Polska Opera Kr\u00f3lewska na swoich mediach spo\u0142eczno\u015bciowych poda\u0142a, \u017ce zmar\u0142 Andrzej Klimczak, poprzedni dyrektor Polskiej Opery Kr\u00f3lewskiej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Choroba powali\u0142a go ju\u017c jaki\u015b czas temu, i to bardzo szybko; w zesz\u0142ym roku odszed\u0142 ze stanowiska, kt\u00f3re zajmowa\u0142 od 2019 r. (jego kadencja zako\u0144czy\u0142a si\u0119 w sierpniu; odby\u0142 si\u0119 konkurs, kt\u00f3ry wygra\u0142a jego zast\u0119pczyni). Wcze\u015bniej, w latach 2017-2019, by\u0142 zast\u0119pc\u0105 Ryszarda Peryta, ale to on by\u0142 motorem ratowania cz\u0119\u015bci dawnego zespo\u0142u Warszawskiej Opery Kameralnej z czas\u00f3w Stefana Sutkowskiego. By\u0142 koncyliacyjny i potrafi\u0142 z ka\u017cdym rozmawia\u0107; z \u00f3wczesnym ministrem Gli\u0144skim by\u0142 nawet na ty (a jednak nikt nie mia\u0142 o to pretensji). I uda\u0142o si\u0119 uratowa\u0107 zesp\u00f3\u0142 i stworzy\u0107 instytucj\u0119.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142 w pewnym sensie kustoszem dawnego teatru Sutkowskiego, w kt\u00f3rym wcze\u015bniej sp\u0119dzi\u0142 ca\u0142e swoje doros\u0142e \u017cycie artystyczne, od dyplomu w 1987 r. Muzycy przyj\u0119li jego naturalne przyw\u00f3dztwo z pe\u0142n\u0105 aprobat\u0105, tym bardziej, \u017ce by\u0142 jednym z nich. Wychodzi\u0142 wi\u0119c z zupe\u0142nie innej pozycji ni\u017c dawny dyrektor, kt\u00f3ry, cho\u0107 bardzo serdeczny dla pracownik\u00f3w, zawsze by\u0142 ponad zespo\u0142em, taki pater familias<\/em> (nawet nazywano go Tat\u0105). A Andrzej Klimczak to by\u0142 „…dla wielu z nas przede wszystkim przyjaciel, kolega i mentor” – jak pisze POK na swoim Fb.<\/p>\n\n\n\n By\u0142 typem \u015bpiewaka-aktora, o osobowo\u015bci scenicznej bardzo barwnej i wyrazistej. \u015awietny w rolach zimnych drani – taki by\u0142 np. jego Don Giovanni, ale z kolei Leporello, kt\u00f3rego te\u017c \u015bpiewa\u0142, by\u0142 ch\u0142odnym cynikiem. Role z oper Rossiniego tak\u017ce bardzo mu le\u017ca\u0142y – mia\u0142 ogromne poczucie humoru i potrafi\u0142 w razie potrzeby w\u0142\u0105czy\u0107 swoj\u0105 vis comica<\/em>, co jest w tej muzyce r\u00f3wnie wa\u017cne jak g\u0142os, a mo\u017ce nawet wa\u017cniejsze. Par\u0119 lat temu, na chwil\u0119 przed pandemi\u0105, zadebiutowa\u0142 te\u017c jako re\u017cyser<\/a> – z konieczno\u015bci, ale ostatecznie udatnie, zw\u0142aszcza \u017ce spektakl powsta\u0142 w cztery tygodnie. Fachowiec w tej dziedzinie zapewne by nie chcia\u0142 do tego stopnia ryzykowa\u0107… A on t\u0119 odwag\u0119 mia\u0142, bo po prostu chcia\u0142 ratowa\u0107 t\u0119 Rodelind\u0119<\/em>. I uratowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n Smutno. „B\u0119dziemy bardzo t\u0119skni\u0107, Panie Dyrektorze” – pisze POK. Publiczno\u015b\u0107 zapewne te\u017c.<\/p>\n\n\n\n PS. W og\u00f3le smutny ten prze\u0142om 2024 i 2025 – w sylwestra zmar\u0142 m\u00f3j redakcyjny kolega Piotrek Pytlakowski, z kt\u00f3rym znali\u015bmy si\u0119 ze trzydzie\u015bci lat, jeszcze od czas\u00f3w „Wyborczej”. Dobrze, \u017ce zd\u0105\u017cyli\u015bmy zrobi\u0107 mu benefis (wok\u00f3\u0142 jego ostatniej ksi\u0105\u017cki Strefa niepami\u0119ci<\/em><\/a>), kt\u00f3ry okaza\u0142 si\u0119 po\u017cegnaniem – a by\u0142o to, nawiasem m\u00f3wi\u0105c, w dzie\u0144 pogrzebu Stanis\u0142awa Tyma. Przychodzimy, odchodzimy…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Polska Opera Kr\u00f3lewska na swoich mediach spo\u0142eczno\u015bciowych poda\u0142a, \u017ce zmar\u0142 Andrzej Klimczak, poprzedni dyrektor Polskiej Opery Kr\u00f3lewskiej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11605"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11605"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11605\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11607,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11605\/revisions\/11607"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11605"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11605"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11605"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}