{"id":11479,"date":"2024-10-13T16:42:26","date_gmt":"2024-10-13T14:42:26","guid":{"rendered":"https:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=11479"},"modified":"2024-10-13T16:42:26","modified_gmt":"2024-10-13T14:42:26","slug":"glos-i-madrosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2024\/10\/13\/glos-i-madrosc\/","title":{"rendered":"G\u0142os i m\u0105dro\u015b\u0107"},"content":{"rendered":"\n

W serii Opera PWM wyda\u0142 ostatnio wywiad-rzek\u0119 Agaty Kwieci\u0144skiej z Olg\u0105 Pasiecznik pt. Bez makija\u017cu<\/em>. Wiedzieli\u015bmy, jaka to fantastyczna \u015bpiewaczka, ale z tej rozmowy dowiadujemy si\u0119, jaka to niezwyk\u0142a osoba.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Na Wikipedii okre\u015blaj\u0105 j\u0105: „polska \u015bpiewaczka pochodzenia ukrai\u0144skiego mieszkaj\u0105ca w Polsce”. To nie jest \u015bcis\u0142e. Urodzi\u0142a si\u0119 i wychowa\u0142a w R\u00f3wnem, jej matka ma polskie pochodzenie i ca\u0142kiem nieukrai\u0144skie imi\u0119 Jadwiga, babcia Michalina ze strony mamy recytowa\u0142a z pami\u0119ci Mickiewicza i S\u0142owackiego (ale tak\u017ce Szewczenk\u0119 po ukrai\u0144sku), w domu obchodzi\u0142o si\u0119 i polskie, i ukrai\u0144skie \u015bwi\u0119ta, ale oboje rodzice czuj\u0105 si\u0119 jednak Ukrai\u0144cami i do dzi\u015b odm\u00f3wili ewakuacji, cho\u0107 to ju\u017c starsi pa\u0144stwo. Z drugiej strony Olga sp\u0119dzi\u0142a wi\u0119cej \u017cycia w Polsce ni\u017c w Ukrainie. Ale ukszta\u0142towa\u0142a si\u0119, uformowa\u0142a jako cz\u0142owiek tam; tu dope\u0142ni\u0142a wykszta\u0142cenia, mieszka i pracuje. Tak wi\u0119c nieprosta to sytuacja do okre\u015blenia. W Warszawie mieszka z ukrai\u0144skim m\u0119\u017cem Jurijem, kt\u00f3ry te\u017c tu pracuje, a ich syn Nazar jest uzdolnionym skrzypkiem<\/a> (obecnie studiuje w Brukseli) i przedstawia si\u0119 jako muzyk ukrai\u0144sko-polski. W domu m\u00f3wi\u0105 po ukrai\u0144sku.<\/p>\n\n\n\n

Wychowa\u0142a si\u0119 w naukowej rodzinie: jest c\u00f3rk\u0105 matematyczki i psychologa. Ciekawa jest jej opowie\u015b\u0107 o pierwszych dekadach \u017cycia. Nauczanie muzyki jest tam na wysokim poziomie. Pocz\u0105tkowo by\u0142a raczej pianistk\u0105 (p\u00f3\u017aniej zostawi\u0142a to zaj\u0119cie m\u0142odszej siostrze Natalii), interesowa\u0142a j\u0105 dyrygentura i re\u017cyseria, a nawet kompozycja. Ale Ukraina zawsze by\u0142a krajem roz\u015bpiewanym, \u015bpiewa si\u0119 tam przy r\u00f3\u017cnych okazjach \u017cyciowych. \u015apiewali te\u017c oczywi\u015bcie w ch\u00f3rach rodzice Olgi. Ona mia\u0142a zaj\u0119cia ze \u015bpiewu na studiach pedagogicznych, kt\u00f3re podj\u0119\u0142a w R\u00f3wnem, i od drugiego roku my\u015bla\u0142a o „zrobieniu z tym \u015bpiewem czego\u015b powa\u017cniejszego”, cho\u0107 w\u00f3wczas \u015bpiewa\u0142a raczej jazz i muzyk\u0119 rozrywkow\u0105. Po studiach przez rok by\u0142a asystentk\u0105 na uczelni, a\u017c zabra\u0142a si\u0119 za studia wokalne na serio.<\/p>\n\n\n\n

W 1991 r. by\u0142a w niespotykanej sytuacji: studiowa\u0142a na trzech uczelniach w dw\u00f3ch krajach. Do Lwowa przyj\u0119to j\u0105 na trzeci rok, do Kijowa na drugi, a do Warszawy – na pierwszy rok studi\u00f3w podyplomowych. Chcia\u0142a by\u0107 wsz\u0119dzie, ale nie da\u0142a rady. Zrezygnowa\u0142a w ko\u0144cu ze Lwowa, ale Kij\u00f3w sobie pozostawi\u0142a z powodu profesorki \u015bpiewu Eugenii Mirosznyczenko, a Warszaw\u0119 – ze wzgl\u0119du na prof. Alin\u0119 Bolechowsk\u0105 i prof. W\u0142adys\u0142awa K\u0142osiewicza. Z tym ostatnim zetkn\u0119\u0142a si\u0119, gdy przygotowywa\u0142a si\u0119 do Konkursu Bachowskiego i poprzez swoje kole\u017canki klawesynistki poprosi\u0142a go, by zechcia\u0142 j\u0105 przes\u0142ucha\u0107. Przes\u0142ucha\u0142 i wpad\u0142 w eufori\u0119. Ona te\u017c, poniewa\u017c odkry\u0142a, jak\u0105 wiedz\u0119 mo\u017ce jej przekaza\u0107. Zacz\u0119\u0142a chodzi\u0107 do niego na zaj\u0119cia jako wolny s\u0142uchacz. Na II roku (1993) on wr\u0119cz zaprowadzi\u0142 j\u0105 do Warszawskiej Opery Kameralnej, w kt\u00f3rej w\u0142a\u015bnie przygotowywa\u0142 Orfeusza<\/em> Monteverdiego, i zarz\u0105dzi\u0142, \u017ce ma w tym spektaklu za\u015bpiewa\u0107. Pami\u0119tam ten debiut (wyst\u0105pi\u0142a jako La Musica) i zaskoczenie, \u017ce nagle pojawi\u0142 si\u0119 w Polsce tak pi\u0119kny i stylowy g\u0142os. A przecie\u017c wcze\u015bniej, jak sama m\u00f3wi, nic prawie nie wiedzia\u0142a o wykonawstwie historycznym.<\/p>\n\n\n\n

Nie ma co dalej streszcza\u0107 tej historii, kt\u00f3r\u0105 znamy – nagrody na konkursach w \u201as-Hertogenbosch, Helsinkach i Brukseli, sukcesy na scenach polskich i \u015bwiatowych, wsp\u00f3\u0142praca z wybitnymi muzykami, ale przy tym wielka skromno\u015b\u0107 i samo\u015bwiadomo\u015b\u0107, umiej\u0119tno\u015b\u0107 dokonywania wybor\u00f3w. Olga Pasiecznik w tej ksi\u0105\u017cce o tym wszystkim opowiada, przekazuj\u0105c przy tym ogrom wa\u017cnych i pouczaj\u0105cych rzeczy o \u015bpiewie i w og\u00f3le o muzyce. Ale tak\u017ce o nauczaniu (g\u0142\u00f3wnie w Akademii Operowej przy TWON) – pedagogika jest jednym z jej powo\u0142a\u0144, jak sama twierdzi – i, w konsekwencji tego wszystkiego, o cz\u0142owiecze\u0144stwie. O tym ostatnim – r\u00f3wnie\u017c w kontek\u015bcie wojny; ostatni\u0105 rozmow\u0119 trzeba by\u0142o przeprowadzi\u0107 dopiero pod koniec 2023 r., poniewa\u017c po lutym 2022 r. artystka rzuci\u0142a si\u0119 w wir organizowania pomocy dla swojego kraju.<\/p>\n\n\n\n

Jest w tych opowie\u015bciach m\u0105dro\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 nie ka\u017cdy artysta, nawet wybitny, potrafi zwerbalizowa\u0107. To te\u017c sztuka. Dlatego warto przeczyta\u0107 t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119, a potem zn\u00f3w pos\u0142ucha\u0107 Olgi Pasiecznik.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W serii Opera PWM wyda\u0142 ostatnio wywiad-rzek\u0119 Agaty Kwieci\u0144skiej z Olg\u0105 Pasiecznik pt. Bez makija\u017cu. Wiedzieli\u015bmy, jaka to fantastyczna \u015bpiewaczka, ale z tej rozmowy dowiadujemy si\u0119, jaka to niezwyk\u0142a osoba.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11479"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11479"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11479\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11480,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11479\/revisions\/11480"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11479"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11479"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11479"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}