Jak dobrze jest pos\u0142ucha\u0107 \u015bpiewaka, kt\u00f3ry nie sili si\u0119 na nic, nie stawia na popis, ale po prostu na jak najlepsze wykonanie muzyki, z adekwatnymi emocjami.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Piotr Becza\u0142a dzi\u015b wyst\u0105pi\u0142 po raz pierwszy (jak si\u0119 okazuje) w Filharmonii Narodowej – wcze\u015bniejsze jego warszawskie recitale mia\u0142y miejsce w TWON. Towarzyszy\u0142a mu wra\u017cliwie pianistka Sarah Tysman (nie wiem, czy spokrewniona ze znan\u0105 nam z Konkursu Chopinowskiego H\u00e9l\u00e8ne Tysman). Jest ona te\u017c cenion\u0105 korepetytork\u0105 operow\u0105, a grywa tak\u017ce z takimi s\u0142awami jak Angelika Kirschlager, Rolando Villazon czy Michael Volle. Bywa te\u017c solistk\u0105; dzi\u015b zagra\u0142a – daj\u0105c wytchnienie \u015bpiewakowi – wdzi\u0119czny Valse doloureuse<\/em> Moniuszki i Humoresk\u0119<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka z op. 101, ale nie t\u0119 najpopularniejsz\u0105, Ges-dur nr 7, tylko pierwsz\u0105, w es-moll.<\/p>\n\n\n\n Program koncertu zosta\u0142 zmieniony w stosunku do tego, co wydrukowano – druga cz\u0119\u015b\u0107 mia\u0142a by\u0107 po\u015bwi\u0119cona Czajkowskiemu i Rachmaninowowi. Solista wyt\u0142umaczy\u0142, \u017ce uk\u0142ada\u0142 ten repertuar z du\u017cym wyprzedzeniem i w\u0142\u0105czaj\u0105c kompozytor\u00f3w rosyjskich mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce do tej pory wojna si\u0119 sko\u0144czy. Skoro jednak tak si\u0119 nie sta\u0142o, postanowi\u0142 program zmodyfikowa\u0107 i obieca\u0142, \u017ce „jak tylko wojna si\u0119 sko\u0144czy, to ch\u0119tnie b\u0119d\u0119 \u015bpiewa\u0142 Czajkowskiego i Rachmaninowa, bo ich uwielbiam”.<\/p>\n\n\n\n Stan\u0119\u0142o wi\u0119c na muzyce polskiej i czeskiej. Najpierw du\u017co Kar\u0142owicza – a\u017c 11 pie\u015bni, p\u00f3\u017aniej – po owym fortepianowym walczyku Moniuszki – aria Stefana. Po przerwie Cig\u00e1nsk\u00e9 melodie<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka, wspomniana Humoreska<\/em>, cztery pie\u015bni Moniuszki i na koniec aria Jontka. A potem bisy: Still wie die Nacht<\/em> Carla Bohma (nie myli\u0107 z Karlem B\u00f6hmem) i Zueignung<\/em> Richarda Straussa. By\u0142y oczywi\u015bcie uk\u0142ony w stron\u0119 siedz\u0105cej na widowni \u017cony Katarzyny: w Krakowiaczku<\/em> Moniuszki solista zmieni\u0142 Halk\u0119 {„jedno tylko serce mam, jedn\u0105 tylko Halk\u0119 znam”) na Kasi\u0119, a zapowiadaj\u0105c jeden z bis\u00f3w wspomnia\u0142, \u017ce to ulubiona pie\u015b\u0144 jego \u017cony. Ale po tych dw\u00f3ch bisach wci\u0105\u0142 si\u0119, \u017ce tak powiem, mi\u0119dzy w\u00f3dk\u0119 i zak\u0105sk\u0119 pan z TVP Polonia, kt\u00f3ry zarz\u0105dzi\u0142 wr\u0119czenie \u015bpiewakowi nagrody. Drugi raz to si\u0119 temu soli\u015bcie zdarzy\u0142o – 7 lat temu w Operze Narodowej te\u017c podczas bis\u00f3w wparowa\u0142 \u00f3wczesny minister Gli\u0144ski<\/a>, by wr\u0119czy\u0107 mu Glori\u0119 Artis. Pami\u0119taj\u0105c, \u017ce na tym w\u00f3wczas koncert si\u0119 sko\u0144czy\u0142, zaraz po tym „wr\u0119czu” wysz\u0142am, ale, jak si\u0119 okaza\u0142o, przedwcze\u015bnie, bo b\u0119d\u0105c w szatni us\u0142ysza\u0142am, \u017ce by\u0142 jeszcze jeden bis – ju\u017c nie dos\u0142ysza\u0142am, co.<\/p>\n\n\n\n Por\u00f3wnuj\u0105c jeszcze oba te recitale musz\u0119 stwierdzi\u0107, \u017ce cho\u0107 Helmut Deutsch, kt\u00f3ry towarzyszy\u0142 \u015bpiewakowi w Operze Narodowej, to wspania\u0142y fachowiec, jednak w stylu wsp\u00f3\u0142pracy z solist\u0105 bardziej mi odpowiada kto\u015b taki jak Sarah Tysman, kt\u00f3ra potrafi wyj\u015b\u0107 na pierwszy plan, kiedy to jest przewidziane. Co do samego \u015bpiewu, to by\u0142a kolejna lekcja kultury wokalnej. G\u0142os \u015bwietnie umiejscowiony, pi\u0119kna barwa, swoboda, no i wci\u0105\u017c ta wspania\u0142a dykcja. G\u00f3ra ju\u017c mo\u017ce niekoniecznie tak nieskazitelna, zw\u0142aszcza w paru pie\u015bniach Kar\u0142owicza napisanych tak, \u017ce na sam\u0105 ko\u0144c\u00f3wk\u0119 trzeba si\u0119 wspina\u0107, ale og\u00f3lnie imponuj\u0105co, zwa\u017cywszy, \u017ce z obecnej tenorowej czo\u0142\u00f3wki on jest najstarszy, a przecie\u017c wci\u0105\u017c si\u0119 rozwija. Zawsze by\u0142 bardzo rozs\u0105dny w dobieraniu repertuaru i dlatego te\u017c wci\u0105\u017c jest w formie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jak dobrze jest pos\u0142ucha\u0107 \u015bpiewaka, kt\u00f3ry nie sili si\u0119 na nic, nie stawia na popis, ale po prostu na jak najlepsze wykonanie muzyki, z adekwatnymi emocjami.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11754"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11754"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11754\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11755,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11754\/revisions\/11755"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11754"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11754"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11754"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}