Dzisiejszy koncert w FN mia\u0142 atrakcyjny program, dyrygentk\u0119 (Ann\u0119 Su\u0142kowsk\u0105-Migo\u0144) i solist\u0119 (Andrzeja Ciepli\u0144skiego). Tylko z orkiestr\u0105 wci\u0105\u017c jest co\u015b nie tak…<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ten sezon by\u0142 jeszcze cz\u0119\u015bciowo planowany przez Andrzeja Boreyk\u0119 i dlatego wci\u0105\u017c pojawiaj\u0105 si\u0119 w nim utwory ma\u0142o u nas znane, a nawet nigdy jeszcze w tym miejscu nie grywane (to mi si\u0119 akurat w czasach jego dyrekcji najbardziej podoba\u0142o). Dzi\u015b dwa na trzy zabrzmia\u0142y tu po raz pierwszy.<\/p>\n\n\n\n
Toward the Unknown Region<\/em> na ch\u00f3r i orkiestr\u0119 Ralpha Vaughan Williamsa do tekstu Walta Whitmana to dzie\u0142o jeszcze stosunkowo m\u0142odego, bo 34-letniego kompozytora z 1906 r – zajmowa\u0142 si\u0119 w\u00f3wczas tworzeniem dopiero od paru lat, p\u00f3\u017ano zacz\u0105\u0142. To muzyka o harmonice postwagnerowskiej, jeszcze nie ma tego charakterystycznego dla kompozytora kolorytu angielskiego, ale te\u017c jest troch\u0119 cukierkowa w odniesieniu do wiersza, maluj\u0105cego obraz po\u015bmiertnej pustki. Niekt\u00f3rzy widz\u0105 w niej czy\u015bciec – to w\u0142a\u015bnie owa nieznana kraina. Jest to obraz przera\u017caj\u0105cy, ale przez muzyk\u0119 bardzo z\u0142agodzony, a fina\u0142 to wr\u0119cz happy end. Du\u017co ma tu do powiedzenia ch\u00f3r, kt\u00f3ry zosta\u0142 jak zwykle dobrze przygotowany przez Bartosza Micha\u0142owskiego; jedno tylko – nie zawsze da\u0142o si\u0119 zrozumie\u0107 tekst. Dyrygentka by\u0142a w swoim \u017cywiole – zaczyna\u0142a od bycia ch\u00f3rmistrzyni\u0105, wi\u0119c zna si\u0119 na tej robocie.<\/p>\n\n\n\n Carl Nielsen by\u0142 tw\u00f3rc\u0105 osobnym – u siebie w Danii ju\u017c za \u017cycia ho\u0142ubionym, poza Dani\u0105 du\u017co mniej, a nies\u0142usznie. Jego muzyka jest bardzo oryginalna jak na ow\u0105 epok\u0119. Jest w niej jaka\u015b jasno\u015b\u0107, przejrzysto\u015b\u0107 i lekko\u015b\u0107, ale zarazem enigmatyczno\u015b\u0107. Koncert klarnetowy<\/em> to dzie\u0142o p\u00f3\u017ane, z 1928 r., pe\u0142ne inwencji i zmienno\u015bci nastroj\u00f3w. Du\u017co w nim wirtuozerii; solista gra prawie ca\u0142y czas, ma te\u017c par\u0119 d\u0142ugich i skomplikowanych kadencji. Andrzej Ciepli\u0144ski by\u0142 znakomity, to koncert w sam raz dla jego umiej\u0119tno\u015bci i fantazji. Przyj\u0119ty gor\u0105co, zagra\u0142 kr\u00f3tki bis, kt\u00f3rym by\u0142 fragment jego utworu opartego na motywach klezmerskich. Solista w\u0142a\u015bnie wr\u00f3ci\u0142 z Nowego Jorku, gdzie par\u0119 miesi\u0119cy przebywa\u0142 na sta\u017cu w YIVO Institute for Jewish Research, a jego mentorem by\u0142 znany nam dobrze wspania\u0142y klarnecista David Krakauer. Pok\u0142osiem tego wyjazdu ma by\u0107 publikacja na temat odkry\u0107, jakich tam dokona\u0142. Niestety tak\u017ce temu instytutowi dra\u0144 Trump obci\u0105\u0142 fundusze, cho\u0107 tam akurat nigdy bogato nie by\u0142o. Totalny upadek tego kraju.<\/p>\n\n\n\n W drugiej cz\u0119\u015bci koncertu – hit, czyli III Symfonia „Szkocka”<\/em> Mendelssohna. Tu niestety zaw\u00f3d, bo cho\u0107 dyrygentka by\u0142a oczywi\u015bcie bardzo sprawna, a orkiestra si\u0119 nawet stara\u0142a, to wszystko brzmia\u0142o po prostu topornie. D\u0142uga jeszcze praca przed tym zespo\u0142em… A fina\u0142 by\u0142 zbytnio zap\u0119dzony, pobocznych motyw\u00f3w w og\u00f3le nie by\u0142o s\u0142ycha\u0107, tylko co\u015b w rodzaju magmy. Zepsuty efekt, a szkoda.<\/p>\n\n\n\n Powt\u00f3rzenie koncertu – w przeciwie\u0144stwie do Opery Narodowej, kt\u00f3ra odwo\u0142a\u0142a koncertowe wykonanie Pana Wojewody<\/em> Grossmana z powodu \u017ca\u0142oby – tutaj si\u0119 odb\u0119dzie. A za \u015bcian\u0105 przes\u0142uchania eliminacyjne do Konkursu Chopinowskiego. Nie \u015bledz\u0119 – tylko niekt\u00f3rych s\u0142ucham przez internet, ale og\u00f3lnie szykuj\u0119 si\u0119 raczej na pa\u017adziernik.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzisiejszy koncert w FN mia\u0142 atrakcyjny program, dyrygentk\u0119 (Ann\u0119 Su\u0142kowsk\u0105-Migo\u0144) i solist\u0119 (Andrzeja Ciepli\u0144skiego). Tylko z orkiestr\u0105 wci\u0105\u017c jest co\u015b nie tak…<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11814"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11814"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11814\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11818,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11814\/revisions\/11818"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11814"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11814"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11814"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}