Actus Humanus Nativitas w tym roku zacz\u0105\u0142 si\u0119 z przytupem – zobaczymy, jak b\u0119dzie dalej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ciekawe nawiasem m\u00f3wi\u0105c, \u017ce w tej edycji du\u017co jest zespo\u0142\u00f3w polskich, dwa dni – czwartek i sobota – s\u0105 wy\u0142\u0105cznie polskie, a wy\u0142\u0105cznie \u015bwiatowy by\u0142 tylko dzie\u0144 inauguracyjny i b\u0119dzie – nie licz\u0105c imprezy towarzysz\u0105cej w po\u0142udnie (dalszy ci\u0105g urodzin Paw\u0142a Szyma\u0144skiego) – dzie\u0144 zamkni\u0119cia, czyli niedziela.<\/p>\n\n\n\n
Dzisiejsze popo\u0142udnie, nietypowo w Dworze Artusa, wype\u0142ni\u0142 wyst\u0119p m\u0142odych Francuz\u00f3w z zespo\u0142u pod ca\u0142kiem banaln\u0105 nazw\u0105 Le Consort. Muzycy wygl\u0105daj\u0105 w wi\u0119kszo\u015bci, jakby dopiero co wyszli ze szko\u0142y; w rzeczywisto\u015bci maj\u0105 ko\u0142o trzydziestki: za\u0142o\u017cyciel zespo\u0142u, skrzypek Th\u00e9otime Langlois de Swarte, ma 29, a Justin Taylor, klawesynista znany nam ju\u017c z Misteri\u00f3w Paschali\u00f3w (by\u0142 te\u017c w \u015awidnicy), ma 32. Tyle frajdy, luzu i m\u0142odzie\u0144czej energii wnie\u015bli, \u017ce a\u017c przyjemnie by\u0142o s\u0142ucha\u0107. Ale gwiazd\u0105 koncertu by\u0142a mezzosopranistka Ad\u00e8le Charvet, r\u00f3wnie\u017c m\u0142oda (31), ale ju\u017c z wieloma osi\u0105gni\u0119ciami. Ma pi\u0119kny g\u0142os o ciep\u0142ej barwie i bardzo jest sprawna, a poza tym ma niesamowit\u0105 kondycj\u0119 – nie oszcz\u0119dza\u0142a si\u0119, \u015bpiewa\u0142a po kilka arii pod rz\u0105d, i to w wi\u0119kszo\u015bci wirtuozowskich. Koncert po\u015bwi\u0119cony by\u0142 muzyce wystawianej w nieistniej\u0105cym ju\u017c weneckim Teatro Sant’Angelo, gdzie dzia\u0142a\u0142 Vivaldi – i to jego by\u0142o w programie najwi\u0119cej plus jeszcze par\u0119 du\u017co mniej znanych nazwisk: Michelangelo Gasparini, Giovanni Alberto Ristori, Fortunato Chelleri. Publiczno\u015b\u0107 by\u0142a zachwycona i wymusi\u0142a dwa bisy: Lascia qu’io pianga<\/em> i powt\u00f3rzona aria Gaspariniego.<\/p>\n\n\n\n Wieczorem, na w\u0142a\u015bciwej inauguracji festiwalu (bo z oficjalnym, ale nie sztywnym, otwarciem dokonanym przez prezydentk\u0119 Aleksandr\u0119 Dulkiewicz) Le Po\u00e8me Harmonique przedstawi\u0142 program z\u0142o\u017cony z hiszpa\u0144skich vilancicos<\/em> – przede wszystkim autorstwa Juana del Enciny, ale te\u017c anonimowe i paru jeszcze mniej znanych tw\u00f3rc\u00f3w. Du\u017co by\u0142o dowcipu i teatru (jak wiemy, teatr w muzyce jest bardzo wa\u017cny dla Vincenta Dumestre’a), ale i moment\u00f3w wyra\u017anie wzruszaj\u0105cych, bo by\u0142o te\u017c o mi\u0142o\u015bci i to nieszcz\u0119\u015bliwej. Z czterech solist\u00f3w \u015bpiewak\u00f3w kontratenor Fernando Escalona Melendez przyby\u0142 do Francji z Wenezueli, tenor za\u015b, Paco Garcia, wbrew nazwisku nie jest Hiszpanem, lecz Francuzem urodzonym w Reims. Gambista za\u015b, Lucas Peres, pochodzi z Brazylii, ale studiowa\u0142 we Francji, a z Dumestre’em wsp\u00f3\u0142pracuje nie tylko jako instrumentalista, ale te\u017c jako badacz. Znalaz\u0142a si\u0119 jedna Hiszpanka w tym sk\u0142adzie: graj\u0105ca na harfie barokowej (a w ko\u0144c\u00f3wce niespodziewanie tak\u017ce \u015bpiewaj\u0105ca Sara \u00c0gueda Mart\u00edn. I zn\u00f3w by\u0142 zachwyt, stojak i dwa bisy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Actus Humanus Nativitas w tym roku zacz\u0105\u0142 si\u0119 z przytupem – zobaczymy, jak b\u0119dzie dalej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11572"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11572"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11572\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11573,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11572\/revisions\/11573"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11572"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11572"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11572"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}