Zwykle jubileusze wyprawia si\u0119 bardzo ju\u017c zas\u0142u\u017conym artystom, bli\u017cszym ko\u0144ca ni\u017c pocz\u0105tku kariery. Nie widzia\u0142am jeszcze jubileuszu 10-lecia pracy na scenie – ale akurat temu \u015bpiewakowi nale\u017ca\u0142o si\u0119.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ten debiut dekad\u0119 temu by\u0142 rzeczywi\u015bcie pami\u0119tny – rzadko mi si\u0119 zdarza taki entuzjazm<\/a>, a chyba nawet chronologicznie by\u0142am pierwsza, bo mam zwyczaj pisywa\u0107 recenzje na blogu zaraz po wydarzeniu. (Dlatego te\u017c pozna\u0144ski Teatr Wielki poprosi\u0142 mnie, \u017cebym napisa\u0142a par\u0119 s\u0142\u00f3w do okoliczno\u015bciowego programu.) No i trafi\u0142am – kariera naszego barytona rozwija si\u0119 \u015bwietnie, cho\u0107 odrobin\u0119 wyhamowa\u0142a j\u0105 pandemia (ten tekst do programu zatytu\u0142owa\u0142am Fajerwerk z przeszkod\u0105<\/em>). Rzadko go mo\u017cna w ostatnich latach us\u0142ysze\u0107 w Polsce, cho\u0107 czasem si\u0119 zdarza<\/a>. Tym razem przyjecha\u0142 do Poznania, \u017ceby za\u015bpiewa\u0107 swoj\u0105 ulubion\u0105 rol\u0119 – Figara w Cyruliku sewilskim<\/em>. Mia\u0142o wyst\u0105pi\u0107 w tym spektaklu dw\u00f3ch innych bryluj\u0105cych na zagranicznych scenach \u015bpiewak\u00f3w – Krzysztof B\u0105czyk w roli Don Basilia i Bartosz Urbanowicz (zwi\u0105zany z oper\u0105 w Mannheim) jako Bartolo. Jednak nast\u0105pi\u0142a zmiana: Bartolem by\u0142 Grzegorz Szostak, kt\u00f3ry uruchomi\u0142 maksimum swojej vis comica, a Basiliem – Wojtek Gierlach (rzadko si\u0119 s\u0142yszy Basilia o szlachetnym g\u0142osie).<\/p>\n\n\n\n Dzisiejszy spektakl w og\u00f3le by\u0142 mi nieznany, poniewa\u017c powsta\u0142 w 1997 r., a ja wtedy jeszcze nie je\u017adzi\u0142am tyle na premiery krajowe. Re\u017cyserowa\u0142 go Marek Weiss, \u00f3wczesny dyrektor pozna\u0144skiego teatru, a scenografi\u0119 stworzy\u0142 w charakterystycznym dla siebie stylu nie\u017cyj\u0105cy ju\u017c od kilku lat Ryszard Kaja, kt\u00f3ry by\u0142 tam w\u00f3wczas g\u0142\u00f3wnym scenografem. Ca\u0142o\u015b\u0107 jest troch\u0119 zwariowana, poniewa\u017c re\u017cyser postanowi\u0142 jeszcze bardziej do\u015bmieszy\u0107 szalon\u0105 ju\u017c sam\u0105 w sobie akcj\u0119, dodaj\u0105c solistom liczne podrygi w takt muzyki (ko\u0144c\u00f3wka I aktu to istne disco, bo jest t\u0142um na scenie i wszyscy podryguj\u0105). To si\u0119 ludziom w spos\u00f3b widoczny podoba\u0142o. Sala by\u0142a wype\u0142niona i – co szczeg\u00f3lnie cieszy – by\u0142o du\u017co m\u0142odych widz\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Filo\u0144czyk by\u0142 oczywi\u015bcie \u015bwietny, nie tylko je\u015bli chodzi o barw\u0119 g\u0142osu, ale tak\u017ce o stron\u0119 aktorsk\u0105 – to wielki jego walor. Pocz\u0105tkowo odstawa\u0142 Almaviva – ameryka\u0144ski tenor Randall Bills, jednak w II akcie ju\u017c ca\u0142kiem si\u0119 rozkr\u0119ci\u0142. Troch\u0119 zawiod\u0142a Rozyna, czyli zwi\u0105zana z t\u0105 scen\u0105 Ma\u0142gorzata Olejniczak-Worobiej, kt\u00f3ra wyrobi\u0142a co prawda wszystkie koloratury (do d trzykre\u015blnego), ale poza tym jej g\u0142os sprawia\u0142 wra\u017cenie zm\u0119czonego. Panowie Bartolo i Basilio, jak wspomnia\u0142am, nie tylko nieodparcie \u015bmieszyli, ale te\u017c brzmieli, rozkr\u0119ca\u0142a si\u0119 te\u017c z czasem Berta – Magdalena Wilczy\u0144ska-Go\u015b. Ca\u0142o\u015b\u0107 prowadzi\u0142 w\u0142oski dyrygent Antonello Allemandi, nadaj\u0105c tempa czasem mo\u017ce zbyt szybkie (na pocz\u0105tku arii Largo al factotum<\/em> troch\u0119 rozmijali si\u0119 z Filo\u0144czykiem). W sumie jednak spektakl si\u0119 podoba\u0142, owacja by\u0142a d\u0142uga, a jubilat niemal ugina\u0142 si\u0119 pod bukietami. Powt\u00f3rzenie w niedziel\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zwykle jubileusze wyprawia si\u0119 bardzo ju\u017c zas\u0142u\u017conym artystom, bli\u017cszym ko\u0144ca ni\u017c pocz\u0105tku kariery. Nie widzia\u0142am jeszcze jubileuszu 10-lecia pracy na scenie – ale akurat temu \u015bpiewakowi nale\u017ca\u0142o si\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11642"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11642"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11642\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11643,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11642\/revisions\/11643"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11642"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11642"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11642"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}