\u00f3\u017cnej jako\u015bci i w r\u00f3\u017cnych stylach, np. po egzotycznym Boca ariba<\/em> Martina Francisca Mayo, kt\u00f3ry nawi\u0105zywa\u0142 zar\u00f3wno do opowiadania Cort\u00e1zara Noc\u0105, twarz\u0105 ku niebu<\/em>, jak do rytua\u0142\u00f3w swojej rodzinnej Wenezueli – minimalistyczny Chazer<\/em> Petera Adriaansza; obok barwnego utworu na pe\u0142ny zesp\u00f3\u0142 Tansy Davies – solo perkusyjne Alice Yeung i duet saksofonowo-perkusyjny Mateusza Ryczka. Niestety muzycy mieli do\u015b\u0107 niefrasobliwy stosunek do czasu, komponuj\u0105c program trwaj\u0105cy dwie i p\u00f3\u0142 godziny; osobi\u015bcie wysz\u0142am przed ko\u0144cem ostatniego utworu, efektownego zreszt\u0105, ale d\u0142ugiego Master and Servant <\/em>Moritza Eggerta (podobno kr\u00f3tko przed ko\u0144cem), \u017ceby zd\u0105\u017cy\u0107 na piosenki do TR.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Czy kompozytorzy „warszawskojesienni” potrafi\u0105 pisa\u0107 piosenki? Sami bardzo chcieli si\u0119 o tym przekona\u0107 i wynik\u0142 z tego koncert zespo\u0142u Ha\u0144ba! w TR Warszawa.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11449"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11449"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11449\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11454,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11449\/revisions\/11454"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11449"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11449"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11449"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}