Na Festiwalach Prawykona\u0144 maj\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 zaprezentowa\u0107 si\u0119 wszystkie zespo\u0142y rezydenckie NOSPR. Dzi\u015b – Orkiestra Muzyki Nowej, Camerata Silesia i AUKSO.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dwa pierwsze wyst\u0105pi\u0142y na popo\u0142udniowym koncercie w sali kameralnej. Nina Fukuoka pokaza\u0142a tym razem ca\u0142kiem abstrakcyjny utw\u00f3r Body without Organs<\/em> z brzmieniami smyczk\u00f3w bliskimi spektralizmowi i z warstw\u0105 wizualn\u0105, animowan\u0105 na \u017cywo przez Izumi Yoshid\u0119 poprzez filmowanie barwnych p\u0142yn\u00f3w. Od dawnych jej manifest\u00f3w przeciwko seksizmowi jest to ju\u017c daleko. Mateusz \u015amigasiewicz malowa\u0142 mg\u0142\u0119 na ch\u00f3r i elektronik\u0119 w utworze mist<\/em>. Wreszcie w Equally real<\/em> S\u0142awomira Wojciechowskiego wyst\u0105pi\u0142y oba zespo\u0142y plus elektronika; troch\u0119 zaskoczy\u0142 wra\u017ceniem kola\u017cu (niestety nigdzie nie podano, jaki tekst – po angielsku – zosta\u0142 tam u\u017cyty).<\/p>\n\n\n\n Prawdziwy kola\u017c pojawi\u0142 si\u0119 na wieczornym koncercie – ka makana o ke ola<\/em> (po hawajsku znaczy to dar \u017cycia) Krzysztofa Knittla sk\u0142ada si\u0119 pono\u0107 z wielu fragment\u00f3w jego dawniejszych utwor\u00f3w, nawet – jak deklaruje kompozytor – sprzed 50 lat. Trzeba by by\u0107 znawc\u0105 tej tw\u00f3rczo\u015bci, \u017ceby te fragmenty rozpozna\u0107, ale te\u017c trzeba przyzna\u0107, \u017ce u\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 w ca\u0142o\u015b\u0107 nawet logicznie. Przedtem jeszcze by\u0142 Eremos<\/em> na tr\u0105bk\u0119, live electronics i orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 Martyny Koseckiej – ten tytu\u0142 z kolei oznacza miejsce samotne, odludne, nie nadaj\u0105ce si\u0119 do \u017cycia. T\u0119 ja\u0142owo\u015b\u0107 si\u0119 czuje, ale te\u017c jednocze\u015bnie rozpacz – tr\u0105bka alarmuje niemal wci\u0105\u017c na jednym d\u017awi\u0119ku, towarzysz\u0105 jej zgrzytliwe brzmienia orkiestry, p\u00f3\u017aniej wszystko uspokaja si\u0119 w poczuciu beznadziei. To zdecydowanie utw\u00f3r na dzisiejszy, wojenny czas. Nie bez znaczenia jest zapewne fakt, \u017ce m\u0105\u017c kompozytorki (te\u017c zreszt\u0105 kompozytor) jest Ira\u0144czykiem, przez jaki\u015b czas organizowali festiwal muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej w jego ojczy\u017anie, ale ostatecznie musieli stamt\u0105d ucieka\u0107 i dzi\u015b mieszkaj\u0105 w Norwegii.<\/p>\n\n\n\n Program uzupe\u0142ni\u0142y Preludium i chora\u0142<\/em> Jacka Domaga\u0142y, troch\u0119 oldskulowy (Preludium<\/em> w ge\u015bcie kojarzy\u0142o si\u0119 nieco z neoklasycyzmem), i na koniec Bellows Breath – Koncert na akordeon i orkiestr\u0119 smyczkow\u0105<\/em> Krzysztofa Wo\u0142ka – solist\u0105 by\u0142 \u015bwietny Rafa\u0142 \u0141uc. Akordeon to instrument „oddychaj\u0105cy”, ale na szcz\u0119\u015bcie pejza\u017c d\u017awi\u0119kowy utworu by\u0142 bardziej zr\u00f3\u017cnicowany.<\/p>\n\n\n\n Jutro jeszcze dwa koncerty – i koniec festiwalu.<\/p>\n\n\n\n PS. Dzi\u015b te\u017c by\u0142a transmisja Fidelia<\/em> z Met – ogl\u0105da\u0142 kto\u015b? Chcia\u0142abym jako\u015b zweryfikowa\u0107, jak tam by\u0142o naprawd\u0119, bo PAP poda\u0142, a r\u00f3\u017cne portale powt\u00f3rzy\u0142y wie\u015bci o sukcesie Tomasza Koniecznego w roli Pizzara, ale widz\u0119 tam jakie\u015b zniekszta\u0142cone cytaty z recenzji, m.in. z „New York Timesa” (zajrza\u0142am na stron\u0119 i t\u0142umaczenie nie ca\u0142kiem si\u0119 zgadza). Mo\u017ce kto\u015b opowie, jak by\u0142o naprawd\u0119?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na Festiwalach Prawykona\u0144 maj\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 zaprezentowa\u0107 si\u0119 wszystkie zespo\u0142y rezydenckie NOSPR. Dzi\u015b – Orkiestra Muzyki Nowej, Camerata Silesia i AUKSO.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11737"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11737"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11737\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11738,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11737\/revisions\/11738"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11737"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11737"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11737"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}