Kolejny (ale nie ostatni) koncert jubileuszowy Paw\u0142a Szyma\u0144skiego, prawykonanie nowego utworu Qby Janickiego, a na koniec prawykonanie nowego dzie\u0142a Aleksandra Nowaka i Marcina Wichy.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W przeciwie\u0144stwie do zesz\u0142orocznego koncertu urodzinowego Zygmunta Krauzego<\/a> na tym po\u015bwi\u0119conym muzyce Paw\u0142a Szyma\u0144skiego prawykona\u0144 nie by\u0142o, ale nie szkodzi. Ka\u017cde wykonanie tej muzyki jest wydarzeniem, zw\u0142aszcza z udzia\u0142em takich wykonawc\u00f3w jak AUKSO i Piotr Sa\u0142ajczyk, kt\u00f3ry wyst\u0105pi\u0142 jako wsp\u00f3\u0142wykonawca w utworze Quasi una sinfonietta<\/em> (1990), a potem zagra\u0142 solo Singletrack<\/em> (2005). Na koniec zabrzmia\u0142o Simple Music<\/em>, oczywi\u015bcie z Magdalen\u0105 Bojanowicz jako solistk\u0105, i musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce to by\u0142o najlepsze wykonanie, jakie s\u0142ysza\u0142am, i chyba na sto procent, a wiadomo, \u017ce to nie\u0142atwe do osi\u0105gni\u0119cia<\/a>. Marek Mo\u015b jako perfekcjonista postanowi\u0142, \u017ce b\u0119d\u0105 grali „z klikiem”, \u017ceby wszystko wysz\u0142o jak najr\u00f3wniej, i to si\u0119 uda\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Dobrze, \u017ce kompozytor zosta\u0142 sportretowany utworami z trzech r\u00f3\u017cnych okres\u00f3w. Najbardziej przyst\u0119pny – i, jak dla mnie najbardziej przejmuj\u0105cy – jest pierwszy z nich, b\u0119d\u0105cy gr\u0105 z mozartowskimi zwrotami; mo\u017ce dlatego, \u017ce kocham Mozarta? Na spotkaniu przedkoncertowym kompozytor zapytany o to, czy zgadza si\u0119 ze s\u0142owami Mauricia Kagla „nie wszyscy kompozytorzy wierz\u0105 w Boga, ale wszyscy wierz\u0105 w Bacha”, potwierdzi\u0142 to (u\u017cywaj\u0105c przy tym pi\u0119knego i adekwatnego zwrotu „metafizyka kombinatoryki”), dodaj\u0105c, \u017ce ciekaw by\u0142by, co napisa\u0142by taki geniusz jak Mozart w czasach, gdy polifonia by\u0142a bardziej ceniona (bo przecie\u017c wiemy, \u017ce mia\u0142 te\u017c talent do kontrapunktu). Mnie Mozart wzrusza inaczej i mo\u017ce nawet bardziej ni\u017c Bach i pewnie dlatego mam szczeg\u00f3ln\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107 do Quasi una sinfonietta<\/em>, tym bardziej, \u017ce i mrok wy\u0142aniaj\u0105cy si\u0119 spod tych mozartowskich zwrot\u00f3w chwyta za gard\u0142o. Kolejne utwory raczej podziwiam ni\u017c si\u0119 nimi wzruszam; o Singletrack<\/em> mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 bardzo uczenie<\/a>, ja tylko dodam, \u017ce w moich uszach wi\u0119cej ni\u017c dzwon\u00f3w jest tu gamelanu. Ale mo\u017ce to przypadek.<\/p>\n\n\n\n Qba Janicki, zwi\u0105zany rodzinnie z yassem (jego ojciec prowadzi bydgoski klub M\u00f3zg), stworzy\u0142 dzie\u0142o zupe\u0142nie niejazzowe. Jest on perkusist\u0105 nietypowym, u\u017cywaj\u0105cym zaprojektowanej przez siebie „deski d\u017awi\u0119k\u00f3w”, \u0142\u0105cz\u0105cej elementy mechaniczne z elektroakustyk\u0105. Do nowego utworu Bionic Environments<\/em> u\u017cy\u0142 r\u00f3wnie\u017c, poza orkiestr\u0105 (kt\u00f3ra w tym zestawie by\u0142a najbardziej dyskretna), wokalistki chi\u0144sko-ameryka\u0144skiej Audrey Chen – nie by\u0142 to zreszt\u0105 wokal, tylko r\u00f3\u017cnego rodzaju odg\u0142osy zmodyfikowane elektronicznie. Ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a interesuj\u0105ca, cho\u0107 r\u00f3wnie\u017c do\u015b\u0107 ch\u0142odna, ale sama ko\u0144c\u00f3wka rzeczywi\u015bcie zabrzmia\u0142a adekwatnie do tytu\u0142u.<\/p>\n\n\n\n Utworowi Febra arktyczna<\/em> Aleksander Nowak da\u0142 podtytu\u0142 comedia harmonica<\/em> (w\u0142a\u015bciwie po w\u0142osku powinno by\u0107 commedia armonica<\/em>), co oznacza komedi\u0119 madryga\u0142ow\u0105, gatunek po\u015bredni mi\u0119dzy madryga\u0142em a wczesn\u0105 oper\u0105, kt\u00f3ry uprawiali m.in. Orazio Vecchi i Adriano Banchieri. Dlaczego? Bo po pierwsze jest to komedia, a w\u0142a\u015bciwie tragikomedia, ale z happy endem (jak uj\u0119tym, nie b\u0119d\u0119 spoilowa\u0107), a po drugie bierze w nim udzia\u0142 sze\u015bciu \u015bpiewak\u00f3w (wyst\u0105pili cz\u0142onkowie Capelli Cracoviensis). Dwaj kontratenorzy pe\u0142ni\u0105 funkcj\u0119 narratora; pocz\u0105tkowo m\u00f3wi\u0105cego w imieniu bezludnej wyspy, na kt\u00f3rej dw\u00f3ch du\u0144skich rozbitk\u00f3w Ejnar Mikkelsen<\/a> i Iver Iversen sp\u0119dzili dwa lata – co przypomina troch\u0119 Dracha<\/em>. Rozbitk\u00f3w graj\u0105 tenor i baryton, drugi tenor i drugi baryton to narrator uzupe\u0142niaj\u0105cy, a ponadto zdarza si\u0119, \u017ce \u015bpiewaj\u0105 wszyscy razem.<\/p>\n\n\n\n Sk\u0105d ten temat? Marcin Wicha stwierdzi\u0142 w rozmowie z Alkiem Nowakiem, \u017ce interesuje go napisanie opowie\u015bci o Robinsonie, na co kompozytor powiedzia\u0142, \u017ce woli rejony arktyczne ni\u017c tropiki. Autor-librecista wygugla\u0142 wi\u0119c has\u0142o „Robinson P\u00f3\u0142nocy” i tak trafi\u0142 na t\u0119 histori\u0119 (tak przynajmniej twierdzi). A dlaczego tragikomedia? Bo cho\u0107 sytuacja by\u0142a tragiczna, to sposoby, na jakie rozbitkowie si\u0119 ratowali, by nie zwariowa\u0107 do reszty – rozmowy, cz\u0119sto absurdalne – budz\u0105 u\u015bmiech. A ponadto wszystko dobrze si\u0119 sko\u0144czy\u0142o, zostali uratowani. Muzycznie jest to utw\u00f3r du\u017co l\u017cejszy od np. trylogii \u015bl\u0105skiej napisanej ze Szczepanem Twardochem, cho\u0107 styl prowadzenia g\u0142os\u00f3w wokalnych jest tak charakterystyczny, \u017ce nie do pomylenia. A jego zestawienie z tekstem o niemal gazetowej poetyce (opis reporterski by\u0142 inspiracj\u0105) jest szczeg\u00f3lnie komiczne. Ca\u0142o\u015bci dope\u0142nia\u0142a znakomita warstwa wizualna stworzona, jak i podczas pozosta\u0142ych koncert\u00f3w, przez Natana Berkowicza.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kolejny (ale nie ostatni) koncert jubileuszowy Paw\u0142a Szyma\u0144skiego, prawykonanie nowego utworu Qby Janickiego, a na koniec prawykonanie nowego dzie\u0142a Aleksandra Nowaka i Marcina Wichy.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11475"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11475"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11475\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11476,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11475\/revisions\/11476"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11475"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11475"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11475"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}