wspania\u0142a sprawa<\/a>, i relacjonuj\u0105c koncerty w Warszawie – bo tam uda\u0142o mi si\u0119 dojecha\u0107 tylko raz, ale dzi\u0119ki temu pozna\u0142am unikatow\u0105 atmosfer\u0119 tego miejsca. M\u0142odzi muzycy grywaj\u0105 razem z tutorami, i tym razem na Zamku Kr\u00f3lewskim tak by\u0142o: na czele o\u015bmioosobowego zespo\u0142u stali szefowa muzyczna festiwalu, skrzypaczka Viviane Hagner, i sta\u0142y rezydent, wiolonczelista Alexey Stadler. A ponadto muzycy z Francji, Austrii, Syrii, Portugalii i Polski.<\/p>\n\n\n\nNajpierw Trio smyczkowe<\/em> Wajnberga: pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 jeszcze jakby pobrzmiewaj\u0105ca momentami Szostakowiczem, ale dalej ju\u017c muzyka czysto wajnbergowska: w drugiej cz\u0119\u015bci niezwyk\u0142a, uwodz\u0105ca melodia o logice, kt\u00f3rej na pierwszy rzut ucha si\u0119 nie zg\u0142\u0119bi, w trzeciej – powolny taniec \u017cydowski. Refleksyjna muzyka 31-letniego kompozytora, kt\u00f3rej tak dobrego wykonania jeszcze chyba nie s\u0142ysza\u0142am. Potem sekstet: Verkl\u00e4rte<\/em> Nacht<\/em> m\u0142odego romantyka, jakim by\u0142 25-letni Sch\u00f6nberg, bardzo intensywny i dramatyczny. Wreszcie s\u0142oneczny Oktet<\/em> 16-letniego Mendelssohna; podobno wersja pierwotna, bo kompozytor ten utw\u00f3r przerabia\u0142 – trzeba by\u0142oby por\u00f3wna\u0107 to, co grali, z wydan\u0105 partytur\u0105, tak czy owak wykonany po prostu z ogniem. Wszyscy byli zachwyceni. Wreszcie Krzy\u017cowa zosta\u0142a zaprezentowana w odpowiednim kontek\u015bcie, oby tak dalej.<\/p>\n\n\n\nDawno nie s\u0142ysza\u0142am orkiestry Filharmonii Krakowskiej, a du\u017co si\u0119 w niej zmieni\u0142o. Odm\u0142odzi\u0142a si\u0119 bardzo i chyba troch\u0119 rozrusza\u0142a. Nie do ko\u0144ca mo\u017ce si\u0119 rozumieli z Lawrence’em Fosterem, pod kt\u00f3rego batut\u0105 wcze\u015bniej nie grali. Starszy pan dyrygowa\u0142 na siedz\u0105co, pomi\u0119dzy utworami zn\u00f3w, jak kiedy\u015b, musia\u0142 ratowa\u0107 si\u0119 tlenem, ale budzi\u0142 og\u00f3ln\u0105 sympati\u0119, i jako muzyk, i jako cz\u0142owiek – solista Yoav Levanon u\u015bciska\u0142 si\u0119 z nim jak z kochanym dziaduniem, a p\u00f3\u017aniej m\u00f3wi\u0142, \u017ce podczas pr\u00f3b z nim po prostu musia\u0142 si\u0119 wci\u0105\u017c u\u015bmiecha\u0107. Pierwszym wyst\u0119pem w Warszawie (ale jednak nie pierwszy raz w Polsce, bo par\u0119 lat temu gra\u0142 w Poznaniu) m\u0142ody pianista izraelski udowodni\u0142, \u017ce legendy, kt\u00f3re o nim kr\u0105\u017cy\u0142y tak\u017ce tu na blogu, by\u0142y prawdziwe. Pi\u0119kny, kulturalny d\u017awi\u0119k; umiej\u0119tno\u015b\u0107 zar\u00f3wno wirtuozowskiego, jak i lirycznego grania, a przede wszystkim ujmuj\u0105ca naturalno\u015b\u0107. V Koncert<\/em> Beethovena da\u0142 mu mo\u017cliwo\u015b\u0107 pokazania tych umiej\u0119tno\u015bci, ale potem by\u0142y jeszcze dwa bisy. Nie s\u0142ysza\u0142am jeszcze, \u017ceby kto\u015b tak gra\u0142 Campanell\u0119<\/em> Liszta: z luzem i swobod\u0105, nie tylko pokazuj\u0105c wirtuozeri\u0119, ale autentycznie muzykuj\u0105c; by\u0142o to te\u017c nawi\u0105zanie do drugiej cz\u0119\u015bci koncertu, w kt\u00f3rej znalaz\u0142y si\u0119 dwa poematy symfoniczne Liszta: Orfeusz<\/em> i Preludia<\/em>. Publiczno\u015b\u0107 (entuzjastyczna) wyprosi\u0142a jeszcze Etiud\u0119 c-moll<\/em> op. 25 nr 12 Chopina – t\u0119 troch\u0119 zap\u0119dzi\u0142, ale to by\u0142o takie ujmuj\u0105ce szczeni\u0119ctwo. W ko\u0144cu wci\u0105\u017c jest bardzo m\u0142ody – ma 21 lat.<\/p>\n\n\n\nI dla mnie to ju\u017c koniec Festiwalu Beethovenowskiego. \u017ba\u0142uj\u0119 ciekawych koncert\u00f3w w przysz\u0142ym tygodniu, ale Krak\u00f3w i Gda\u0144sk te\u017c czekaj\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W po\u0142udnie kameralistyka z Krzy\u017cowej – jak zawsze na najwy\u017cszym poziomie, wieczorem Yoav Levanon po raz pierwszy w Warszawie, z Filharmoni\u0105 Krakowsk\u0105 i Lawrence’em Fosterem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11797"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11797"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11797\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11799,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11797\/revisions\/11799"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11797"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11797"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11797"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}