Kwartet<\/em> Ravela. To by\u0142o cudowne, po prostu g\u0142askanie po uszach. Instrumenty, kt\u00f3re s\u0105 opisane pod linkiem, rzeczywi\u015bcie brzmi\u0105 wspaniale.<\/p>\n\n\n\nWreszcie Les Musiciens de Saint-Julien – sama nie wiem, jak w\u0142a\u015bciwie nazwa\u0107 ten zesp\u00f3\u0142, bo \u0142\u0105czy w spos\u00f3b nieortodoksyjny muzyk\u0119 ludow\u0105 z dawn\u0105, tym razem – z Telemannem (st\u0105d tytu\u0142 koncertu Dzikie pi\u0119kno<\/em> – takiego zwrotu u\u017cy\u0142 komentuj\u0105c muzyk\u0119 naszego regionu). W sk\u0142adzie: dwoje skrzypiec, wiolonczela, cymba\u0142y, perkusja (g\u0142\u00f3wnie b\u0119benki) i mn\u00f3stwo ma\u0142ych flecik\u00f3w i dud, na kt\u00f3rych gra\u0142 szef zespo\u0142u Fran\u00e7ois Lazarevitch. Pie\u015bni ze S\u0142owacji, W\u0119gier, Rumunii i Kurpi\u00f3w \u015bpiewa\u0142a wiolonczelistka. Og\u00f3lnie by\u0142 to repertuar z najnowszej p\u0142yty zespo\u0142u (Alpha) o takim w\u0142a\u015bnie tytule – Beaut\u00e9 barbare<\/em>. Pomy\u015bla\u0142am, \u017ce has\u0142o Warszawskiej Jesieni, „przenikania”, pasowa\u0142oby do tego, co uprawiaj\u0105 – nie jest to czyste w \u017cadnym gatunku, ale pe\u0142ne temperamentu i wdzi\u0119ku.<\/p>\n\n\n\nNa finale Warszawskiej Jesieni przenikania odbywa\u0142y si\u0119 w zakresie sk\u0142adu instrumentalnego, a tak\u017ce gatunk\u00f3w. Trzy zespo\u0142y – proMODERN, Chopin University Big Band i orkiestra Filharmonii Narodowej, najpierw wyst\u0105pi\u0142y osobno, by po przerwie spotka\u0107 si\u0119 w TRIO<\/em> Simona Steena-Andersena. Wokalne Vocerio<\/em> argenty\u0144skiej kompozytorki Agustiny Crespo by\u0142o ruchliw\u0105 magm\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105, bez tekstu (zesp\u00f3\u0142 prowadzi\u0142 Andrzej Borzym jr.). Bigbandowcy dali now\u0105 interpretacj\u0119 Actions<\/em> Krzysztofa Pendereckiego z 1971 r., utworu powsta\u0142ego na festiwal w Donaueschingen, przeznaczonego dla muzyk\u00f3w graj\u0105cych free jazz. Troch\u0119 rozumiem, dlaczego kompozytor nie chcia\u0142 p\u00f3\u017aniej wraca\u0107 do tego – niewiele tam z niego si\u0119 czuje, g\u0142\u00f3wnie form\u0119, ale muzyczna zawarto\u015b\u0107 to te\u017c nie do ko\u0144ca jazz. Przenikanie, a raczej pr\u00f3ba przenikania. Orkiestrowe Beatles(s)<\/em> Paw\u0142a Hendricha to r\u00f3wnie\u017c przyk\u0142ad przenikania tak skutecznego, \u017ce trudno zauwa\u017cy\u0107, co w\u0142a\u015bciwie si\u0119 przenika: kompozytor opar\u0142 pono\u0107 dzie\u0142o na cytatach z Beatles\u00f3w, ale nijak nie dawa\u0142y si\u0119 rozpozna\u0107 w tej kolorowej tkance.<\/p>\n\n\n\nSimon Steen-Andersen to kompozytor modny zw\u0142aszcza w\u015br\u00f3d naszych m\u0142odych – ju\u017c wielu z nich studiowa\u0142o u niego w Aarhus. Jego utwory s\u0105 pe\u0142ne b\u0142yskotliwo\u015bci i dowcipu, ale czasem wr\u0119cz nimi prze\u0142adowane, i tak by\u0142o r\u00f3wnie\u017c tym razem. Przenikanie odbywa\u0142o si\u0119 tu na kilku planach: zespo\u0142\u00f3w, czasu, d\u017awi\u0119ku z film\u00f3w z d\u017awi\u0119kiem naturalnym. Na ekranie nad scen\u0105 ogl\u0105dali\u015bmy – i s\u0142uchali\u015bmy, jak wchodzi w dialog z \u017cywymi muzykami – kunsztowny monta\u017c nagra\u0144 archiwalnych pozyskanych z SWR (to te\u017c utw\u00f3r dla Donaueschingen). Obecni s\u0105 w nim wybitni dyrygenci, jak Celibidache, Haitink, Boulez czy Kleiber, a muzyka jest poci\u0119ta na kawa\u0142ki, czasem rozpoznawalne, czasem nie; powtarzaj\u0105 si\u0119 te\u017c fragmenty wypowiedzi muzyk\u00f3w – niemal puent\u0105 jest zdanie wypowiedziane przez Pendereckiego: „My\u015bl\u0119, \u017ce ludzie maj\u0105 ju\u017c do\u015b\u0107 Nowej Muzyki. Z\u0142ote czasy ju\u017c min\u0119\u0142y niestety”. Wszystko razem budzi\u0142o weso\u0142o\u015b\u0107, ale jak dla mnie ko\u0144czy\u0142o si\u0119 par\u0119 razy. I tylko mo\u017cna by\u0142o si\u0119 zastanawia\u0107: ile\u017c pracy trzeba by\u0142o wykona\u0107? I w monta\u017cu, i w samej koncepcji, bo przecie\u017c trzeba ten ogrom ma\u0142ych kawa\u0142k\u00f3w u\u0142o\u017cy\u0107. Ci\u0119\u017cki bywa \u017cywot kompozytora. Ale trzeba powiedzie\u0107, \u017ce zako\u0144czenie Jesieni w tym roku zn\u00f3w by\u0142o efektowne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
To naprawd\u0119 od\u015bwie\u017caj\u0105ce kursowa\u0107 mi\u0119dzy dwoma festiwalami, kt\u00f3re s\u0105 tak od siebie r\u00f3\u017cne. Robi\u0119 to od kilku lat co roku, robi\u0142am i teraz.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11459"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11459"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11459\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11460,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11459\/revisions\/11460"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11459"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11459"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11459"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}