nieco podobna<\/a>: w pierwszej cz\u0119\u015bci spacer po komnatach, w drugiej – stacjonarnie w Sali Senatorskiej. O ile jednak w zesz\u0142ym roku pocz\u0105tkow\u0105, spacerow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142y \u015bpiewy z lutni\u0105 i w og\u00f3le muzykowanie cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142u La Morra, to w tym by\u0142o nie tylko \u015bwiecko, ale i tanecznie. W Sali Pod Zodiakiem gra\u0142 francuski zesp\u00f3\u0142 Le Grand Ballet (skrzypce, wiolonczela i klawesyn), w Sali Pod Or\u0142em klawesynista Aleksander Mocek, a w Sali Poselskiej – traversista Rados\u0142aw Orawski i klawesynista Andrzej Zawisza. Wszyscy grali podobny repertuar, czyli francuski barok rodem g\u0142\u00f3wnie z dworu Kr\u00f3la S\u0142o\u0144ce (Lully, Campra, Marchand, obaj Couperinowie, Rebel, Marais itp.), a towarzyszyli im tancerze z zespo\u0142u Les Corps Eloquents, kt\u00f3rzy te\u017c si\u0119 przemieszczali z sali do sali (a publiczno\u015b\u0107 najcz\u0119\u015bciej za nimi). Bardzo to by\u0142o ciekawe, bo jeste\u015bmy, zw\u0142aszcza w Krakowie, przyzwyczajeni do eleganckich i estetycznych ta\u0144c\u00f3w kolejnych zespo\u0142\u00f3w Romany Agnel, a francuscy arty\u015bci pokazali nam stron\u0119 groteskow\u0105, blisk\u0105 komedii dell’arte, z karykaturalnymi maskami i agresywnymi nieraz ruchami, jak to w takich komediach si\u0119 odbywa\u0142o. Bardzo to by\u0142o dowcipnie zaaran\u017cowane, troch\u0119 tylko \u017ca\u0142owa\u0142am, \u017ce ten pi\u0119kny repertuar instrumentalny poszed\u0142 przy tym w cie\u0144.<\/p>\n\n\n\nP\u00f3\u017aniej poszli\u015bmy wszyscy do Sali Senatorskiej, gdzie ju\u017c \u017carty si\u0119 sko\u0144czy\u0142y i wr\u00f3ci\u0142 nastr\u00f3j wielkotygodniowy. Gra\u0142a {oh!} Orkiestra, a \u015bpiewa\u0142 Piotr Olech absolutnie po prostu, bez cienia popisu, wy\u0142\u0105cznie ze skupieniem na tre\u015bci. Najpierw przepi\u0119kne Ach, dass ich Wassers g’nug h\u00e4tte<\/em> Johanna Christopha Bacha, kt\u00f3re swego czasu sta\u0142o si\u0119 prawdziwym odkryciem, a potem Stabat Mater<\/em> Vivaldiego. W nabo\u017cnym nastroju wyszli\u015bmy na kru\u017cganek, gdzie czeka\u0142a lampka wina – sacrum miesza\u0142o si\u0119 z profanum…<\/p>\n\n\n\nJutro ju\u017c zupe\u0142nie inne nastroje – i wreszcie Le Po\u00e8me Harmonique.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Drugi ju\u017c raz za spraw\u0105 szefa artystycznego festiwalu Vincenta Dumestre Misteria Paschalia zago\u015bci\u0142y na Wawelu. Jednak w tym roku by\u0142o inaczej ni\u017c w zesz\u0142ym.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11803"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11803"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11803\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11804,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11803\/revisions\/11804"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11803"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11803"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11803"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}