{"id":11587,"date":"2024-12-13T23:44:58","date_gmt":"2024-12-13T22:44:58","guid":{"rendered":"https:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=11587"},"modified":"2024-12-13T23:44:58","modified_gmt":"2024-12-13T22:44:58","slug":"kaszubski-eksperyment","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2024\/12\/13\/kaszubski-eksperyment\/","title":{"rendered":"Kaszubski eksperyment"},"content":{"rendered":"\n

Na pocz\u0105tku trzeba powiedzie\u0107, \u017ce opis na stronie Opery Narodowej<\/a> jest troch\u0119 myl\u0105cy. Spektakl W\u00f2l\u00f4 B\u00f2sk\u00f4<\/em> nie jest „inscenizowanym cyklem pie\u015bni kaszubskich”. Tzn. jest, ale tylko w sferze tekstu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Sk\u0105d pomys\u0142? Dyrektor Waldemar D\u0105browski opowiedzia\u0142 po przedstawieniu, \u017ce trzy lata temu przyszed\u0142 do niego z tym baryton Damian Wilma, swego czasu uczestnik Akademii Operowej. W\u0142a\u015bnie doktoryzowa\u0142 si\u0119 na uczelni pozna\u0144skiej (a wcze\u015bniej studiowa\u0142 w Bydgoszczy) z pie\u015bni kaszubskich. Pochodzi z tego regionu i propaguje jego kultur\u0119. Pomys\u0142 na taki spektakl mia\u0142 ju\u017c wcze\u015bniej i wybra\u0142 konkretne pie\u015bni. Ostatecznie razem z re\u017cyserem Jaros\u0142awem Kilianem u\u0142o\u017cyli z nich opowie\u015b\u0107 o nieszcz\u0119\u015bliwej mi\u0142o\u015bci, a muzyk\u0119, ca\u0142kiem now\u0105, napisa\u0142 \u0141ukasz Godyla, kompozytor, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c studiowa\u0142 w Bydgoszczy, ale jest Wielkopolaninem. Mo\u017ce i schowa\u0142 w swojej muzyce jakie\u015b kaszubskie melodie, ale nie da si\u0119 tego powiedzie\u0107 na pewno – nie s\u0142ycha\u0107 ich. Zesp\u00f3\u0142 sk\u0142ada si\u0119 z dwojga pianist\u00f3w i dwojga perkusist\u00f3w; uderzaj\u0105ca jest szczeg\u00f3lnie obecno\u015b\u0107 instrument\u00f3w imituj\u0105cych szum morza. Morze – najwa\u017cniejsza sprawa w kaszubskim \u015bwiecie (par\u0119 razy pojawia si\u0119 kaszubski odpowiednik polskiej piosenki: Hej, \u017cegluj\u017ce, \u017ceglarzu, ca\u0142\u0105 nock\u0119 po morzu<\/em>).<\/p>\n\n\n\n

J\u0119zyk kaszubski rozbrzmiewa przez ca\u0142y czas (a nad scen\u0105 wy\u015bwietlane s\u0105 napisy i po polsku, i po kaszubsku) – w \u015bpiewie Damiana Wilmy oraz w opowie\u015bci snutej przez Danut\u0119 Stenk\u0119 – te\u017c Kaszubk\u0119. Zw\u0142aszcza jej rola sprawia niesamowite wra\u017cenie. Ubrana w pi\u0119kny, ciemny str\u00f3j ludowy, wystylizowana jest na babk\u0119-bajark\u0119 opowiadaj\u0105c\u0105 historie, a w ostatnich scenach jest „z\u0142\u0105 mam\u0105”, kt\u00f3ra nie chce doprowadzi\u0107 do po\u0142\u0105czenia si\u0119 m\u0142odych zakochanych Hanuszki i Ja\u015bka. Damian Wilma jest owym Ja\u015bkiem, natomiast dziewczyna to rola niema w wykonaniu tancerki, kt\u00f3rej towarzyszy te\u017c tancerz – choreografi\u0119 opracowa\u0142a Anna Hop. Pi\u0119kn\u0105, oszcz\u0119dn\u0105, ale oczywist\u0105 scenografi\u0119 (pomost-molo, wydmy ze stercz\u0105cymi patykami) zrobi\u0142a Izabela Che\u0142kowska.<\/p>\n\n\n\n

Eksperyment wi\u0119c w sumie ciekawy. B\u0119dzie jeszcze grany – w grudniu dwa razy, potem w lutym.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na pocz\u0105tku trzeba powiedzie\u0107, \u017ce opis na stronie Opery Narodowej jest troch\u0119 myl\u0105cy. Spektakl W\u00f2l\u00f4 B\u00f2sk\u00f4 nie jest „inscenizowanym cyklem pie\u015bni kaszubskich”. Tzn. jest, ale tylko w sferze tekstu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11587"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11587"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11587\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11588,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11587\/revisions\/11588"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11587"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11587"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11587"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}