Co ja poradz\u0119, \u017ce ka\u017cdego wieczoru s\u0105 po dwa koncerty, a oba s\u0105 wa\u017cne i nie wypada kt\u00f3rego\u015b pomin\u0105\u0107 w tytule wpisu? No, ale jutro i pojutrze to si\u0119 zmieni – b\u0119dzie tylko po jednym wydarzeniu.<\/p>\n
Bozhanov. Mam wci\u0105\u017c mieszane uczucia. Dok\u0105d ten pianista chce doj\u015b\u0107 i jak zamierza to zrobi\u0107? Czy jest a\u017c tak nerwowy, czy ma inne problemy charakterologiczne? Rozgry\u017a\u0107 go nie mog\u0119. No, bo jest tak nier\u00f3wny… Ma cudown\u0105 technik\u0119, fortepian nie ma dla niego \u017cadnych tajemnic; umie, jak chce,\u00a0operowa\u0107 niuansami, ma wspania\u0142e poczucie rytmu, szczeg\u00f3lnie widoczne w utworach tanecznych. Ale: czasem ujmuj\u0105ca muzykalno\u015b\u0107, a za chwil\u0119 jakie\u015b bezgu\u015bcie, zamazanie… Jak to efektownie uj\u0105\u0142 60jerzy<\/strong>, spod jedwabiu barchan wychodzi.<\/p>\n Szkoda, \u017ce nie trzyma\u0142 si\u0119 wcze\u015bniej podanego programu – w pierwszej cz\u0119\u015bci w ostatniej chwili zmieni\u0142 mazurki na Sonat\u0119 h-moll<\/em>. Na pocz\u0105tek jeszcze zaszemra\u0142 Barkarol\u0119<\/em> (tak, by\u0142a jaka\u015b szemrz\u0105ca, mezzo voce<\/em>, poza fina\u0142em). Sonata<\/em> mia\u0142a momenty, ale ca\u0142o\u015bci si\u0119 nie czu\u0142o; scherzo zap\u0119dzone do granic mo\u017cliwo\u015bci, a np. pi\u0119kny temat III cz\u0119\u015bci. Na koniec wreszcie wr\u00f3ci\u0142 do tematu koncertu – „Let’s Piano Dance” – i zagra\u0142 trzy walce; nie wszystkie r\u00f3wnie dobrze jak na konkursie, op. 34 nr 3 w moim mniemaniu zamaza\u0142 ponad miar\u0119.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci te\u017c troch\u0119 zmieni\u0142 program. Najpierw \u0142adne 12 Laendler\u00f3w<\/em> op. 171 Schuberta, potem troch\u0119 niedopracowane, ale ciekawe\u00a0La plus que lente<\/em> i L’isle joyeuse<\/em> Debussy’ego, bardzo \u0142adny, nieznany mi wcze\u015bniej Walc f-moll<\/em> op. 38 Skriabina i na koniec Liszt, ale\u00a0zamiast zapowiadanej transkrypcji\u00a0walca z Fausta<\/em> Gounoda – Mefisto<\/em>. Czyli niby w tematyce, ale inaczej. Efektownie, ale nier\u00f3wno. Na bis Liszta Sonet 104 Petrarki<\/em> i Chopina Mazurek cis-moll<\/em> op. 41 nr 4. Owacje szalone. On tym razem przypomnia\u0142 sobie o gestach, cho\u0107 wykonuje ich zdecydowanie mniej ni\u017c kiedy\u015b. \u017ba\u0142uj\u0119, \u017ce zamiast Sonaty<\/em> nie zagra\u0142 obiecanych mazurk\u00f3w, a tak\u017ce rzeczy, kt\u00f3re nie tylko mnie szalenie si\u0119 na konkursie podoba\u0142y: Ronda a la Mazur<\/em> i Poloneza B-dur<\/em>.<\/p>\n Wieczorny koncert w Teatrze Stanis\u0142awowskim – przepi\u0119kny. Dorothee Mields i Nelson Goerner muzykuj\u0105cy z prostot\u0105 i pokor\u0105. Goerner na pleyelu; gra\u0142 solo nokturny – no, po prostu tak, jak je gra\u0107 nale\u017cy. Mields przeurocza, a jej g\u0142os ma naprawd\u0119 niesamowit\u0105 barw\u0119. Niby taki anielski, ale mocny. No i precyzja, i pe\u0142ne zrozumienie, o czym si\u0119 \u015bpiewa. Jedno tylko. Cudownie wykonywa\u0142a pie\u015bni Mozarta (a tu jestem wyj\u0105tkowo wybredna) i Schuberta (plus jeszcze Resignation<\/em> Beethovena na jeden z bis\u00f3w). Chopina i Moniuszk\u0119 – c\u00f3\u017c, pi\u0119kn\u0105 barw\u0105, ale niewiele mo\u017cna by\u0142o zrozumie\u0107; wi\u0119cej w Chopinie, kt\u00f3rego ma ju\u017c poduczonego, gorzej z Moniuszk\u0105, z kt\u00f3rym si\u0119 dopiero zapoznaje. Posprzecza\u0142am si\u0119 na ten temat z moj\u0105 ulubion\u0105 Dyrekcj\u0105: on uwa\u017ca, \u017ce jej barwa i spos\u00f3b \u015bpiewania s\u0105 idealne do wykonywania w\u0142a\u015bnie takich utwor\u00f3w jak Chopina czy Moniuszki i w takim razie wszystko jedno, jak\u0105 ma wymow\u0119 („dla mnie to mo\u017ce nawet \u015bpiewa\u0107 la la la”). Ja jednak w tej materii bli\u017csza jestem pogl\u0105dowi PMK<\/strong>, \u017ce tekst powinien by\u0107 czytelny i zrozumia\u0142y, bo pie\u015b\u0144 to muzyka i s\u0142owa w jednym, oba elementy na r\u00f3wni si\u0119 licz\u0105. Na razie si\u0119 \u017cachn\u0105\u0142, ale mam nadziej\u0119, \u017ce da mu to troch\u0119 do my\u015blenia… Pani Mields podobno uczy si\u0119 polskiej wymowy od c\u00f3rki swojej gosposi, a pono\u0107 te\u017c jej ojciec ma polsko-ukrai\u0144skie korzenie, ona jednak tego j\u0119zyka nie zna. Ale go studiuje. Je\u017celi rzeczywi\u015bcie ma si\u0119 bra\u0107 za Moniuszk\u0119, niech studiuje dalej…<\/p>\n PS. Na NIFC-owskiej p\u0142ycie Herreweghe’a b\u0119dzie nagranie live z koncertu: Step<\/em> i Koncert f-moll<\/em> z Lonquichem, plus by\u0107 mo\u017ce ten bisowy motet Brahmsa jako bonus. Inne Brahmsy z tego koncertu zostan\u0105 nagrane na p\u0142yt\u0119, ju\u017c nie NIFC-owsk\u0105,\u00a0razem z Deutsches Requiem<\/em>. A Lonquich dosta\u0142 propozycj\u0119 nagrania recitalu chopinowskiego do czarnej serii.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Co ja poradz\u0119, \u017ce ka\u017cdego wieczoru s\u0105 po dwa koncerty, a oba s\u0105 wa\u017cne i nie wypada kt\u00f3rego\u015b pomin\u0105\u0107 w tytule wpisu? No, ale jutro i pojutrze to si\u0119 zmieni – b\u0119dzie tylko po jednym wydarzeniu. Bozhanov. Mam wci\u0105\u017c mieszane uczucia. Dok\u0105d ten pianista chce doj\u015b\u0107 i jak zamierza to zrobi\u0107? Czy jest a\u017c tak […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1165"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1165"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1165\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1172,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1165\/revisions\/1172"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1165"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1165"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1165"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}