Nazbiera\u0142o si\u0119 tego, wi\u0119c zn\u00f3w b\u0119d\u0105 kolejne odcinki. Tym razem dwie nowe p\u0142yty, na kt\u00f3rych wyst\u0119puje lubiana przez wielu tutaj Martyna Pastuszka.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Duranowski & Lolli, Violin Duets<\/em>, Bart\u0142omiej Fra\u015b i Martyna Pastuszka – skrzypce, wyd. Prospero Classical<\/strong>. Bart\u0142omiej Fra\u015b jest w {oh!} Orkiestrze drugim skrzypkiem concertino, czyli prowadzi drugie skrzypce. Studiowa\u0142 w katowickiej Akademii, gra\u0107 na skrzypcach wsp\u00f3\u0142czesnych uczy\u0142 si\u0119 u Szymona Krzeszowca, a na barokowych – oczywi\u015bcie u Martyny Pastuszki; uzupe\u0142nia\u0142 te\u017c studia za granic\u0105 i na kursach mistrzowskich. Na tej p\u0142ycie gra wyj\u0105tkowo pierwsze skrzypce, popisuj\u0105c si\u0119 wirtuozeri\u0105; partia drugich skrzypiec jest cz\u0119\u015bciowo akompaniamentem, a cz\u0119\u015bciowo odpowiedzi\u0105 pierwszym skrzypcom. August Fryderyk Duranowski, zapomniany na wiele lat, a przypominany dopiero od niedawna, np. w Warszawie na ChiJE trzy lata temu, by\u0142 postaci\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105. W rzeczywisto\u015bci nazywa\u0142 si\u0119 Durand (to tak, jakby Chopin zmieni\u0142 nazwisko na Szopski) – by\u0142 synem Polki i Francuza, skrzypka na dworze ksi\u0119cia Micha\u0142a Kazimierza Ogi\u0144skiego. Urodzi\u0142 si\u0119 w Warszawie w tym samym roku co Beethoven, uczy\u0142 si\u0119 gra\u0107 najpierw u ojca, a p\u00f3\u017aniej, dzi\u0119ki wsparciu ksi\u0119cia, w Pary\u017cu u Viottiego. Dziwne mia\u0142 koleje losu, s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku napoleo\u0144skim, prawdopodobnie te\u017c siedzia\u0142 w wi\u0119zieniu w Mediolanie, ale w bardziej pokojowych czasach prowadzi\u0142 szerok\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 koncertow\u0105, bywa\u0142 te\u017c koncertmistrzem zespo\u0142\u00f3w dworskich w Niemczech i we Francji. By\u0142 pono\u0107 niezwyk\u0142ym wirtuozem, kt\u00f3rego sztuk\u0105 inspirowa\u0142 si\u0119 m\u0142ody Paganini. Wydane w 1800 r. Duety<\/em> op. 3 nie s\u0105 a\u017c tak wirtuozowskie – s\u0142u\u017cy\u0142y zapewne do muzykowania domowego. Utrzymane w stylistyce klasycznej, jak z Mozarta czy Haydna, a nawet chwilami m\u0142odego Beethovena, maj\u0105 wiele wdzi\u0119ku i lekko\u015bci i s\u0142ycha\u0107, \u017ce skrzypkowie mieli z ich grania mn\u00f3stwo frajdy. Pomi\u0119dzy dwoma dzie\u0142a Duranowskiego znajduje si\u0119 Sonata A-dur<\/em> op. 9 nr 3 Antonia Lolliego, starszego o 45 lat (ale stylistycznie podobnego) kompozytora-skrzypka wirtuoza w\u0142oskiego, kt\u00f3ry dzia\u0142a\u0142 g\u0142\u00f3wnie w Niemczech, ale mia\u0142 te\u017c epizod na dworze carskim, a i o dw\u00f3r ksi\u0119cia Ogi\u0144skiego zawadzi\u0142 – to jemu zadedykowa\u0142 \u00f3w opus. Bardzo przyjemnie si\u0119 tego s\u0142ucha – mo\u017cna t\u0119 p\u0142yt\u0119 znale\u017a\u0107 na serwisach streamingowych. Wyda\u0142a j\u0105 szwajcarska firma przy wsparciu naszego MKiDN.<\/p>\n\n\n\n La Serenissima. Venetian Silhouettes<\/em>, Sophie Junker, {oh!} Orkiestra, Martyna Pastuszka, Apart\u00e9<\/strong>. Wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ca nie od dzi\u015b z naszym zespo\u0142em sopranistka jest obdarzona g\u0142osem jasnym, lekkim i ruchliwym, a zamieszczone na p\u0142ycie arie takich tw\u00f3rc\u00f3w rodem z Wenecji, jak Caldara, Vivaldi czy Albinoni, wymagaj\u0105 prawdziwej wirtuozerii. Dwie arie, Antonia Lottiego i Francesca Gaspariniego s\u0105 zarejestrowane po raz pierwszy. W\u015br\u00f3d arii mamy te\u017c Koncert a-moll<\/em> z op. 4 (z cyklu La Stravaganza<\/em>) Vivaldiego, w kt\u00f3rym mo\u017ce si\u0119 wykaza\u0107 szefowa orkiestry. W odr\u00f3\u017cnieniu od wy\u017cej omawianej p\u0142yty duetowej, kt\u00f3ra ma oryginaln\u0105 formu\u0142\u0119, takich jak ta jest du\u017co wi\u0119cej, ale jest to r\u00f3wnie\u017c bardzo sympatyczna (i bardzo energetyczna, jak zwykle w przypadku tych wykonawc\u00f3w) muzyka na maj\u00f3wk\u0119. Wydana przez firm\u0119 francusk\u0105, wsparta zosta\u0142a przez miasto Katowice.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nazbiera\u0142o si\u0119 tego, wi\u0119c zn\u00f3w b\u0119d\u0105 kolejne odcinki. Tym razem dwie nowe p\u0142yty, na kt\u00f3rych wyst\u0119puje lubiana przez wielu tutaj Martyna Pastuszka.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11821"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11821"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11821\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11822,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11821\/revisions\/11822"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11821"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11821"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11821"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}