Po raz pierwszy zdarzy\u0142o si\u0119 na Actus Humanus, \u017ce na koncercie by\u0142 obecny autor wykonanego utworu. Co wi\u0119cej, w po\u0142udnie b\u0119dzie te\u017c prawykonanie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wieczorny koncert Arte dei Suonatori w Dworze Artusa by\u0142 przede wszystkim po\u015bwi\u0119cony dw\u00f3m sakso\u0144czykom, zwi\u0105zanym z dworem drezde\u0144skiego elektora, a zarazem kr\u00f3la Polski Augusta II Mocnego. Johann David Heinichen by\u0142 cenionym tw\u00f3rc\u0105 muzyki instrumentalnej i przez pewien czas kapelmistrzem dworskiej orkiestry. M\u0142odszy o kilkana\u015bcie lat Johann Adolph Hasse, znany przede wszystkim z obfitej tw\u00f3rczo\u015bci operowej, kierowa\u0142 kapel\u0105 i za Augusta II Mocnego, i za Augusta III Sasa. Obie cz\u0119\u015bci koncertu by\u0142y zbudowane w ten spos\u00f3b: najpierw po par\u0119 koncert\u00f3w instrumentalnych Heinichena, a na koniec motety Hassgo: bo\u017conarodzeniowy Quando Jesus est in corde<\/em> oraz Alma redemptoris Mater<\/em>. Solistami w koncertach byli traversistka Marta Gawlas i oboista francuski Gabriel Pidoux; w utworach, gdzie grali w duecie, traverso ze swoj\u0105 cich\u0105, nik\u0142\u0105 barw\u0105 by\u0142o skazane na przegran\u0105 z ostrym d\u017awi\u0119kiem oboju (kt\u00f3remu z kolei zdarza\u0142y si\u0119 kiksy). Motety \u015bpiewa\u0142a \u015bwietna mezzosopranistka Giuseppina Bridelli.<\/p>\n\n\n\n Niespodzianka nast\u0105pi\u0142a dopiero na pierwszy bis – kompozytor nic o tym nie wiedzia\u0142. Ot\u00f3\u017c zesp\u00f3\u0142 wykona\u0142 woln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 utworu o bardzo d\u0142ugim tytule: Concerto Con Duoi Violini E Violoncello di Concertino Obligati E Duoi Altri Violini, Viola E Basso di Concerto Grosso Del Sig`Szyma\u0144ski<\/em> (uff! mam nadziej\u0119, \u017ce nie przekr\u0119ci\u0142am). Utw\u00f3r pi\u0119kny, granie pi\u0119kne, po prostu barok, tylko jeszcze bardziej. Szkoda, \u017ce nie zagrano ca\u0142o\u015bci, ale nuty przysz\u0142y za p\u00f3\u017ano, \u017ceby m\u00f3c t\u0119 ca\u0142o\u015b\u0107 przygotowa\u0107. S\u0105 jednak zakusy, by j\u0105 nagra\u0107. Zobaczymy, trzymam kciuki.<\/p>\n\n\n\n By\u0142 i drugi bis – ostatnie Alleluia<\/em> z Quando Jesus est in corde<\/em>, \u017ceby i solistk\u0119 uczci\u0107. Za\u015bpiewa\u0142a nawet lepiej ni\u017c za pierwszym razem.<\/p>\n\n\n\n Po po\u0142udniu Anna Firlus w Ratuszu G\u0142\u00f3wnomiejskim gra\u0142a cykl sze\u015bciu sonat ko\u015bcielnych Johanna Kuhnaua (poprzednika Bacha na stanowisku u \u015bw. Tomasza w Lipsku). To muzyka programowa, a nawet ilustracyjna. Solistka wykonywa\u0142a j\u0105 na klawesynie i pozytywie, zwracaj\u0105c si\u0119 to do jednego, to do drugiego, co bardziej pasowa\u0142o. By\u0142o naprawd\u0119 \u015bwietnie, jednego tylko szkoda: \u017ce nikt nie odczytywa\u0142 wst\u0119pu ani komentarzy. Cho\u0107 muzyka jest sugestywna w swoich opisach czy to walki Dawida z Goliatem, czy chorego i zdrowiej\u0105cego Ezechiasza itp., to wydaje mi si\u0119, \u017ce powinno si\u0119 jednak to robi\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Po raz pierwszy zdarzy\u0142o si\u0119 na Actus Humanus, \u017ce na koncercie by\u0142 obecny autor wykonanego utworu. Co wi\u0119cej, w po\u0142udnie b\u0119dzie te\u017c prawykonanie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11574"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11574"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11574\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11575,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11574\/revisions\/11575"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11574"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11574"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11574"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}