To by\u0142 ju\u017c ostatni z koncert\u00f3w \u015bwi\u0119tuj\u0105cych 40 lat od powstania Sinfonii Varsovii pod patronatem Yehudi Menuhina.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Mia\u0142o to sens, \u017ce w\u0142a\u015bnie Daniel Hope wyst\u0105pi\u0142 z SV na koniec jubileuszowego roku – z powodu jego zwi\u0105zk\u00f3w z Menuhinem. Jego matka pracowa\u0142a jako asystentka Sir Yehudiego, a on uczy\u0142 si\u0119 gry na skrzypcach w jego szkole. Urodzi\u0142 si\u0119 co prawda w RPA, ale rodzice wyjechali z nim do Londynu, gdy mia\u0142 p\u00f3\u0142 roczku. Jest krzy\u017c\u00f3wk\u0105 irlandzko-\u017cydowsko-niemieck\u0105 (dziadkowie jego matki uciekli z Berlina). By\u0142 ostatnim skrzypkiem Beaux Arts Trio i z nim jeszcze by\u0142 w Polsce w ramach ostatniego tournee zespo\u0142u, a potem rozwin\u0105\u0142 karier\u0119 solow\u0105 i bywa\u0142 u nas tak\u017ce jako solista, np. da\u0142 swego czasu taki recital<\/a>. Zwr\u00f3cili\u015bmy dzi\u015b uwag\u0119 na pi\u0119kne brzmienie jego skrzypiec; w\u0142a\u015bnie wyczyta\u0142am, \u017ce gra na guarnerim ex-Lipi\u0144ski, wi\u0119c nic dziwnego.<\/p>\n\n\n\n Z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105 spotyka\u0142 si\u0119 ju\u017c nieraz, ale jak dot\u0105d za granic\u0105; po raz pierwszy zagrali razem w Polsce, po raz pierwszy te\u017c, jak powiedzia\u0142, wyst\u0105pi\u0142 w sali Opery Narodowej. Prowadzi\u0142 orkiestr\u0119 od pulpitu koncertmistrza z wyj\u0105tkiem dw\u00f3ch koncert\u00f3w skrzypcowych. Co wi\u0119cej, kaza\u0142 muzykom sta\u0107 (z wyj\u0105tkiem oczywi\u015bcie wiolonczel i kontrabas\u00f3w). Mia\u0142 o tyle racj\u0119, \u017ce stanie jest mobilizuj\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n Program rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 wedle zasady hitchcockowskiej: od Orawy<\/em> Kilara, zagranej „od ucha”; publiczno\u015b\u0107 nie wytrzyma\u0142a i zacz\u0119\u0142a bi\u0107 brawo przed ko\u0144cem. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c nie wiem, kto to dzi\u015b przyszed\u0142 (sala by\u0142a pe\u0142na), ale mi\u0119dzy prawie wszystkimi cz\u0119\u015bciami symfonii w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu te\u017c by\u0142y brawa. To jest chyba nieuleczalne.<\/p>\n\n\n\n Koncert skrzypcowy<\/em> Andrzeja Panufnika (Camilla Panufnik tradycyjnie przylecia\u0142a na wykonanie utworu m\u0119\u017ca) zosta\u0142 wybrany, poniewa\u017c powsta\u0142 na zam\u00f3wienie Menuhina. Hope zrobi\u0142 tam, zw\u0142aszcza w I cz\u0119\u015bci, ciekaw\u0105 rzecz: imitowa\u0142 barw\u0105 fujark\u0119, \u0142adnie mu to wysz\u0142o. Potem bardzo liryczna II cz\u0119\u015b\u0107 i w finale oberek z przytupem. Natomiast mniej by\u0142am zadowolona z Concertina<\/em> op. 42 Wajnberga – \u015bwietnie, \u017ce je wybra\u0142, i naprawd\u0119 si\u0119 stara\u0142, ale chyba nie do ko\u0144ca je czuje. To utw\u00f3r z 1948 r., jeszcze z tych uwodz\u0105cych pi\u0119knymi, a nietuzinkowymi melodiami, ale te melodie uwodz\u0105 same w sobie i nie trzeba si\u0119 jeszcze dodatkowo wdzi\u0119czy\u0107 graj\u0105c je, a takie niestety odnosi\u0142am wra\u017cenie. Bo ta uwodzicielsko\u015b\u0107 jest jak gra na flecie szczuro\u0142apa z Hameln: przynosi pewien trans. Ta muzyka potem nie chce si\u0119 od cz\u0142owieka odczepi\u0107.<\/p>\n\n\n\n No, chyba \u017ce nast\u0119pnym utworem jest Jowiszowa<\/em>. Hope poprowadzi\u0142 j\u0105 z wielk\u0105 energi\u0105, zw\u0142aszcza dwie ostatnie cz\u0119\u015bci, kt\u00f3rym nada\u0142 bardzo szybkie tempa, ale orkiestra si\u0119 wyrobi\u0142a – my\u015bl\u0119, \u017ce to jeden z takich utwor\u00f3w, kt\u00f3re muzycy byliby w stanie zagra\u0107 obudzeni w nocy. Tak si\u0119 zawsze zastanawiam s\u0142uchaj\u0105c tego wielkiego fina\u0142u: c\u00f3\u017c m\u00f3g\u0142by jeszcze skomponowa\u0107 Mozart, gdyby nie umar\u0142 – przecie\u017c to najgenialniejsza rzecz na \u015bwiecie, a przy tym wyraz mocy. Mia\u0142 dopiero 35 lat! Do czego m\u00f3g\u0142by doj\u015b\u0107? Ju\u017c tego si\u0119 nie dowiemy. Hope post\u0105pi\u0142 jedynie s\u0142usznie: kiedy publiczno\u015b\u0107 domaga\u0142a si\u0119 bisu, po prostu powt\u00f3rzy\u0142 fina\u0142. Bo co po tym jeszcze mo\u017cna zagra\u0107?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To by\u0142 ju\u017c ostatni z koncert\u00f3w \u015bwi\u0119tuj\u0105cych 40 lat od powstania Sinfonii Varsovii pod patronatem Yehudi Menuhina.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11580"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11580"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11580\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11581,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11580\/revisions\/11581"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11580"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11580"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11580"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}